Auteursarchief: Nicolette Koopen

1,5 jaar door Ilse

Anderhalf jaar missen geschreven door Ilse…….
1.5 year, 18 months, 549 days
Al zo veel maanden, al zo veel weken, al zoveel dagen, al zoveel uren, onrust. Onrust door middel van huilen, angst, pijn, verdriet, woede, en heel veel leegte.
1.5 jaar geleden stond ons leven stil, kwam er een enorme leegte, kreeg onze onrustzaaier uit de familie rust. Ging mijn moedige zus de reis tegemoet als een engel. Na gevochten te hebben als een vlinder zonder vleugels.
Zoveel moedige keuzes kunnen maken in je leven. Je leefde als een rebel, maar hoe slecht het ook ging, hoeveel pijn je ook had, hoeveel verdriet er in de om ging, jij gaf nooit op, je was een doorzetter. Je familie stond altijd op nummer 1, altijd lieve berichtjes, altijd gekke foto’s, altijd mooie herinneringen.
Ik heb nog steeds zo veel vragen, nog steeds zo veel gevoelens, en zo veel leegte.
Volgende maand ben je jarig, zou je 23 worden, zou er een feestje komen net zoals altijd, zouden we samen gek doen. Maar wij gaan jouw 2e verjaardag zonder jou vieren. Jij gaat boven een feestje bouwen zonder ons, en ooit op een goede dag, hoop ik dat het zo zou mogen zijn dat we weer net zoals vroeger samen kunnen vieren, en samen gek kunnen doen.
Een jaar geleden schreef ik over ons geweldig avontuur op de avond van Marco Borsato, over de dingen waar ik toen aan dacht, en de dingen die ik toen miste, nu een jaar later kan ik nog wel veel meer dingen opnoemen die ik zo erg mis, zoveel liedjes waarbij ik aan jou denk, zoveel dingen gedaan waar papa en mama boos om zouden worden maar wij keihard om zouden kunnen lachen.
Mijn woorden raken op, mijn gedachtes schieten vol, en de tranen lopen over mijn wangen. Liedjes lijken mijn gevoel te beschrijven, en de juiste liedjes goed te beluisteren, lijkt het enige wat mij begrijpt.
Het doet zo veel pijn. Iloveyou ❤.
Ilse

1.5 jaar

1.5 jaar gemis door Maaike geschreven……

1.5 jaar zonder jou. 1.5 jaar vol emoties….wat missen we jou. Terwijl ik dit schrijf sta ik in het Spaanse zonnetje, probeert Princessa mijn aandacht te krijgen en kijk ik uit over een groot land met veulens die van de zon genieten. Vandaag denk ik extra aan je. Laat je wat van je weten? Dan drink ik vanavond een drankje op je ❤❤

Jij….

Ik schrijf dit stuk speciaal voor jou…
Jij en ik kennen elkaar, best al lang, al vanaf dat jij klein bent.
Jij, tikkie rebels, ik vond je eigenlijk altijd wat onzeker overkomen.
Sinds een jaar ben jij naar festivals, hier slik jij xtc.
Jouw ouders hebben jou het verhaal van Daniëlle verteld, jij zegt als jouw ouders hier iets over zeggen “jaha ik weet het nu wel”.
Gelukkig test je wel je xtc, maar zoals jij ook weet is het gebruik na testen NIET veilig.
Toen jij de eerste keer een kwart pil nam, wist jij ook dat dit niet zegt dat het 0.25 is. De inhoud van xtc is niet altijd zoals bij bijvoorbeeld paracetamol evenredig.
Jij gaf aan het risico te willen nemen, ookal kende jij Danielle.
Want als je de hele nacht met jouw vrienden en jouw relatie door wil gaan, moet je wel.
De vermoeidheid en jouw vrienden die allemaal slikken hebben de doorslag gegeven te slikken.
En niet geheel onbelangrijk, ook jij wil erbij horen….
Wel ben ik blij dat jouw moeder het gesprek met jou aanging.
Ookal vindt zij het heel moeilijk dat jij deze keuzes maakt, toch praten jullie erover.
Wekelijks vertel ik ad kinderen waar ik kom, praat er met je ouders over!
ik hoor regelmatig: ” dan breken ze mijn benen”….
Ookal ben je het er als ouders niet mee eens, blijf er toch over praten.
Weet waar je kind heen gaat, probeer zonder te veroordelen elkaar te informeren.
Daarom schrijf ik vandaag dit stukje voor jou, maar ook voor jou!
Want ookal kennen wij elkaar niet, jij leest mijn stuk. Ookal kennen wij elkaar niet persoonlijk, toch schrijf ik dit ook voor jou.
Jij maakt ook keuzes, keuzes om risico’s te willen nemen.
Jij weet waarschijnlijk ook wel dat middelengebruik risico’s met zich meeneemt.
Zoals ik wekelijks op scholen vertel:
Iedereen doet het
Het gaat toch altijd goed
Het mag van mijn ouders
Ik neem er af en toe 1
In een vertrouwde omgeving
Het was maar een halfje
Herken jij dit ook?
Aankomende week ben ik in Heemskerk en Haarlem, misschien komen wij elkaar daar tegen?
Weet dat je altijd een keuze hebt, die heb ik en die heb jij.

Stuk van Myrthe

De blijheid, het vrije gevoel en gewoon omdat je vrienden het ook doen. Wanneer je (net als ik) 17 bent, komen vooral de redenen waarom je XTC een keer zou moeten proberen ter sprake. Zoals Nicolette zegt: Die positieve kant kennen jongeren allemaal wel. Wat zo’n pil óók met je kan doen, wordt vaak vergeten.
Ik zit in het eerste jaar van de studie Media, Informatie en Communicatie aan de HvA. Op dit moment zijn we druk bezig met een project voor LINDAnieuws. Hiervoor schrijf ik een artikel over hoe belangrijk het is dat ouders met hun kind praten over drugs. Als iemand hier wat over kan vertellen, is het Nicolette wel. Daarom ben ik gisteren met haar mee geweest naar een presentatie en ik kan je vertellen: dat maakt indruk.
Ik ken Daniëlle niet. Maar wanneer Nicolette ons kennis laat maken met Daniëlle zie ik een leven dat voor mij heel herkenbaar is. Gekke en gezellige foto’s met vriendinnen en familie. Ik kende het verhaal maar als Nicolette nog eens vertelt dat het leven van Daniëlle op haar 21e tot een abrupt einde kwam, krijg ik overal kippenvel en moet ik echt even drie keer slikken.
Mensen moeten zich beseffen dat dit is wat er gebeuren kan. Mensen moeten zich beseffen wat voor troep ze slikken. Mensen moeten zich beseffen dat óók die geteste pil allesbehalve veilig is. Ik weet zeker dat er samen met mij heel wat mensen zijn die zich dat inderdaad beseffen na de presentatie van gisteren. Bewustwording dus. Een betere manier van bewust worden dan door het verhaal van Daniëlle is er niet. Daarom hoop ik dat nog heel veel mensen de presentatie van Nicolette gaan horen en zien

Mooie ontmoetingen…..

Vroeg in de ochtend ontmoet ik jullie,
jongens en meiden rond de 17 jaar.
Beetje “stoer” bij binnenkomst, onverschillig zuchtend “pfff zoooo lang”?
In de tijd dat wij elkaar zagen en spraken ontdooide jullie, gingen jullie steeds rechter op zitten en kwamen de vragen:
* dus als je test zegt dat niets over DE pillen?
* dus als je test zegt dat niets over de ANDERE pillen?
* mijn vader zei “als ik wil slikken doe dat dan met mij erbij, dan kan ik ingrijpen”….”maar ik zie nu dat als dokters niet meer kunnen helpen, mijn vader mij ook niet kan helpen”…….
Na afloop komt de docente naar mij toe ” ik wist dat van dat testen ook niet, ik heb echt wat geleerd….en ik wist er echt wat van af dacht ik”……
En ook jij komt naar mij toe….”mijn neef is doodgeschoten, dat waar Ilse met haar gevoel over schreef, is ook hoe ik mij voel (de)”.
Mooie ontmoetingen met mooie mensen, iedere week heb ik ze.
Vandaag had ik ze met mooie jongeren en hun docenten, gisteren had ik ze misschien wel met jou, of jou….morgen heb ik ze met …….

When it feels like the world gone mad…

Ik zit, ik lees, ik voel.
Vanmorgen en vanmiddag na een drukke week zit ik op de bank.
Hier lees ik tijdschriften, folders, kranten, volg ik het nieuws.
Muziek op de achtergrond, Bastille ….
Hoe zit het nu toch in elkaar?
De wereld, het leven, mijn leven?
Ik lees over toename Ketamine, ik denk aan gedachtes van mensen over xtc.
Ik lees over vervuilde cocaïne…….
Mijn missie is bewustwording……in de krant lees ik over mijn strijd tegen xtc….
Zucht….ik strijd maar om 1 ding…
Bewustwording, ik strijd niet tegen xtc.
Het verschil zit hem in 1 woord…..

Daar gaat ze….

21 jaar, blonde haren, moedervlek op je lip.

Al vaker schreef ik over het afscheid dat ik van Danielle moest nemen.
In de bloei van haar leven, een leven vol dromen.
Daar gaat ze….
21 jaar, donkere haren, moedervlek op je wang.
Voor 8 maanden vertrek jij op dit moment naar jouw droom in het buitenland.
In de bloei van je leven, een leven vol dromen.
Daar gaat ze……
1 kind in de hemel…..
1 kind in de wolken…..

Zoute tranen op je ziel…

De wereld draait door, pinrecords worden verbroken, en ik….ik huil.
Een bewogen jaar laat ik achter mij, een jaar waarin mijn stichting de vorm kreeg die ik bedacht had.
Mooie mensen mocht ik ontmoeten.
Geweldige presentaties mocht ik geven.
Prachtige reacties mocht ik ontvangen.
Mooie tv verscheen er over mij.
Geweldige nominatie ben ik voor in de strijd.
Lotgenoten mocht ik ontmoeten.
Lotgenoten die net als ik moeten vechten om niet kopje onder te gaan.
Lotgenoten die net als ik een lege stoel aan tafel hebben.
Lotgenoten die ouders zijn, ouders van een zoon of dochter die overleden is.
Lotgenoten die op wat voor manier dan ook horror hebben meegemaakt en nu zoeken naar “hoe overleef ik”?
Zoute tranen op mijn ziel, die ik soms open en bloot leg, om anderen te laten zien dat het is zoals het is.
Of ik nou bij de staatssecretaris, de burgemeester of de school van jouw (klein)kind kom, jullie (kinderen) hebben een stukje bewustwording ontvangen.
Dat kan misschien net genoeg zijn om te weten wat je doet en vooral waarom?
Want xtc blijft linke soep, of je het nou links of rechtsom draait.
Zoute tranen…..god wat waren het er veel.
Sommige dachten dat ik nooit huilde, het laat zich niet dwingen, ik huil als ik moet huilen. En ja ik lach als ik moet lachen.
Zoute tranen op mijn ziel…….

Tot de engeltjes op zijn…..

Dit lees ik zojuist in een artikel op de rtl site. Totaal ander verhaal, zelfde strekking.
Dit weekend lees ik(wederom) over lachgas en gevolgen. Meerdere malen is hierover geschreven en gewaarschuwd. Ik lees allerlei meningen en vooral “mij zal dat NOOIT gebeuren”……totdat de engeltjes op zijn.
Hoeveel mensen roken stug door, wetende wat de gevolgen kunnen zijn. De gedachte ” mij zal dat niet overkomen” geldt ook hier, totdat de engeltjes op zijn…..
Dagelijks lees ik kranten, volg het nieuws over alles wat ik kan volgen over drugs.
Gezonde leefstijl en id weekenden “los gaan” was het laatst gelezen artikel.
Reacties die ik veel lees zijn dat dit toch moet kunnen, hun zal vast niets overkomen……totdat de engeltjes op zijn…….
Zoals jullie weten ben ik zo.n engelenmoeder, en man oh man wat had ik dat nooit mee willen maken!
En ja, mijn kind zal absoluut gedacht hebben, dat gaat mij vast niet overkomen……totdat de engeltjes opwaren…..
Nicolette

De jaarwisseling….

Als het 0000 is geweest, 2018 het nieuwe getal is, is het in dat jaar 2 jaar dat Danielle dood is.
Ik kan er niet aan wennen, de stilte, de narigheid die zij uithaalde, de kusjes.
2017 heb ik haar 365 dagen gemist.
2017 heb ik ontzettend veel presentaties gegeven.
2017 heb ik mijn doel na haar overlijden ingezet, # bewustwording.
2017 bracht mij in contact met veel nieuwe mensen.
2017 was ik op tv bij de EO te zien.
2017 was ik bij NH tv te zien
2017 was ik op seaport FM te zien.
2017 was ik op vrouw TV te zien.
2017 was ik bij Ineke Preuter te zien.
2017 gaf ik intervieuws aan studenten van diverse opleidingen.
2017 schreef ik wekelijks.
2017 ontmoette ik John vd Heuvel.
2017 bezocht ik de Brijder stichting.
2017 bezocht ik het trimbos.
2017 bezocht ik de staatssecretaris.
2017 schreef ik de koning.
2017 zat ik bij de gemeenteraad.
2017 sprak ik op scholen, sportverenigingen, bij mensen thuis.
2017 reed Tom mij van Leeuwarden tot Den Bosch.
2017 kwam ik in de documentaire lijp of lam.
2017 brachten machtig mooie Kusje van Daan.
2017 werd jij prachtig begraven, zon, een lach en een traan en jouw eigen plek.
2017 werd ik genomineerd voor IJmonder van het jaar.
2017 was ik thuis de mama van Wessel, Ilse en Maaike, de vrouw van Peter.
2017 bleek dat ik super lieve vrienden en vriendinnen had.
2017 werkte ik bij mijn werk, de laatste weken 43 uur pw.
2017 was een bewogen jaar, een jaar waarin ik veel moest laveren.
Waar ik leerde voor mijzelf te kiezen.
2018 is bijna een feit.
In 2018:
Zal ik blijven schrijven
Zal ik presentaties blijven geven
Zal ik van mij laten horen, met als doel tv en radio.
Zal ik blijven koesteren wat ik heb.
Zal Maaike 8 maanden naar Spanje gaan.
Gaat Ilse examen doen
Hoor ik of ik IJmonder van het jaar mag worden.
Zal ik de burgemeester verblijden met een bezoek.
Gaat de staatssecretaris wederom van mij horen.
Breng ik een boek uit.
Wordt er aan mijn magazine gewerkt.
Zal ik elke dag aan Danielle denken.
Kortom, een bewogen jaar laat ik achter mij, een nieuw jaar vol uitdagingen ligt er voor mij.
Rest mij te zeggen, wees voorzichtig met dat wat je doet.
Liefs Nicolette

 

Maaike haar verhaal.

Mijn verhaal…
Daniëlle.
23 juli 2016. Terwijl ik bij mijn toenmalige schoonouders aan het avondeten was, kreeg ik een telefoontje van mama, of ik naar papa wou gaan. Danielle was onwel geworden en ging met de ambulance naar het ziekenhuis. Samen met T ben ik de auto ingestapt om 2 straten verder bij mijn vader aan te komen. Zelf stapte Daniëlle de ambulance nog in, ik heb haar gezicht niet kunnen zien. Achter de ambulance aan naar het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk.
Onderweg stopt de ambulance en komt de chauffeur naar mij toe, of ik de zus ben, om uitleg te geven dat we naar het ziekenhuis rijden en er kans is dat hij er met spoed vandoor moet, voor zover het er zo uitziet niet omdat het zo slecht gaat met Daniëlle, maar omdat er een andere spoedrit tussendoor kan komen. Op de snelweg komt dit dan ook uit, ik zie de zwaailichten en hoor de sirenes aangaan en voordat ik het me goed kan beseffen maakt de ambulance snelheid.
Terwijl ik in lichte paniek raak, niet wetende of dit voor mijn zus is of voor een ander spoedgeval, probeert T mij rustig te houden, wat weinig zin heeft….boetes of niet, ik wil mijn zus niet alleen laten! Voor zover ik me kan herinneren heb ik de 130 op mijn km teller voorbij zien komen. Ik raak achter een vrachtwagen in de verkeersbocht, er wordt aan de velsertunnel gewerkt dus moeten we via een omleiding. Achter de vrachtwagen rijdende wordt mijn paniek meer wanneer ik de ambulance uit mijn zicht zie gaan. Gelukkig weet ik waar hij heen is gereden. Als ik bij het ziekenhuis aankom, al rennend, word ik bij de balie gelijk naar de spoedpost doorverwezen waar ik gelijk naar door ren.
Als ik bij Danielle in de kamer aankom, ziet het er in alle opzichten uit als een epileptische aanval. Ik heb dit eerder gezien en dit is ook niet waar ik me al te druk om maak. Het is meer het aantal artsen wat constant bij haar aanwezig is. Lang mag ik niet bij haar zijn, ik word weggestuurd…omdat ik geen ruzie wil maken hier, zeg ik nog tegen Danielle dat ik op haar wacht, mocht ze me horen.
Terwijl T en ik in de wachtkamer zitten hoor ik mijn naam door de gang geroepen, R is ook in het ziekenhuis aangekomen. Wanneer ik vraag hoe ze wist waar ik was, zei ze dat Danielle meerdere keren mijn naam had gezegd en mij was komen zoeken.
De tijd die hierna komt bestaat alleen maar uit wachten. Ik mag niet bij Danielle en ik kan dus ook helemaal niks. Ondertussen probeer ik wel met mama in contact te blijven die net is aangekomen op haar vakantieadres aan de andere kant van het land ongeveer.
R komt zo nu en dan terug om mij updates te geven, en in de gang zie ik alleen maar dokters de kamer in- en uitlopen. Chaos.
Mama wordt ondertussen 2 keer gebeld. De eerste keer wordt er gezegd dat het niet nodig lijkt om naar huis te komen. De 2e keer is hier verandering ingekomen….Danielle gaat slechter en mama wordt gevraagd om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te komen. Ik heb ondertussen ook contact met mama en beloof haar in het ziekenhuis, zo dichtbij als ik kan komen, bij Danielle te blijven.
Het lijkt uren te duren voordat mama eindelijk in het ziekenhuis is, maar zodra ik haar stem hoor in de gang overvalt mij een zeker soort rust. Mama is er, wat voor mij betekend dat er iemand is die Danielle overneemt en mij kan overtuigen naar huis te gaan. Geen dwang of geschreeuw, rust. Terwijl ik door de gang loop, kan ik Danielle niet meer zien door de vele witte jassen aan haar bed.
Terwijl we naar huis rijden, wordt ik al overspoeld door vermoeidheid, mama houdt iedereen ondertussen op de hoogte. Ondanks de vermoeidheid doe ik geen oog dicht, hetzelfde geldt voor de nachten daarop.
De volgende dag ben ik niet in het ziekenhuis geweest, mama en papa gaan en houden ons op de hoogte hoe het met Danielle gaat. Het lijkt beter te gaan, zondag kan ik me verder niet veel van herinneren. Enkel dat mama met ons afspreek de volgende dag gewoon allen ons ding te gaan doen. Wessel heeft vakantie en is vrij, Ilse is in Frankrijk. Peter blijft constant bij mama, en biedt veel steun. We spreken af de volgende dag na mijn werk naar het ziekenhuis te gaan.
Op maandagochtend ben ik om 0900 op mijn werk. Moe. Mijn baas een korte uitleg geven van hoe en wat, met het dringende verzoek dat ik mijn telefoon bij me houdt en moet opnemen. .sindsdien heb ik altijd op werk mijn telefoon op zak. Om 1000 belt mama, terwijl ik opneem reken ik nog snel een klant af en vraag de volgende even te wachten i.v.m. een spoedgeval. Mama vraagt me iemand mijn kassa over te laten nemen en rustig richting het ziekenhuis te gaan. Ze wacht daar op me zegt ze, meer informatie krijg ik niet. Terwijl mama mij belt is ze al onderweg naar de auto.
Rust heb ik niet, zo snel als het verkeer toelaat ga ik naar het ziekenhuis, later bedacht erg roekeloos…. Tegelijkertijd met mama en papa kom ik aan op de parkeerplaats van het ziekenhuis.
Papa loopt een stukje verderop, als mama roept hoort hij haar niet, pas als ik ‘papa’ schreeuw blijft hij staan. Met zijn allen gaan we naar binnen, mama geeft ondertussen uitleg dat Danielle haar lever is uitgevallen en dat ze nu meer te horen krijgen. T bel ik ondertussen, na een paar keer krijg ik hem te pakken.
In het ziekenhuis krijgen we Danielle te zien. De laatste keer dat ik haar zag lag ze op de eerste hulp, nu ligt ze op een eigen kamer in het brandwondencentrum onder volledige bewaking, omringd met snoeren van infusen en een leverdialise. Zo heb ik mijn zus nog nooit gezien. Nog gekleed in mijn werkkleding, waar ik nog grapjes naar Danielle over maak, komen we met zijn allen bijeen in een familiekamer. Hier krijgen we van de artsen te horen hoe slecht het gaat, en worden de opties besproken. Hier komt uit dat Danielle naar het LUMC gaat onder speciale begeleiding. Haar bloed is zo dun, dat ze van een klein wondje al kan doodbloeden. Een voor zich, en met zijn allen mogen we nog naar Danielle toe. We kunnen wel tegen haar praten, maar ze is constant met haar hoofd aan het schudden en ogen aan het draaien. Een hand vasthouden wil ze niet, dus ik wrijf over haar arm en geef haar nog een dikke kus en knuffel.
Dan is het tijd om afscheid te nemen…waarop de artsen er bij zeggen, dat we er rekening mee moeten houden dat dit ‘het’ afscheid zou kunnen zijn, maar ik blijf vol goede moed en fluister nog in je oor hoe trots ik op je ben en dat je gaat vechten zo lang je kan.
Helemaal naar Leiden moet je…een academisch ziekenhuis…verder gespecialiseerd…de beste dokters krijg je…
Mama en Peter gaan ook na een korte stop thuis door naar het ziekenhuis, ik blijf met Wessel thuis. Ilse wordt opgehaald in Frankrijk en komt ’s avonds met mama en Peter mee terug naar huis
Ondertussen blijft mama iedereen op de hoogte houden via de app, zoveel als mogelijk.
’s Avonds komen mama en peter thuis. Het is ondertussen bekend dat Danielle op de nr 1 Europese donorlijst staat en wanneer er een matchende lever vrijkomt deze voor haar is.
Om 2 uur is de lever bekend en wordt Danielle operatie klaar gemaakt. Ik weet dat ze in slaap is gebracht om vervoerd te worden naar het LUMC, maar kan alleen maar hopen dat ze hier niks van meemaakt. Ik weet nog hoe zenuwachtig ik was voor mijn operatie, en hoe trots ze was toen ik weer naar huis mocht. Ik kan alleen maar hopen dat ik als zij eruit komt, ik dan ook zo trots op haar kan zijn.
Om 0600 krijgt mama het telefoontje dat de operatie gaat beginnen, het gaat een zware operatie worden van minstens 6 uur, na 12 uur wordt mama weer teruggebeld.
Ik zit ondertussen beneden op de bank. Niet kunnen slapen zit ik al vanaf 8 uur beneden. Ik wil alleen maar wachten. Rond 10 uur komt peter naar beneden, ik zie aan zijn gezicht dat er iets niet klopt. Ik heb mama haar appje nog niet gelezen, maar peter komt mij het nieuws vertellen dat mama om 10 uur is gebeld….de operatie is stopgezet….Danielle is verwoest. Mijn lieve, stoere en sterke zus is kapot…letterlijk. Mama en peter gaan weer naar het ziekenhuis, wetende dat Danielle daar haar laatste adem zal uitblazen. Weer mag ik niet mee. Ik blijf thuis om wessel en ilse op te vangen, zij hebben mij nodig. Er komen steeds meer mensen bij, T neemt een groot deel van de zorg van iedereen op zich en ontlast mij hier veel mee. Ik sluit me van iedereen af, Wessel en Ilse komen op de eerste plek.
Terwijl wij op het berichtje wachten, het berichtje dat zij haar laatste adem heeft uitgeblazen, kom ik op facebook berichtjes tegen naar Danielle alsof ze al dood is, woest ben ik….mijn zus is nog aan het knokken, nog niet dood, ookal komt dat wel. 26 juli 2016, 11.40u. Danielle is dood. Hierna wachten wij tot mama en peter thuiskomen.
Hierna gaat alles snel. Heel snel. Dezelfde dag zien we Danielle weer. Dood. In het uitvaartcentrum. Als wij haar zien is ze al aangekleed, ik herken haar niet meer. Dit is niet mijn Danielle, ik wil dan ook niet in de buurt komen. Mijn nu dode zus…dezelfde zus met wie ik 2 weken daarvoor nog voor mijn verjaardag naar Beyoncé ging, waarvoor ik de eeuwige taxi naar het werk was en die altijd te laat kon komen, en er ook nog mee wegkwam ook. Mijn stapmaatje, drinkmaatje, feestmaatje, mijn zus. Dood.
De uitvaartbegeleidster is Patty, ze legt alles uit en we mogen haar alles vragen. Fijn is dat.
Elke dag gaan we naar Danielle toe.
Het eerste wat ik heb gedaan toen we het doodbericht kregen, is iedereen inlichten. Iedereen waarvan ik wist met wie ze omging, vrienden en collega’s. Dat was ook het enige wat in me opkwam. Zodra de rouwkaart er was, heb ik deze weer naar iedereen gestuurd, de enige stress of ik niemand was vergeten. Ik weet bijna zeker dat iedereen toen de kaart heeft gehad. Zowel bij de condoleance als bij de uitvaart. Honderden mensen.
De dagen tot de condoleance gaan we dagelijks naar haar toe. 1 keer ben ik even alleen met haar geweest, even maar. Ze lag er zo rustig bij, en ik zal haar grapjes nooit vergeten, dat ik er van overtuigd was dat ze zo op kon springen en dat het allemaal een grap was. 1 grote kutgrap.
Bij de condoleance maak ik me nuttig waar het kan, uiteindelijk is dit praktisch alleen in de ontvangstkamer…ik blijf bij Wessel en Ilse in de buurt. Ik kan me sterk houden, ben andere mensen aan het troosten. Totdat mijn klasgenootjes binnen komen lopen, dat is me teveel. Deze meiden met wie ik lief en leed deel, zij zijn er ook nu voor me.
Dan is het de dag van de uitvaart. Danielle had precies, met grappen, aangegeven hoe haar ideale uitvaart eruit zag….ik in jurk was daar deel van…lieve zus, die kutjurk heb ik aangehad. Mijn speech heb ik geschreven, voor het geval mijn improvisatiekunsten niet helemaal meewerken. Ik ga met de gewone auto mee. Mama rijdt met Danielle mee.
Aangekomen bij het crematorium staat er een enorme erehaag voor Danielle, wij lopen met het gezin en aanhang achter de auto aan. Wat een mensen, wat een groots gebaar dat iedereen er was. Ook wanneer de kist weggevoerd wordt naar de oven mag ik niet mee. Hier heb ik het erg moeilijk mee, ik mis een stukje afscheid. Maar ook hierin zet ik me om in het steunen en troosten van een ieder die dit nodig had. Wanneer we een tijd erna weggaan weet ik , Danielle is nu al as.
De tijd hierna blijf ik proberen iedereen te steun, het is moeilijk om ontlopen te worden omdat mensen niet weten wat ze moeten zeggen. Terwijl het enige wat ik wil is dat mijn leven gewoon weer verder gaat, ik zet alles aan de kant en wil weer mijn ding doen. Rouwen wil ik niet, leven wil ik.
5 weken hierna vertrek ik naar Spanje, in overleg met school en thuis ben ik toch gegaan. De beste keuze. Wat heb ik hier een geweldige tijd gehad, vol liefde en steun.
De tijd hierna ben ik zoveel mogelijk bezig om alles gewoon te doen zoals ik dat al deed. Leven.
Op 26 juli 2017 wordt Danielle haar urn alsnog begraven. Een hele begrafenis, waarin ik mag helpen de kist te laten zakken. Een stukje afscheid neem ik hiermee. Ik ga wekelijks langs het graf, om een kaarsje aan te steken, een bloemetje neer te leggen of om gewoon even gedag te zeggen.
Afstuderen doe ik , diploma op zak.
Leven, doe ik.
De enige angstmomenten die ik heb, zijn ambulances. Wanneer ik dit op 28-12-17 schrijf, ben ik net een paar uur thuis. Terwijl ik naar huis reed, kwam een van Danielle haar liedjes op de radio, en kwam er een ambulance met gillende sirenes voorbij. Elke keer als dit gebeurt, denk ik terug aan dat moment waarin haar ambulance er plotseling ook met gillende sirenes vandoor ging. Dan krijg ik even een moeilijk moment.
Reanimeren, ook zo’n ding…wat ik ondertussen kan. Omdat ik op de dierenambulance rijd, ben ik hulpverlener. Een titel waar ik trots op ben. Tijdens de RDW training kregen we ook uitleg hoe je moet samenwerken met andere hulpdiensten. Ambulances dus ook. Ook weet ik dat ik ga leren reanimeren. Tijdens deze cursus houdt ik eigenlijk geen rekening met geluidsfragmenten, totdat het omgaan met stikgedeelte komt. Ik breek hierbij, dit geluid herken ik uit duizenden.
Ondertussen kan ik wel reanimeren, ben ik aangesloten bij de hartstichting en hoop ik wanneer dit nodig is dat ik een leven kan redden.
8 januari vertrek ik naar Spanje, een langere tijd deze keer. 8 maanden ongeveer. Ik ben deze keer zenuwachtiger, maar weet ook wel dat het goed gaat komen. Het is moeilijk om alles en iedereen zo achter me te laten, ook de honden en Jouke. Maar ook de dierenambulance, hier heb ik mijn plekje gevonden en ligt mijn hart. De dieren zijn wat mij er de vorige keer doorheen geholpen heeft, ik weet zeker dat zij mij deze keer ook gaan helpen.
x Maaike

 

 

Jij snapt het….niet

Vanmorgen bij het sporten gebeurt onderstaande:
Na de workout vandaag zegt er iemand “ja dacht eerst nog zal ik een pilletje van m’n zoon innemen vanmorgen”. Ik dacht nog een Ritalin ofzo, maar nee, gewoon zeggen dat hij wel wat xtc heeft liggen.
Dat is nog eens een slimme opmerking!
Moet u doen mevrouw, kunt u heerlijk lang door gaan.
Dit gebeurt gewoon in mijn eigen dorp, waar weinig mensen niet weten wat ons overkomen is.
Deze mevrouw wens ik een fijne kerst samen met haar zoon, helaas mevrouw, mijn dochter kan er niet meer bij zijn.
Oh u wist het niet?
Nou weet u, zij moest werken, was zo moe en nam xtc, zoals u het vmo wilde nemen voor het sporten.
Zij is nu voor de 2e kerst niet meer bij ons, en ik kan u zeggen dat ik daar kapot van ben.
Weet u wat ik nou zo jammer vind, de nonchalance waarmee u hiermee omgaat.
Want wat mijn kind overkwam, kan u of uw kind ook overkomen!
Fijne kerst.

Mail aan mij….

Lieve Nicolette, wij kennen elkaar niet, dat wil zeggen, u kent mij zeker niet, ik ken u alleen van wat ik op Facebook voorbij zie komen over Daniëlle.
Sterker nog, ik kende Daniëlle ook niet, alleen als serveerster van V W waar wij veel kwamen. En toch, toch volg ik uw stukjes op Facebook op de voet.
Het overlijden van Daniëlle heeft veel indruk op mij gemaakt, ik werk in een Ziekenhuis en ook daar was zij onderwerp van gesprek. Hoe het mogelijk was dat zo’n jonge meid plotseling overleed na het gebruik van verkeerde drugs.
Voor mij zelfs is drugs een ver van mijn bed show, zelf heb ik nooit de behoefte gevoeld van alles uit te proberen (op een jointje na) en mijn kinderen (2 en 3,5) zijn nog lang niet op de leeftijd dat dat gaat spelen. En toch fascineert het me wat u allemaal laat zien over de drugs.
Ik wil u laten weten dat ik enorm veel bewondering heb voor wat u allemaal doet met stichting Team Daniëlle, en hoe u het overlijden van Daniëlle gebruikt om mensen bewust te maken van de gevaren van drugs. Heel bijzonder dat u het verdriet om kan zetten in al deze energie.
Ik wil u een hart onder de riem steken, omdat de feestdagen er aan komen en deze periode vaak moeilijker is, zonder de dierbaren om ons heen.
Weet dat er aan u en Daniëlle gedacht wordt.
Liefs

Hartezeer….

De afgelopen dagen kroop het afschuwelijke gevoel wederom in mijn lijf.
Pijn, verdriet, misselijkheid.
God allemachtig wat kan je iemand missen.
Missen zit hem in zoveel dingen.
Het kopen van de kerstcadeautjes voor de kinderen.
Het dekken van de tafel, iedere dag weer.
Het willen delen van nieuwtjes
Het ……
Ik ontmoet de afgelopen dagen mede hartezeer ouders, allen verloren wij ons kind
Zij mogen zeggen ” ik snap wat je zegt en of voelt”.
Ik lees van veel ouders de pijn van het gemis, het is zo herkenbaar.
Hoe gezellig ik mijn huis ook maak, ik word er niet blij van.
Natuurlijk heb ik de andere kinderen (godzijdank) om mij heen.
Uiteraard ben ik heel blij met ze, maar ik mis mijn andere kind.
Waar is ze?
Met wie?
Hoe gaat het met haar?
101 vragen gaan door mijn hoofd, tranen blijven over mijn wangen rollen.
Vrolijk kerstfeest, hoe dan?
2 zusjes en 1 broer, een bonusvader en ik, ALLES is anders.
Zoals ik al vaker las, KerstMIS……..
Morgen zet ik zoals iedere week een nieuwe kaars bij Danielle neer, mocht je nou niets te doen hebben, zet er dan ook 1 bij haar neer.

Eigen schuld?

Als je drugs gebruikt neem je risico’s.
Die risico’s weet je waarschijnlijk niet, toch loop je ze.
Als ouders heb je het nakijken, vaak weet je er niets van, word je ermee geconfronteerd.
De ouders van Jovi, Myrthe en nog heel veel anderen werden net als ik geconfronteerd met drugsgebruik.
Niets vermoedend werd ons leven ruw en nooit meer repareerbaar kapot gemaakt.
Horror in het kwadraat heb ik gezien, gehoord, gevoeld en geroken.
Oneerbaar sterven is niet humaan, niet voor de persoon in kwestie, maar zeker niet voor ons ouders.
Je ziet je kind, je vlees je bloed, je alles……je ziet je kind sterven of ziet je kind gestorven.
Sta je daar wel eens bij stil?
Dat die kant er ook is?
Is dat dan eigen schuld dikke bult?
Bewustwording is een lange weg, ik zal een ieder die weg op blijven duwen.
En waarom…..zodat jullie niet in een mortuarium, kist en oven eindigen.
Dat jullie ouders, broers en zussen niet de dupe hoeven te zijn van de narigheid die er ook kan volgen.
Fijne feestdagen.
Nicolette

De dood en het leven.

Ik heb een hekel aan de dood. Het neemt dat weg wat ik lief had en of heb.
De dood is genadeloos, maakt geen onderscheid, de dood neemt.
Ik hou van het leven, ik hou van mijn leven. Een leven dat 49 jaar geleden werd gegeven. Een leven waar ik altijd heel hard mijn best in heb moeten doen.
Geen cadeautjes, hard werken en goede investeringen maakte dat ik hier en nu in het leven sta.
De dood ontnam mij een stuk van mijn leven, de dood nam mijn kind mee.
Mijn alles, mijn mooiste en liefste wat ik had en heb.
Vandaag ben ik jarig en dat is geen feest. Ik ben blij met het leven, maar ik ben boos op de dood.

Gezellig.

De feestdagen hebben hun entree gedaan.
Vrolijke mensen, lachende gezichten en volle tassen.
Ik loop ertussen en kijk om mij heen.
Wat is er voor mij een hoop veranderd de afgelopen jaren.
De feestdagen waren altijd 1 groot feest, sint met schoonfamilie en ons hele gezin, kerst met schoonfamilie en ons hele gezin.
Oud en nieuw met onze vrienden en alle kinderen in de nacht thuis.
Sint hebben wij ook dit jaar gevierd, dikke tranen bij vele van ons, wat missen wij Danielle allemaal.
Volgende week ben ik jarig, ik heb besloten het niet / nooit meer te vieren.
Geen zin meer, zie het nut er niet meer van in.
De kerst komt eraan, beide dagen hoef ik niets te organiseren.
Heb ik zin in de kerst…..nee, maar thuis in je verdriet zitten gaat het ook niet worden.
Oud en nieuw zitten wij zwaar afgelegen van alles en iedereen vandaan. Daar kan ik naar uitkijken, even helemaal niets.
Klinkt allemaal best heavy als ik het terug lees, maar het is zoals het is.
Met plezier doe ik mijn werk (40 uur pw). Iedere dag mag ik mensen helpen met hun doelen te verwezenlijken, echt een super job!
Team Danielle doe ik met al mijn energie en 1000% inzet.
Dinsdag mag ik 3 presentaties in Breda en 1 presentatie in Amsterdam geven.
Hoe mooi is dat?
Mijn gezin, vrienden en familie, ik koester het allemaal.
Vandaag 1030 rij ik tussen 2 gezinnen in en word gebeld…..de ijmuidrcourant……”meerdere mensen hebben u genomineerd voor ijmonder van het jaar”.
Woensdag komt er een artikel in de krant, dat is nou een leuk verjaardagscadeau!
Ook hebben veel (heel veel) mensen een wens voor mij ingestuurd naar radio 538….mijn wens is om op woensdag 20 december op de radio over mijn team Danielle te mogen praten.
Voor een ieder gezellige dagen.
Nicolette

Net als in de film….

Ik lig in bed en kijk tv, ik zap wat en zie een film.
Scène van een moeder die met haar kind op de ehbo binnen komt.
Paniek, schokkende bewegingen bij het kind.
23 juli 21.40 kom ik het ziekenhuis in, jij ligt er hevig schokkend, ik voel paniek.
De volgende scène is dat het kind dood gaat, ik zie de apparatuur en “zie” dat het kind in de film dood gaat.
26 juli 11.40 ben jij officieel dood, ik zag je wegglijden, gewoon in mijn handen. Je bewoog niet meer, de apparatuur die jouw adem regelde is al een paar minuten uit. Zonder het apparaat kon jij niet meer adem halen.
De eerst volgende scène, moeder zit aan het bed en houdt de linkerhand van haar kind vast.
26 juli 11.45 ik heb je linker hand vast, kijk naar je, voel paniek, dood……dood is nooit meer leven, dood is afscheid nemen, dood is…..
Vandaag heb ik je grafsteen besteld, het ligt als een blok op mijn maag.
Ook een bevestiging van het einde.
Ik besluit de film toch uit te kijken, de moeder zet zich in om andere kinderen te helpen, zodat zij niet sterven.
Het is haar missie.
Enkele weken na de dood van mijn Danielle is stichting Team Danielle ontstaan.
1 missie….bewustwording, met als hoop dat anderen niet overkomt wat ons is overkomen.

 

 

D E C E M B E R 🎄🎅🏽🌟.

Lieve Daan ,
De maand december is weer aangebroken, de laatste, maar leukste maand, onze lievelingsmaand. Vorig jaar schreef ik over dat ik er zo geen zin in had , het is dit jaar niet heel veel anders. Ik mis je zo verschrikkelijk erg , al bij zo veel dingen jou moeten missen.
Vandaag sprak ik met mama over de tijden tussen 23 juli & 1 augustus. Het is allemaal zo heftig geweest , en ik heb zo veel vragen en gesprekstof voor jou. Ik vraag me zo erg af wat jij heb gedacht en heb gevoelt in die tijd , ik vraag me zo af of er echt een hemel is waar jij in leeft. En ik vraag me zo af hoe ik zou zijn als je nog zou leven.
Ondertussen shine ik m in me examenjaar , loop k stage bij de kapper , en raken me kledingkasten en make up stage net zo vol als dat van jou was.
En dan komen de vragen , hoe zou jij nu zijn? , hoeveel nieuwe leuke herinneringen zouden we nu hebben gemaakt?, Hoeveel goede en slechte gesprekken zouden we nu hebben gehad? En zo heb ik nog wel 300 vragen waar ik nooit antwoord op ga krijgen.
Daan k mis je in deze tijd , maar ik mis je ook in het dagelijkse leven. Ik mis jou en je aanwezigheid. Denk je aan me in de hemel 🌟. LoveYouZus 💛.

 

Recensie

Zojuist contact gehad met de mentor van me dochter. Over een info avond bij haar op school. Ik heb vertelt hoe het ons al raakte en impact maakte om alles te lezen. Zo open over het rouw proces en de verwerking. Maar ook de kracht om een boodschap over te brengen. Het maakt bij ons het onderwerp drugs gebruik zeer bespreekbaar. De mentor gaat zeker kijken voor een info avond op school. Ik hoop je met vele ouders te mogen ontmoeten en dat er vele ogen geopend zullen worden.