Categoriearchief: Nicolette

Gebroken rouw deel 2

 

Al eerder schreef ik gebroken rouw.
Twee gezinnen die totaal verschillende blikken op het leven ėn Danielle hadden.
Alle spullen van Danielle lagen bij haar vader, daar was haar slaapkamer. Gevolg was nadat zij overleed wij letterlijk met lege handen stonden
Wij hadden wel een aantal spullen, maar haar sieraden, make up etc lag niet bij mij. Ilse had de badjas waarin zij naar het ziekenhuis werd vervoerd direct na haar dood gekregen. Ik een foto en oh zo.n waardevolle test  Maaike een horloge, Wessel vnl foto.s. De ring gaf ik zoals beloofd aan Kelly.

Nu rouwen beide gezinnen op totaal eigen wijze, probeert een ieder de ander te respecteren.

Zoals vele onder ons gescheiden zijn, bedenk jezelf eens dat jullie dit nog samen moeten doen. Met totaal andere kijk op leven en misschien de dood?

Na de uitvaart die voor beide naar wederzijds respect verliep scheiden onze wegen. Soms kwamen wij elkaar tegen, maar elkaar opzoeken, nee dat doen wij niet.

Vanavond ontvang ik een apje, ben je thuis? Dat was ik niet, Ilse wel, er waren spullen van Danielle die hij wilde brengen. Ilse heeft de tassen aangenomen en heeft alles waar zij bijna 11 maanden op heeft moeten wachten op de tafel gelegd.

De oorbellen van haar zus
De kettingen van haar zus
De shirtjes van haar zus
De broeken van haar zus

Hevig geëmotioneerd hebben wij elkaar zojuist aan de telefoon.
Mam weet je wat er ook bij zat, zegt Ilse snikkend…..een wimperhaartje en alles ruikt naar Danielle. Samen huilen wij aan de telefoon vertel ik haar dat we vanavond met Wessel en Maaike de spullen uitzoeken.

Gebroken rouw…..respecteren en waarderen, zo moeilijk met ieder zijn eigen verdriet. Toch ben ik er trots op, dat het lukt om dit stuk te doen. Je eigen verdriet en misschien je eigen trots ondergeschikt maken is niet makkelijk. Toch is dit gelukt en zullen broer en zussen een stukje zus bij zich kunnen dragen.

Ikzelf heb even een flink potje gehuild, mijn ex een bedankje gestuurd en rij nu terug naar Nederland.
Zodirect mijn kinderen in mijn armen sluiten is waar ik nu behoefte aan heb.

Nicolette

Daar zit je dan…..

 

Drie presentaties vandaag op het Technisch en Maritiem college. Drie totaal verschillende groepen op alle fronten.

Daar zie ik jou zitten, tikkie bijdehand tegen mij, in uitspraken en blik. Dan start ik de presentatie en zie ik jouw houding veranderen. Als ik klaar ben zie ik je draaien en kijken, kom je via een omweg nog even naar mij toe. We praten wat en je gaat weer weg
10 minuten later ben je er weer,nu met iemand bij je. Je vraagt of wij even kunnen praten, natuurlijk kan dat……
Jouw zus had xtc geslikt, het was heel fout gegaan, zij raakte ook oververhit en haar lever was er ook mee gestopt….zij kreeg ook een levertransplantatie……En die was gelukt! Nu met medicijnen ging het goed met jouw zus, ze had zelfs een baan.

Ik ben erg onder de indruk van dit verhaal, het raakt mij erg
Ik geef een armbandje mee die jij aan je zus zou geven.

We praten nog over jouw opleiding en over jouw hobby’s. Jij bent ergens heel goed in, daar krijg ik foto’s van te zien.

Ook vertel je mij dat je blowt, om af en toe je problemen te vergeten.
Hier praten we samen nog over, 20 minuten later gaat de bel, zeg jij doei en ga ik mijn volgende presentatie in.

Lief lief kind, dank je wel voor het vertrouwen dat jij in mij had om dit te durven te vertellen.

Veel liefs Nicolette

ANBI

Zeer mooi nieuws!!

Ik heb een ANBI status gekregen!!!

Met het engelengeduld van Tien Heuvel is er een geweldig plan uitgeschreven.

Ik ben zeer trots!!!!

Wil jij ook helpen om het Kusje van Daan langs de wegen te krijgen?

Je kan nu dus met je bedrijf doneren en dit bij je belasting opvoeren.
Misschien nog goed om te weten dat als mensen voor 5 jaar doneren en dit vastleggen is de jaarlijkse donatie volledig aftrekbaar. Als mensen eenmalig doneren geldt nog een drempel van 1 procent van het inkomen.

Wil je gewoon doneren, dat kan natuurlijk ook, alle beetjes helpen!

X Nicolette

foto van Nicolette Roze.

Hier maak ik mij hard voor…….

Nicolette Roze heeft een link gedeeld.

Dit is waar ik mij hard voor heb gemaakt!
Lees het artikel eens, hiervoor ben ik bij de staatssecretaris geweest.
Hier heb ik vorige week over gemaild naar het trimbos.

Nu staat er dat er meer doden zijn, er (nog) geen landelijk registratie systeem is van overleden mensen.
Ook zie ik de xtc gerelateerde overleden mensen in het artikel.

Mensen denken dat ik een hetze tegen drugs heb. Dit is niet het geval, ik wil dat mensen weten wat ze gebruiken
Ook wil ik dat ze weten wat testen is.
Verder veroordeel ik mensen die gebruiken niet, vind ikzelf drugs gebruik iets waar mijn behoefte niet ligt.
(Nee, ook geen drank en of sigaretten).

De mate van vergiftiging die xtc-gebruikers opliepen door de drug, is de afgelopen jaren verergerd. De vergiftigingen kunnen leiden tot onder meer een coma en hartproblemen.
NU.NL

Zeeland

Zeeland, vanavond op terras.
Meerdere koppels zitten hier, jij doet de bestellingen.
Een ander koppel zegt iets over pillen, ik zwijg eerst nog. Jij doet mee aan dit gesprek en verteld op terras jouw ervaringen met pilletjes. De gesprekken zijn luid en goed te verstaan. Ik hoor slikken, testen, en nog wat kreten.
Dan besluit ik toch wat te zeggen en vraag of ze een mobieltje hebben en op www.teamdanielle.nl willen lezen.
Er wordt naar mij gekeken, telefoons worden gepakt.
Jij doet eerst nog wat “grappig” maar daarna lees je en schrik je en huilt.
Oh nee, oh jee …….. Jij komt bij onze tafel praten, blijft sorry zeggen.
Ik zeg “geeft niet” we praten over naïef gedrag. Je gaat weer verder met werken en komt ons een kopje thee van jou aanbieden.

Met de mensen met wie jij sprak praat ik nog even.

Bewustwording, zomaar op een terras in Burg Haamstede.

Jij zegt dat jij zeker weten gaat lezen.

Wees voorzichtig x Nicolette

Presentatie

Vandaag 07:15 uur staat Tom al fris en fruitig voor de deur om mij op te halen.
Heerhugowaard, drie klassen wachten op mij voor een presentatie.
08;30 uur komt de eerste klas binnen, jonge kinderen leeftijd 12,13 jaar. Goede vragen en met een perfecte leshouding nemen wij 1.5 uur later afscheid.
Van iedereen krijg ik een handdruk en de volgende groep komt alweer binnen.
Ook nu goede vragen en 1.5 uur later wederom de ene klas eruit en de andere erin.

Lieve kinderen van vandaag, jullie hebben het super goed gedaan, ik ben trots op jullie!
Carla Roselaar jij bedankt dat ik mocht komen.
#Breijder jeugdzorg Margriet Katoen fijn dat je kwam.
# leger des heils, jullie ook bedankt, fijn dat jullie aanschoven.

Iedereen met oortjes van Stichting Team Daniëlle naar huis.
Kusje van Daan heeft weer mooie nieuwe kusjes, daar hebben jullie goed je best op gedaan!

Wees voorzichtig!

Liefs Nicolette

#Huigens college Heerhugowaard.

foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.

Herinneringen

Herinneringen…….

De week van de laatste momenten en herinneringen is aangebroken.
Gisteren reed ik naar mijn werk, 0715 stapte ik in mijn auto…..
2016 zelfde datum, zelfde tijdstip.
Ik kom beneden, op mijn bank ligt Danielle, wit T shirt, zwart rokje en schoenen nog aan.
Ik zeg huh wat doe jij nou op de bank?
Een onsamenhangend verhaal volgt, de dochter van mijn vriendin was hier ivm haar vakantie en samen zwaaien wij haar uit. Danielle roept nog “geen vriend daar opdoen he”?
Wij lopen weer naar binnen, je gaat nog even liggen, ik maak een theetje.
Dan vlieg je op, zegt “shit, ik moet daar en daar zijn om 0815”. Ik zeg nog, dat ga je nooit redden. Je geeft mij een kus, “dag moettie, luf you” en weg ben je.
Dit was ons allerlaatste moment samen…..onze laatste woorden……onze laatste……en de rest is geschiedenis…

foto van Nicolette Roze.

Toen het begon

Vorig jaar zaterdagavond was ik nu net in het ziekenhuis.
Daar lag je dan, hulpeloos en weerloos.
Direct reageerde mijn lijf hierop, misselijkheid maakte zich meester over mij. Ik zag je, voelde mij hulpeloos, machteloos. Zusters en dokters liepen af en aan, de ruimte veranderde van netjes en ordentelijk naar een slagveld.
Overal lagen omhulsels van gegeven medicijnen, 6 zusters waren nonstop met je bezig. Je reageerde nergens op, niet als iemand iets tegen je zei of vroeg. Ik denk dat ik dat het aller aller ergste vond, jou pijn zien lijden, dat gaf mij letterlijk pijn en misselijkheid.
De geluiden die je maakte kan ik zo terug roepen uit mijn geheugen, ik doe het liever niet, word dan weer misselijk.
Je blik, vergeet ik nooit meer, holle ogen die ergens anders waren. Ik werd er bang van, wat zag je en wat voelde je?
Je hart tikte je lijf bijna uit, ik was zo ongelooflijk bang dat je een hartaanval zou krijgen. Mijn gedachtes zeiden dat ze jouw hart dan niet meer aan de praat zouden krijgen.
Angst, angst,angst, dit gevoel overheerste 100% bij mij.
Wat heb ik je een kusjes gegeven, je hand vast gehouden. Elke keer als je weer weg schoot, je lijf schudde, je keel geluiden maakte en je ogen rolde moest ik bijna overgeven. Om deze reden liep ik op een gegeven moment met een spuugbakje in mijn handen. De dokter, niet zo.n grote iets oudere man zei met gevouwen handen/armen “ze gaat langs de rand van de afgrond”.
Die temperatuur was al snel hoog en bleef hoog. “Ijs, we hebben ijs nodig” hoor ik iemand zeggen, ik denk nog ijs?
Vrij snel lig je in ijscrunch, natte lakens en ventilatoren. Ik zie kippenvel en wil je vasthouden, dit kan onmogelijk. Zo ongelooflijk veel slangen en mensen.
Er ontstaat een levensbedreigende situatie, je wordt op je zij gelegd. Dat wat bedreigend was wordt weg gehaald, ik durf weer adem te halen (ik hield hem in).
Ondertussen zijn wij appart genomen, mdma en amfetamine zijn er in je bloed gevonden. G@dverd@mme wat is dat nou? Ik ga googelen en weet niet wat ik ik lees, xtc? Drank en drugs Lill Kleine schiet door mijn hoofd.

Ik ga bellen ik moet en zal weten hoe of wat en hoor tot 2x aan toe een naam, nog een telefoontje naar de werkplek van de betreffende persoon, ik zeg aan degene die ik overigens ken dat ik de betreffende persoon die bij hem staat het licht uit zijn ogen sla.

Ik app naar hen die mij lief zijn dat het flinke foute boel is. Vrienden zijn op vakantie, we appen als het kan.
Wessel en Maaike waren even in het ziekenhuis en zijn vrij snel opgehaald.

Snachts mag je eindelijk naar de IC, omdat je zo sterk bent hoef je niet aan de beademing. Rillend in een bed met ijs laat ik je achter. Thuis bel ik bij de achterburen aan, hier brande nog licht.
We moeten onze gedachtes en angsten delen, en rond 0300 na het ziekenhuis gecontact te hebben gaan we naar bed.
Hier ligt ik nog heel lang wakker om vervolgens in een onrustige slaap te vallen.

Zaterdag 23 juli 2016, vanaf deze dag is alles, maar dan ook alles veranderd in mijn leven.

foto van Nicolette Roze.

26 juli 2017

26 juli 2017

1 jaar verder, 1 jaar je stem en jou niet meer om mij heen, 1 jaar…

De afgelopen weken ben ik druk geweest om vandaag te laten plaatsvinden.
Een plekje uitzoeken, kaarten laten maken, catering geregeld, de kist…….

Vandaag 0930 fietste ik naar de begraafplaats om de balonnen op te hangen, de kaars aan te zetten en te kijken of alles “klopte”.
1030 kwamen al onze vrienden bij ons thuis, 1040 ging jouw kist met jouw as en alle herinneringen achter in de auto.
Bloemen en planten mee, ik loop met 30 man naar de begraafplaats toe.

Hier zijn al onze andere genodigden aanwezig.
1115 uur, ik doe een klein woordje, de bellen klinken en met ons allen lopen we naar jouw graf.

Iedereen krijgt de ruimte om een ballon los te laten door deze los te knippen.
1140 de kist zakt, Mike,Ilse, Wessel en Maaike laten de kist zakken.
Iedereen krijgt de tijd en ruimte om een schep zand op de kist te gooien.
Wie dat gedaan heeft kan bij Maaike een veer halen en deze beschrijven om bij het graf te hangen.

Ik leg de bloemen netjes en ga met onze vrienden naar huis om hier samen te eten en te proosten.

Met Bianca fiets ik nog even terug, het graf is nu dicht, even kijken of het mooi is. Alle bloemen netjes neergezet en weer naar huis.

Wat een dag!

Mooi weer, lieve vrienden en een mooie uitvaart.
Ook nu heb ik alles intens gedaan, en ja….ik heb in het graf gestaan……..

Ik wil alle mensen (dat zijn er zoveel) bedanken voor alle lieve berichtjes. En ja, ik lees alles zelf, beheer de pagina’s zelf en beantwoord ook alles zelf.

Ons huis staat wederom vol met bloemen en kaarten, ook bij Danielle haar graf staan veel bloemen, prachtig!

Blijf de berichten aub delen, de kusjes en dat wat nodig is om bewustwording te vergroten.
Ik heb een turbulente tijd achter de rug (met mij meer mensen) en ga na de vakantie door!

Volgende week spreek ik met SBS 6, vorige week ging de brief naar de koning weg.
Ik heb nu al meer bereikt dan ik ooit had gedacht – verwacht!

Dank dank dank xx Nic

foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.

26 juli 2016

Dinsdag 26 juli 2016….

0830 gaat mijn telefoon, ik zie het kengetal en weet direct dat het fout is.
De vriendelijke dokter van toestraks zegt mij gedag en ik weet dat dit het gesprek wordt wat ik nooit wilde horen. Ik ben wonderwel rustig, ga niet gillen en luister….
Ik hoor niet verenigbaar met het leven, kom zo snel mogelijk naar het zh, staken behandeling en overlijden. Ik bedank deze meneer en leg hem neer om mijn partner vast te pakken. “Ze gaat dood Peet, dood”!

Als eerste loop ik naar Sylvia die boven sliep, ze ziet mij en samen huilen we. Ik zeg “ik moet de kinderen wakker maken om ze het nieuws te vertellen”.
Slaperige koppies zitten 5 minuten later op de bank……Ik vertel ze wat er de afgelopen uren gebeurt is en wat er gaat gebeuren…….Met ons allen huilen we, dit kan toch niet waar zijn? Mijn partner en ik kleden ons aan en rijden naar Leiden, thuis is mijn vriendin bij de kinderen. In de auto bel ik een aantal mensen, app ik en ben verdoofd.
Bij het ziekenhuis denk ik buiten “als ik hier vandaag uit ga is ze dood”.
Boven ligt Danielle in een andere kamer, heel veel slangen en apparatuur aan de beademing. Dit kan toch niet, dit kan toch niet?! We krijgen de tijd om afscheid te nemen, ik hoor wat de dokter zegt en blijf maar denken dat dit niet waar kan zijn.
1140 word je officeel dood verklaard…..dood gewoon f@cking dood.
Mijn kind is DOOD…………..

Ook dit nieuws moesten we aan de kinderen vertellen, mijn partner doet dit. Ik wijk niet van Danielle haar zijde, houd haar hand vast, nu nog warm en straks koud.

26 juli 2016 is de dag dat ons kind deze wereld moest verlaten.
De dag dat mijn hart brak..
De dag dat Maaike, Wessel en Ilse hun rebelse zus verloren……

De dag dat…….

💗Alles anders werd 💗

foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.

De hoed en de rand.

De hoed en de rand…..

Vorig jaar schreef ik al over de lijkkist waar ik in gelegen had. Ik wilde weten waar mijn kind in te liggen kwam.
Ook schreef ik dat ik achter in de lijkwagen had gezeten, dit omdat ik wilde weten waar Danielle lag en hoe het eruit zag.
Ook beschreef ik het verhaal van de crematie, hier heb ik goed geluisterd wat er ging gebeuren. Ik heb gekeken en heb alles opgeslagen.
Nu Danielle haar graf van de week gegraven was ben ik er heen gegaan.
Ik luisterde, kon vragen stellen en ben ook hier in gaan staan. Ook hier was niets engs aan, het graf was geschut en ik snap nu hoe het werkt.

Wij hadden dit soort zaken nog nooit meegemaakt, wat ben ik blij dat ik alles maar dan ook alles gevraagd heb wat ik wilde weten. Dit zorgde dat ik snapte hoe dingen in hun werk gingen.
Als ik had geloofd wat mensen vroeger zeiden dan had ik doodsbang geweest.
Nu weet ik hoe het ziet, voelt en werkt, en dat geeft “rust”.

En ik kan zeggen dat ik met 2 voeten in mijn graf heb gestaan……..want Danielle haar graf wordt ook mijn graf.

Nicolette

 
De voorste 2 treden zijn nog weggehaald.

foto van Nicolette Roze.

De dag dat mijn leven veranderde.

De dag dat mijn leven veranderde.

Dit was het eerste stuk dat ik vorig jaar schreef nadat Danielle overleed.
Op veler verzoek plaats ik hem nogmaals.

23 juli 2016

Ik word gebeld dat het niet goed gaat met mijn kind.
Na een 2e telefoontje rijden wij zsm naar het ziekenhuis .
Bij aankomst zijn wij enige uren getuigen van wat later gebruik van xtc bleek te zijn.
Heftige bijwerkingen, zeer hoge koorts en nog wat akelige zaken zorgen ervoor dat 6 verpleegsters en 2 dokters er werkelijk alles aan doen om de temperatuur van 42.7 en de hartslag van 168 naar beneden te krijgen.
3 ventilatoren, ijs, water en wat al niet meer moeten hierbij helpen.
Bloeduitslagen gaven xtc aan, wij ouders kijken elkaar aan, xtc?
Rond 0030 ligt mijn kind op de IC en gaan wij naar huis.
Ik bel om 0200 nog even om te vragen hoe het gaat, naar omstandigheden gaat het redelijk.
1100 in het zh en ook om1430, ze reageerd op vragen, avonds weer bellen. Ze had een paar hapjes ijs gegeten en een slokje thee gedronken.
Wel had ze een neussonde omdat er dan voedingsstoffen naar binnen konden.
Ook veel infussen en enkele medische zaken om te kunnen functioneren, het klonk best goed.
Smorgens sta ik klaar om weer naar het ziekenhuis te gaan, mijn telefoon gaat, ziekenhuis, dokter, het gaat niet goed met uw kind, jullie moeten rekening met het ergste houden.
Ik maak de kinderen wakker en zeg wat er ad hand is. Eerst bel ik mijn kind die al aan het werk was, wek mijn zoon en bel de jongste die in Frankrijk op vakantie is. Zij moet direct terug naar Nederland, maar hoe? Mijn beste vriend rijdt direct naar Frankrijk om haar te halen.
Ik bel in de auto met veel mensen om dingen te tegelen, ondertussen zijn wij zijn ih zh.
Weer gesprekken, procedure wordt uitgelegd, na een ieders afscheid wordt mijn mooie kind in slaap gebracht en wordt ad beademing gelegd.
Een IC ambulance zal haar met een speciaal team naar Leiden brengen.
Wij rijden hier als ouders ook heen.
Hier volgen weer gesprekken en onderzoeken.
Danielle reageerde savonds om 2215 uur 3x op de jongste haar stem, een bijzonder moment.
Moe en totaal in de war gaan wij rond 2315 naar huis.
Hier is mijn vriendin ondertussen, we praten nog wat en om 0200 bel ik naar het zh om te vragen hoe het gaat.
0600 bel ik weer, ze gaan haar nu opereren, deze operatie duurt minimaal 6 uur.
0830 de telefoon gaat, de dokter belt met het nieuws dat de situatie die hij aantrof niet meer verenigbaar met het leven was. Hoge koorts en xtc hebben haar lijf verwoest.
Wij worden verzocht zsm te komen, de behandeling zal dan gestaakt worden, met het overlijden als gevolg.
Wij roepen alle kinderen beneden, vertellen hen dit vreselijke nieuws en laten ze bij mijn vriendin achter.
Nog geen uur later zijn wij in het ziekenhuis, een laatste gesprek met de dokters. Wij krijgen uitleg over wat er plaats had gevonden en wat er zou gaan gebeuren.
We worden weer naar ons kind gebracht.
De beademing deed zijn werk goed, wij gaven elkaar de ruimte om indien gewenst nog even alleen met haar te zijn.
Veel kusjes, knuffels en woorden later gaat om 1130 de 1e knop uit, de andere volgen.
1139 mijn partner zegt, daar gaat ze….hartslag gaat van 130 in stappen van 5 naar beneden.
1140 is 0 bereikt en slaapt mijn rebelse dochter met haar hand in mijn hand in, 21 jaar oud.
Emoties komen nog meer los, wat moeten we nu toch?
Partner belt naar huis, ik informeer vrienden.
We wachten op de speciale schouwarts, het is een niet natuurlijke dood, ander protocol.
Na een dik uur komt er iemand, wij moeten weg.
5 minuten later mogen wij er weer bij. De officier van justitie wordt gebeld, deze moet het lichaam vrijgeven.
Weer een half uur later gebeurt dit. De apparatuur mag nu van haar lijf af.
Wij bellen de uitvaart leidster die ik er graag bij willen hebben, de stap is gezet.
Ik help bij het opfrissen van mijn kind en kam haar geweldige bos haren.
Zonder kind verlaten wij huilend het zh en gaan naar huis.
Hier zijn onze kinderen, vrienden en familie. Er wordt veel gehuild, geknuffeld en gepraat.
Veel tijd hebben wij niet, de uitvaart leidster en wij hebben de 1e afspraak.
Mijn kind komt die avond om 1915 aan in het uitvaartcentrum .
De uitvaartleidster legt stap voor stap uit wat wij zullen zien.
Wij ouders kleden haar zelf aan, de kinderen zullen haar hierna van make up en accessoires voorzien.
Een avond vol nieuwe ervaringen en indrukken verder kom ik savonds laat thuis.
De slaap is nog ver te zoeken, en als ik niet meer kan val ik rond 0215 in slaap.
De volgende dag 1030 afspraak met de uitvaartleidster over welke stappen nu te maken.
De kist wordt uitgezocht de kaart ontwikkeld.
Daarna naar mijn kind om haar zonnebril en sjaal om te doen, ze ziet er zelfs overleden prachtig uit.
Ondertussen zijn wij iedere dag bij ons kind en zien wij de uitvaartleidster om het draaiboek kloppend te maken.
De kinderen proberen wij te laten wennen aan de situatie, we praten er zoveel mogelijk over en laten alles zien.
Vriendin gaat weer naar huis en andere vriendin neemt veel over.
Wij hoeven niet te koken of ons over andere zaken druk te maken. Vrienden en buren koken voor ons, iedere avond eten wij met een groep.
Vrijdag is de kist er voor mijn dochter, ik ben er eerst zelf in gaan liggen om te voelen waar zij in komt, na mijn buik, wieg en bedden was dit een niet verwachte plek om haar neer te leggen.
Ook dit doen wijzelf, wij leggen haar zelf in de kist.
Zondag is de condeolance, het is ontzettend druk, wat een troost! Veel mensen willen een knuffel, ik vind alles goed!
Maandag, de uitvaart…..
1145 naar het uitvaartcentrum , ik ga achter id lijkenwagen zitten, kijk voel en huil.
Na de bloemen id auto’s gedaan te hebben gaan wij met onze dochter naar de ingang.
Wij tillen haar zelf in de auto en ik wil graag bij de chauffeur zitten.
1250 aankomst crematorium, heel veel mensen in een erehaag, de chauffeuse en ik huilen, wat mooi.
Iets na 1300 gaan wij op Beyonce naar binnen, verstand op nul, blik op oneindig.
Wat een mensen, ik durf niet te kijken.
De 1e speach wordt gevolgd door Racoon
dan ga ik. Niet voorbereid en vanuit mijn moederhart spreek ik, zonder enige twijfel. Ik open met de zin, ik ben Nicolette de moeder van Danielle.
Ik weet wat ik de jeugd die aanwezig is wil vertellen.
Onze live zangeres zingt waanzinnig mooi een lied van Marco Borsato, een gedicht volgt en de kinderen volgen. Wauw wat heb ik toch geweldige kinderen, prachtige verhalen hebben zij over hun zus, echt top!
Weer muziek, de familie en mijn vriendin. Muziek volgt en ook de vriendin van mijn dochter doet een verhaal, weer muziek en dan…. de uitvaart is klaar…..
Huh nu al denk ik, de laatste muziekstukken starten en een ieder verlaat de zaal.
Wij blijven met ons allen achter om de kist te sluiten, ook dit doen wij samen.
De kinderen verlaten de ruimte, wij brengen onze dochter zelf naar de oven.
Weer horen wij stap voor stap wat wij te zien krijgen.
Niets engs, de procedure wordt uitgelegd en ik leg mijn zakdoek op de kist. De kist gaat in de oven en dat was het dan.
De uitvaaertleidster brengt ons naar de condeolance, lieve vrienden wachten hier op ons.
Om 1630 gaan wij met ons allen op het leven te proosten.
Savonds aten wij met al onze vrienden en sloten zo deze hectische dagen af.

Thuis hebben de bloemen veel kleur gegeven.
Hebben we ontzettend veel kaarten gehad, inbox berichten en WhatsApp berichten.

Nu vrijdagnacht zit ik op de bank en schrijf mijn verhaal op.
De jongste zei vna nog, mam hoe moet dat nou zonder Daan?
We moeten verder, zullen situaties een plek moeten geven. We huilen, lachen en doen ons best.
Hier probeer ik een manier in te vinden hoe hier mee om te gaan.

Dit alles is nu bijna 1 jaar geleden
Een jaar waarin wij als gezin overleefde, waar wij diepe dalen hebben gezien en gevoeld.

Ik heb Stichting Team Daniëlle opgericht, ontwierp Kusje van Daan, kreeg een website. Ik gaf interviews, deed tv en ben presentaties op scholen gaan geven.

Kortom, een verschrikkelijk jaar. Een jaar waar ik het liefste verloor wat ik bezat, mijn kind.
Wel heb ik lieve mensen mogen ontmoeten, mooie projecten op mogen zetten en uitvoeren.

Ik heb gemerkt wie mijn vrienden zijn en hoe waardevol mijn gezin en familie zijn.

Nicolette

https://www.facebook.com/groups/565583256978218/

foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.

De allerlaatste dag

1 augustus 2017

 

De allerlaatste dag…..

365 dagen geleden om dit tijdstip zag ik je voor de allerlaatste keer.
Smorgens gaf ik je nog dikke kussen, knipte ik een stukje van je haren af.

Nu kwamen we aan bij het crematorium, alles zit nog vers in mijn geheugen.

365 dagen zonder jou…….bah Danielle, ik mis je xx mama

foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.

Alles onder controle?

 

Ik tref vandaag een jonge voor mij bekende dame, zij en ik raken aan de praat en ik stel haar vragen.
Zeer open geeft zij mij antwoorden, ik ben niet veroordelend, hierdoor kunnen wij een open gesprek hebben.

Pratend over de reacties die ik van diverse mensen hebben gehad stel ik diverse vragen. Ik probeer een “helder” beeld van slikkend Nederland te krijgen.

Waarom slik je nou toch, wat is dat wat jou ertoe drijft om te slikken? Als ik dit aan Danielle had kunnen vragen had ik het gedaan, maar ik kan haar niets meer vragen, maar kan dit wel aan andere mensen vragen.
Helemaal “los” van alles hoor ik terug, mijn eigen cocon, mijn eigen wereld.

Ik heb geen mensen getroffen die mij aangaven maximaal 6 keer per jaar 1 pil te slikken, nee ik hoor dat vele mensen veel pillen van hoge doseringen slikken. Daar waar door instanties over pillen van 140 of 150 mg gesproken wordt, hoor ik 240 mg en zelfs 330 mg MDMA.
Ook hoor ik veel andere middelen voorbij komen, cocaïne, ketamine en GHB.
Er zit geen rem op, dat wat voor handen is, dat wordt er geslikt.

Op mijn vraag of er geen angst is dat het fout gaat hoor ik dat dit er niet is. De zin, je kan niet dood gaan aan 1 pil doet mij nu toch wel mijn mening te geven. Dit kan 100% wel, we hopen allemaal dat dit ons niet overkomt, en het overkomt de meeste ook niet. Het onsterfelijke overheerst, een ieder denkt en hoopt dat het hen niet gaat overkomen, want zij weten waar zij hun pillen vandaan hebben.

Op de vraag of ouders op de hoogte waren……….nee.
Hier rust toch een soort van taboe op, kinderen kunnen, willen of durven hier niet met hun ouders over te praten.

Vorige week zag ik een documentaire van Jan Ikema, een zeer goede schaatser. Hij raakte verslaafd aan o.a. cocaïne, de zin die hij uitsprak blijft ook na dit gesprek van vandaag naar voren komen: “ik dacht dat ik alles onder controle had”.
Waarop hij antwoorde dat hij niet lager dan lager kon komen, hij had steeds meer nodig. Zoals hij zelf zei, ik had zelfs mijn medaille opgesnoven als die thuis had geweest (deze hangt in een café).
Ik denk dat veel mensen denken dat zij het prima onder controle hebben, feestje links, pilletje links, snufje rechts, ghbtje in het midden en nog een extra middeltje er bovenop.
Heb jij jezelf wel een afgevraagd waarom jij slikt, snuift of gebruikt?
Is dat omdat je jezelf zo ontzettend fijn voelt?
Als ik hoor dat na veel gebruik je de hele week naar de klote bent, je lijf op allerlei manieren protesteert, je niet kan eten, je kaken zo zeer doen………je toch weer voor die paar uur met dat ene gevoel gaat………

Ik zal van een andere generatie zijn, of ben oud aan het worden, ben misschien saai?
Toch ben ik blij dat jullie er met mij over willen praten, ik hier weer over kan schrijven, zo komen we misschien toch ergens tot elkaar.

Begrijpen zal ik het nooit, maar dat is waarschijnlijk omdat ik mijn kind van a tot z aan dit zelfde middel dood heb zien gaan.

En mijn angst is dat dit jullie misschien ook overkomt, maar ik hoor dan……………………..ik heb alles onder controle…………..

Dikke kus Nicolette

Wat nou als………………….

Ik fiets vanmorgen door ons dorp heen en kom diverse mensen tegen. Mensen pratend met elkaar, hondje erbij of boodschappen doend zeggen mij gedag. Ik heb mijn team Danielle jas aan en ben mocht men het nog niet weten herkenbaar als team Danielle.

Zodra ik voorbij ben zie ik dat mensen elkaar aanschieten, de rest kan ik niet zien en of horen, maar met enige regelmaat hoorde ik mijn naam en de zin gelukkig doet die van mij dat niet……….Ondertussen ben ik een flinke stap verder en ben redelijk op de hoogte wie en wat wel of niet. Stel nou voor dat jouw kind ook experimenteert, dezelfde gedachte als mijn kind had of heeft en het hele gebeuren onderschat?

Wat nou als jij de volgende moeder bent die in deze hel terecht komt, of denken jullie dat het jullie niet kan overkomen? Ik plaats hieronder één van mijn eerste stukken, een stuk dat ik schreef vlak nadat Danielle overleden was.

 

Vorige week had ik een aangenaam gesprek met een bekende.
Pratend over de situatie waar ik nu inzit, komt het gesprek op haar kinderen.
Zij wil de zin uitspreken dat haar kinderen dat wat mijn kind wel gedaan had niet deed.
Bij het uitspreken vh laatste woord slikte ze het toch in, want zei ze, ik weet het niet.

En zo zit het ook, ik heb de afgelopen weken veel mensen mogen spreken.
Een aantal hiervan slikte er heerlijk op los, dit moet je wat mij betreft zelf weten.
Ook sprak ik ouders, zoals zij zelf zeiden, dat doen die van mij gelukkig niet…….
En sprak ik dus ook met ouders die zeiden, ik weet het niet.

Nou, ik wist het ook niet, maar weet het nu wel.
En ondertussen weet ik meer dan dat.
Weet ik dat de kinderen van sommige ouders absoluut wel slikken of iig een keer geprobeerd hebben wat een pilletje deed.

Weet ik ook dat veel ouders met hun kinderen hebben gesproken.
Kennen die kinderen vooral slikkers, maar slikken zelf niet…….

Bewustwording, dat is wat ik ambiër.

Als je wel wilt slikken, ik kan jou niet zeggen dat je het niet moet doen.
Wel kan ik je zeggen dat mijn dochter door xtc te slikken is overleden.
Ook zij dacht waarschijnlijk ah ging vorige x ook goed……
Ook zij zei tegen mij, nee mam ik gebruik geen drugs, maar die en die en die wel.

Wat ik hier nou eigenlijk mee wil zeggen is, denk na als je keuzes maakt.
Je hoeft niet mee te doen, jezelf “stoer” voelen kan ook in hele andere zaken zitten. Bijvoorbeeld nee te zeggen c;

Danielle haar verhaal staat niet op zichzelf, zoals een ieder kan lezen, hebben er de afgelopen weken meer ouders team Danielle aangeklikt. Deze ouders hebben onder dezelfde omstandigheden hun zoon of dochter verloren. En geloof mij, die omstandigheden wil jij of willen jouw ouders nooit meemaken.

Om deze bewustwording over te brengen ben ik Team Danielle begonnen.
Om Team Danielle uit te kunnen dragen, heb ik besloten om over 4 weken 5 km tijdens de halve van Haarlem te gaan lopen. Dit doe ik om geld voor de stichting binnen te halen.
Denk jij nou, appeltje eitje, dan heb jij mazzel! Jij kan mij dan mooi sponsoren, want voor mij is het geen appeltje eitje.
Onderaan de flyer staat mijn rekeningnummer, ieder bedrag is welkom.

Met het geld zorg ik dat ik op jouw school (jaja je gaat mij live zien en horen) langs kom om met jullie samen te kijken hoe bewust jullie jezelf van alles zijn.

Ook zal ik met ouders spreken, waarschijnlijk slikken jullie kinderen geen xtc, maar mogelijk zit het toch anders.

En dan zijn er ook nog de leeftijdsgenoten die op z.n tijd een pilletje slikken……tja wat moet ik jullie nou toch zeggen?

Tegen een ieder hierboven zeg ik

Denk na!

Team Danielle is ontstaan nadat mijn kind overleden is. Ik hoop dat ik bewustwording kan creëeren zodat jouw kind niet de volgende is.

Voor nu trek ik mijn hardloop kleding aan, luister ik naar de muziek van 4.5 week geleden en ren door de bossen.
Met mijn kind in mijn gedachtes.

Nicolette

 

 

Aan het einde van ……………………………………

1 augustus, we rijden naar het uitvaartcentrum om je op te halen. De afgelopen dagen wisten we dat ook deze dag onvermijdelijk was. De bloemen worden als eerste uit je kamer gehaald en in de auto.s die achter het uitvaartcentrum klaar staan op volgorde ingeladen. Ik had er geen flauw idee van dat dit op deze manier ging, bloemen voor in de auto waar jij in gaat, bloemen in de speciale bloemenauto. Aan het einde als alles ingeladen is, rijden we jou naar de gang, daar kijken we in het volle licht of de kist nog open kan blijven. De verkleuringen zijn zeer aanwezig, maar het is niet zo erg dat de kist nu al dicht moest. Gelukkig, je kan dus nog even bij ons zijn, we plaatsen de deksel zonder dicht te schroeven op jouw kist en lopen naar buiten. De dames van het uitvaartcentrum staan bij de voordeur om gedag te zeggen. Buiten staat de auto klaar, toen hij nog achter het uitvaartcentrum stond heb ik er in mijn eentje achterin gezeten, daar waar jouw kist kwam te staan. Ik keek en zag lampjes die boven jou konden schijnen, aan de zijkanten kwamen de bloemstukken te liggen, jij kwam in het midden. Nu de auto voor stond, de bloemen aan de zijkant stonden werd jij erin gezet. Ook dit hebben wij met ons allen gedaan, de dame die de auto reed zette een klem tegen de kist aan en de deur ging dicht. Normaal gaat de uitvaartleidster in deze auto, ik vroeg of ik deze laatste rit bij jou mocht zitten, uiteraard mocht dit. Patty loopt voor de auto uit de weg op, auto.s stoppen, mensen kijken, jouw kist valt best wel op…….. Na een knik loopt Patty weg en stapt bij mijn partner in de auto, ik zit met de chauffeuse en rijd met haar naar het crematorium. Op mijn schoot jouw mooie foto, een aardige mevrouw naast mij. Zij en ik raken aan de praat, wie je was en wat er gebeurt was, ze werd stil……..Bij het aanrijden van het crematorium staat er een ere haag, dit was het laatste wat de chauffeuse en ik nog nodig hadden, samen huilen we……….

Aan het einde van de uitvaart, lopen we nadat de kist dicht was gemaakt naar de gang terug en gaan nu een paadje in waar ik nog nooit geweest was. Patty legt uit waar we heen gaan en wat we te zien krijgen. Ik had vroeger in films waarschijnlijk gezien dat er grote ovens en veel vuur zou zijn, niets van dit alles was waar.  Een steriele ruimte, witte tegels en een zilveren “deur” zijn dat wat ik zie. Het proces wat er plaats gaat vinden wordt ons uitgelegd, ik werp bij het open gaan van de oven een blik erin. Inderdaad geen hoge vlammen, wel hete stenen die gloeien en het is warm. Ik leg mijn zakdoek op de kist en de kist wordt in de warme ruimte gerold, direct gaat het luik dicht. Ik heb geen behoefte om door het luikje te kijken of het wel goed brandt, de grens van wat ik wel en niet kan en wil is bereikt. We praten nog na met de 2 mensen die dit proces los van Patty begeleidde en gaan naar de gasten voor de condoleance.

Dit was het dan, het einde van jouw leven, het leven dat ik je mocht geven. Het leven dat je niet altijd mee zat, het leven dat mooier dan mooi werd gemaakt door xtc……… Wat eeuwig maar dan ook eeuwig zonde dat jij er niet meer bent. I

k mis je iedere dag……………..

mama

Negen maanden

9 maanden……

Ik was begin 20, we kochten een huis en als de kop eraf was dan zouden we over zwanger raken spreken. Toen voor mijn gevoel de kop eraf was stopte ik (in overleg met de pil), er gebeurde van alles, maar zwanger raakte ik niet.
24 maanden verder was ik dan zwanger, en de negen maanden zwangerschap gingen voor mij in.
Negen maanden, pff je kon ze wel vooruit kijken, iedere week keek ik op mijn kalendertje hoe je eruit zou zien, hoe groot en vooral wat je allemaal al kon.
En op een dag verschil, 9 maanden verder was je daar, niet zonder slag of stoot. Zwangerschapsvergiftiging voor mij en nog wat andere minder gezellige dingen, maar jezus……ik had een kindje gekregen. Een mini mensje van mijn eigen vlees en bloed, voorkeur voor jongens of meisjes heb ik nooit gehad, maar dat ik een kind mocht krijgen, god allemachtig wat was dat mooi.

Negen maanden geleden ben ik in de hel van mijn leven beland, Precies 9 maanden geleden stopte de beademing en begon jij aan jouw reis. Geen wereldreis wat je graag wilde, geen drankjes meer doen met de meiden, niet meer binnenwaaien en mij een dikke zoen geven.

Daar waar ik nu op dit moment ben heb ik afgelopen week een kaars aangezet, die brandt 24 uur per dag. De storm van gisteren heeft de vlam niet uitgekregen. Liggend in mijn bed zal ik de vlam soms hoger dan gewoon komen, ik hoopte dat je een “teken”zou geven. Ik zag bij het winkelen in de supermarkt een grote vlinder vliegen, zou het dan?
Niets van dit alles gebeurde………

9 maanden, ze staan als de dag van gisteren op mijn netvlies, en toch zijn ze voorbij gevlogen, eigenlijk zoals jij was, met veel snelheid door het leven……..

De klok tikt nu 1140, negen maanden geleden blies jij je laatste ademhaling uit en gaf het beeld één rechte lijn, 9 maanden……..

foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.

Relatief

Vandaag schrijf ik naar aanleiding van een reactie van de afgelopen week die ik kreeg na mijn laatst geschreven stuk. Helaas is de reactie verwijderd (niet door mij) en kan ik het nu niet meer plaatsen, want het was een mooie reactie om over te schrijven.

De dame schreef mij dat zij hoopte dat ik het leven weer vrolijk in zou zien want dat zou Danielle toch graag willen (e dame en ik kennen elkaar niet). Hierop reageerde ik naar haar dat het leven best nog oké is maar dat het zo verschrikkelijk pijn doet. Vanmorgen had ik het hier met mijn partner over, ik gaf hem het voorbeeld dat als ze je been amputeren en je een kunstbeen geven je toch je been mist. Of je bent je vingers kwijt geraakt, krijgt een prachtige prothese maar dat is niet je eigen hand. Nu raakte ik mijn kind kwijt, en ja ik heb er nog 3, maar er is niets en dan bedoel ik ook echt helemaal niets wat in de buurt komt om dit gevoel van missen en verdriet op te vullen.

Maar los hiervan, de dame schreef dat er toch relatief weinig slachtoffers waren en dat Danielle toch ook zou willen dat haar moeder (ik dus) weer gelukkig zou worden/zijn. En het woordje relatief dat woord zit nu bijna 48 uur in mijn hoofd. Begrijp mij niet verkeerd, ik ben niet haatdragend of wat dan ook, maar het zit bij mij even niet oké als ik hierover na denk.

Al eerder schreef ik dat de cijfers in Nederland niet objectief zijn, de direct gestorven xtc mensen staan in de statistieken Mensen die nav gebruik van xtc een hartaanval, hersenbloeding, zelfmoord pleegde of een ongeluk kregen staan in de boeken als overleden aan deze zaken, en niet aan xtc. Dan denk je dus het valt allemaal wel mee die cijfers, ja als je naar de cijfers kijkt zoals ze er nu staan denk je waarschijnlijk, valt wel mee. Maar wat als ik deze cijfers er nou eens bij op mocht tellen, dan worden het er al een stuk meer, geloof mij, dat zijn er heel veel meer!

Nu hoor ik sommige mensen denken, Nicolette waar maak jij je nou toch druk over……….nou dat kan ik je vertellen! Ik maak mij druk over de mensen die maar doen alsof niets kwaad kan, zonder na te denken over de gevolgen. Relatief onschuldige zaken, want joh dat kleine pilletje, dat geeft toch plezier! Ja het geeft inderdaad plezier, maar er zit ook een grote schaduwzijde aan, en die krijg je niet op een bijsluiter meegeleverd. Want als alles er op zou staan, zou je het dan nog nemen? Als ik presentaties geef, hoor ik standaard het zinnetje, huh dat wist ik echt niet. Ik praat met ze wat er in zit, wat het met je kan doen en hoe het nou met groepsdruk zit. Want als Pietje in de sloot springt, spring jij er dan ook in? Nee is steevast het antwoord, maar als Pietje een pilletje tikt, dan tik jij hem wel, hoe zit dat dan? Niet stilstaan bij de gevolgen dat hoort bij de leeftijd waarin een ieder inzit, dat snap ik echt heel goed. Maar soms moeten wij ouders opstaan en zeggen, jongens ik weet dat jullie dit of dat, maar…………….. Ik weet dat er al veel ouders in gesprek met hun kinderen zijn gegaan, dat is super fijn! Want wat nou als jouw kind straks de gevolgen van pillen, coke, ghb en noem nog eens wat leuks op moet dragen? Wat nou als dit middel toch niet zo onschuldig is als het lijkt? Waarom is er bedacht dat het hard drugs is, is dat om mensen te pesten? Zoveel ouders denken, als ik het nou niet zie dan is het er niet, want als ik iets zeg wordt mijn kind kwaad. Dus, laten wij dit dan maar gebeuren zolang het goed gaat, poeh hee dat menen jullie toch niet hé? Je kan het toch bespreekbaar maken, je legt ze toch ook uit dat als je seks hebt, je voorbehoedsmiddelen moet gebruiken. Of denk je dan ook, zolang het goed gaat gaat het goed……….. Tijdens een van mijn laatste presentaties vertelde een docent dat hij enige jaren geleden een leerling uit zijn klas verloor. Zij had paddo.s gegeten, ging hallucineren en meende te kunnen vliegen. Voor zijn ogen sprong zij van de flat af………………………dood, en in de boeken als zelfmoord.

Wij mensen denken altijd als wij iets horen, dat gebeurt mij/ons niet. De kans dat het mij overkomt, die is kleiner dan dat je de loterij wint. Maar wat nou als het jou overkomt, jouw kind de volgende is, of misschien ben jij het zelf wel………. Ik had heel graag de loterij willen winnen, een boerderij waar ik samen met mijn cliënten met dieren kon werken, dat had ik graag gewild. Maar wat kreeg ik,…………ik kreeg een lot uit de loterij, alleen van de loterij waar ik niet in mee wilde spelen, dat had iemand anders voor mij bedacht, en ik won de jackpot.

Relatief, mm het zat mij nog steeds niet lekker, daarom stuurde ik de dame de linkjes van al mijn sites met de vraag het stuk doodgewoon en schijnveiligheid te lezen. Waarom deze, nou omdat ik in het ene stuk uitleg wie mijn kind was, en in het andere stuk probeer uit te leggen hoe testen werkt.

En mocht je nu denken, duh er gaan meer mensen dood aan alcohol, dat klopt! Die had je niet aan zien komen hé, maar van 1 glas alcohol ga je niet dood. En denk je nu, jawel…..ja dat zou kunnen als je een mengsel van wat dan ook neemt met een dusdanig hoog percentage alcohol dat je direct het loodje legt. Mensen die aan alcohol sterven, hebben langdurig alcohol genuttigd, en niet omdat ze voor het eerst een wijntje namen.

Het is soms zo moeilijk om dingen te omschrijven, dat is het fijne van het geven van presentaties. Daar kan ik het vertellen en antwoorden geven op vragen die er gesteld worden. Toen een jongen liggend op de grond de briljante opmerking naar mij maakte dat mensen niet dood gingen van blowen gaf ik hem gelijk. Daarop volgend legde ik hem uit dat de plantjes in de vensterbank andere samenstellingen hebben dan de plantjes die er binnen de weetteelt “gekweekt” worden. Ik zei hem dat ik kon zingen wat ik wilde, de plantjes zouden daar niet van groeien. Hij moest lachen, daarop volgend vertelde ik hem dat de plantjes gevoed werden met diverse giffen, want daar groeien ze namelijk wel van. Die giffen zie je niet en proef je niet, maar je neemt ze wel in, en de gevolgen…….die komen later pas. Ook vertelde ik hem staand bij een streep dat hij smorgens aan de ene kant van de streep staande zijn moeder hoorde klagen dat hij zijn kamer op moest ruimen, de docent zei dat hij dit en dat moest etc etc. Op het moment dat hij ging blowen ging hij naar de andere kant van de streep, hier was niemand die zeurde, niemand die hem niet begreep, maar als het weer uitgewerkt was…….dan kwam hij weer aan de ene kant van de streep. Ik bedoel daarmee te zeggen dat drugs je even niet na laat denken, je dat ene gevoel geeft dat jij je niet meer druk hoeft te maken. En of die drugs nou drank, coke, wiet what ever is, het geeft je een schijngeluk, want je zal zonder deze middelen zelf na moeten denken, zelf moeten voelen en zelf moeten bedenken.

Maar hé, het zijn keuzes, ik ben er niet om jou te zeggen, kappen met die zooi! Want dat denken mensen nog wel eens. Nicolette die strijd tegen xtc, nop, nada njet. Ik maak mij er hard voor dat de mensen die deze middelen gebruiken weten wat zij gebruiken, weten wat testen is en weten wat de gevolgen kunnen zijn. Meer niet, want ik heb werkelijk niet de illusie dat drugs de wereld uit gaat komen, daar mogen andere mensen zich mee bezig houden.

 

Nicolette