Categoriearchief: Nicolette

Rollercoaster

Rollercoaster
0715 stap in vanmorgen in mijn auto, cliënt wordt om 0730 door mij de ochtend ingeholpen.
0815 rij ik naar een parkeerplaats dichtbij waar Tom mij oppikt om naar Dokkum te rijden.
0915, mijn collega Mariette appt mij vanaf de ijsbaan, zij schaatst geld bijeen voor mijn stichting.
In de auto schrijf ik mijn rapportages, praat met Tom over de school waar wij heengaan.
1035 zitten wij in Dokkum aan een bakkie.
1100, goedemorgen, ik ben Nicolette!
MBO niveau 4 allemaal derde jaars kijken mij vol verwachting aan.
De komende 1.5 uur wordt er geluisterd, gevraagd en vallen er bij sommige leerlingen tranen.
Er wordt geëindigd met wonderschone kusjes en het uitdelen van lippenbalsems.
1240 een broodje en soepje, nog napraten met de docente en weer terug.
In de auto eerst mijn werktelefoon, casuïstiek overleg met een collega die graag overleg met mij wilde.
Een uur later open ik mijn telefoon, vandaag zou Danielle haar plaat geplaatst worden.
Mijn man stuurt een foto, hij heeft zojuist met de platenmeneer de steen geplaatst, ik raak emotioneel en bel even met hem. Wat een pracht plaat en graf is het geworden!
1500 rijdt Tom mij Haarlem in, ik ga direct naar het graf om de plantjes er weer op te zetten.
1600 sta ik met mijn voltallige gezin bij elkaar bij het graf, hebben we een prachtig bloemstuk neergelegd.
1630 “hoi Nicolette ” cliënte wacht mij bij de voordeur op, een tweede cliënte arriveert ook.
Theetje en luisteren naar hun verhalen maken dat ik om 1820 thuis kom.
Mijn eten staat klaar, “hoi mam” “hee Niek” we zijn allemaal nog vol van vanmiddag.
1910 stap ik weer in de auto, bloemschikken met de pvh, even “los vd stof” sta ik nu tussen plakken mos en bolletjes.
Wat een dag, wat een emoties, wat ben ik blij met mijn gezin en de mensen die ons (en wij hun)lief hebben om ons heen.
Liefs Nicolette

 

Legaliseren

Legaliseren?
Met enige regelmaat wordt er aan mij gevraagd of legaliseren een oplossing tegen de drugsoverlast en of slachtoffers zou zijn?
Mijn bescheiden mening is niet belangrijk, maar ik wil er best iets over zeggen.
De voordelen zouden kunnen zijn:
* Drugs waarvan de inhoud gelijk is, mogelijk minder slachtoffers ivm doseringen.
* Een duidelijker beeld van hoeveel er gebruikt wordt.
* Een vaste prijs.
* Het uit het illegale circuit halen.
De nadelen zouden kunnen zijn:
* De illegale sector gaat deze bron van inkomsten niet loslaten.
* De illegale sector gaat onder de prijs verkopen.
Zo zullen er nog vele redenen zijn, prima om hier met elkaar over te discussiëren.

En laten we het afval niet vergeten.

Tom Kiel Vergeet het drugsafval niet, 200.000 kilo per jaar wordt er in Nederlandse natuurgebieden gedumpt. En de illegale kap van tropisch regenwoud voor de winning van de zeldzame sassafrasboom in Cambodia.
https://www.changingperspective.info/…/iedereen-hekel…/

Kusje van Daan

Mijn presentaties eindigen met een kusje van Daan.
De kinderen krijgen te horen en te zien wat een kusje is.
Na de uitleg gaan zij de kusjes maken.
Steevast zie je dat een ieder om zich heen kijkt, mij aankijkt. Ik geef nog wat voorbeeldkusjes en de 1e leerling is klaar, als ik het kusje voorlees en een compliment geef vliegen de kusjes mij om de oren. Na de presentatie kijk ik of de kusjes in het format passen, of de teksten aanspreken en stuur ze naar Tien. Zij zorgt ervoor dat ze bij de drukker komen, ik haal ze daar weer op en ga ermee terug naar de maker ervan.
“Bent u het geworden mevrouw”?
Ik wilde net de klas uit lopen waar ik afgelopen week een presentatie gaf.
Een aantal kinderen hebben zojuist hun kusjes op papier uitgedeeld gekregen.
Ik antwoorde JA, ik ben het geworden!
Alle 30 kinderen klappen spontaan en gaven mij felicitaties.
IJmonder van het jaar, dat werd ik op 5 februari 2018.
Sindsdien ben ik een aantal malen in de krant geweest, regionale tv en heel veel op social media.
De kusjes vertellen een verhaal, de kusjes willen jou wat vertellen.
De kusjes zijn van Daan, mijn Danielle, mijn kind.
De kusjes, zij waren er al voordat ik IJmonder van het jaar werd.
De kusjes zijn onderdeel van mijn presentaties in het kader van de bewustwording.
De kusjes…..

 

Dapper

Dapper!
Gisteren en vandaag was ik op het Mondriaan college in Den Haag.
2 kleinere en 2 zeer grote groepen meiden en enkele heren die op het MBO zitten.
Hier ontmoet ik jou gisteren, je zit aan het gangpad en knikt als ik iets uitleg.
Je vinger gaat oDapper!
Gisteren en vandaag was ik op het Mondriaan college in Den Haag.
2 kleinere en 2 zeer grote groepen meiden en enkele heren die op het MBO zitten.
Hier ontmoet ik jou gisteren, je zit aan het gangpad en knikt als ik iets uitleg.
Je vinger gaat omhoog “mag ik iets zeggen”?
Jij verteld in de klas over jouw xtc gebruik, waarom jij het graag gebruikt.
Ik hoor ohhh en ahhh om jou heen.
Wat vind ik jou een stoer wijf, voor je mening uitkomen in een groep is niet voor iedereen weggelegd, maar jij doet het! Ik zeg jou direct dat ik jou waanzinnig dapper vind.
Ik luister naar jou, en jij naar mijn presentatie. Aan het einde van de presentatie ben jij vrij snel vertrokken, we hebben elkaar niet meer gesproken.
S’avonds vertel ik thuis over jou, hoe goed ik het vond dat jij voor jouw mening uit kwam.
Vanmorgen was ik wederom bij jou op school, voor de toiletten zag ik je zitten.
Ik praat eerst met je klasgenoten, jij mengt je in het gesprek “ik heb na uw presentatie echt goed nagedacht en weet niet of ik volgende keer zo snel meer slik”. Ik vertelde je dat ik vanavond over jou ging schrijven, dit omdat jij zoveel indruk op mij maakte.
Vandaag na mijn tweede presentatie blijft er een dame “hangen”, of ze nog even met mij mag praten?
Tuurlijk mag en kan dat (ik maak hier altijd tijd voor).
Een voor jou bekend persoon heeft jou en je vriendin gedrogeerd. Een zeer persoonlijk verhaal volgt.
Deze jongen heeft dit vaker gedaan, heeft mensen zonder toestemming op beeld vastgelegd.
Deze week doe jij aangifte, hoe dapper ben jij!
In de gang krijg ik een dikke knuffel, met een team Danielle lippenbalsem en aansteker scheiden onze wegen.
Wat een bijzondere verhalen heb ik mogen horen.
Wat een tranen zijn er door jullie gelaten.
Wat maken jullie op jullie nog jonge leeftijd veel mee.
Gisteren en vandaag had ik 2 verschillende gasten bij mij. Beiden hadden mij gecontact, de een voor haar studie criminologie, de ander als journalist, zelf voorlichting gevend persoon en nu een boek over drugs aan het schrijven.
Het waren “mooie” dagen, tot gauw ROC Mondriaan.
mhoog “mag ik iets zeggen”?
Jij verteld in de klas over jouw xtc gebruik, waarom jij het graag gebruikt.
Ik hoor ohhh en ahhh om jou heen.
Wat vind ik jou een stoer wijf, voor je mening uitkomen in een groep is niet voor iedereen weggelegd, maar jij doet het! Ik zeg jou direct dat ik jou waanzinnig dapper vind.
Ik luister naar jou, en jij naar mijn presentatie. Aan het einde van de presentatie ben jij vrij snel vertrokken, we hebben elkaar niet meer gesproken.
S’avonds vertel ik thuis over jou, hoe goed ik het vond dat jij voor jouw mening uit kwam.
Vanmorgen was ik wederom bij jou op school, voor de toiletten zag ik je zitten.
Ik praat eerst met je klasgenoten, jij mengt je in het gesprek “ik heb na uw presentatie echt goed nagedacht en weet niet of ik volgende keer zo snel meer slik”. Ik vertelde je dat ik vanavond over jou ging schrijven, dit omdat jij zoveel indruk op mij maakte.
Vandaag na mijn tweede presentatie blijft er een dame “hangen”, of ze nog even met mij mag praten?
Tuurlijk mag en kan dat (ik maak hier altijd tijd voor).
Een voor jou bekend persoon heeft jou en je vriendin gedrogeerd. Een zeer persoonlijk verhaal volgt.
Deze jongen heeft dit vaker gedaan, heeft mensen zonder toestemming op beeld vastgelegd.
Deze week doe jij aangifte, hoe dapper ben jij!
In de gang krijg ik een dikke knuffel, met een team Danielle lippenbalsem en aansteker scheiden onze wegen.
Wat een bijzondere verhalen heb ik mogen horen.
Wat een tranen zijn er door jullie gelaten.
Wat maken jullie op jullie nog jonge leeftijd veel mee.
Gisteren en vandaag had ik 2 verschillende gasten bij mij. Beiden hadden mij gecontact, de een voor haar studie criminologie, de ander als journalist, zelf voorlichting gevend persoon en nu een boek over drugs aan het schrijven.
Het waren “mooie” dagen, tot gauw ROC Mondriaan.

Drie en twintig

Vandaag ben jij 23 jaar geleden geboren.
Voor het tweede achtereenvolgende jaar ben je er niet meer bij.
Wat kan ik er nog over zeggen, mijn gedachtes zijn te veel om op te schrijven.
Ik ben erg emotioneel, heb vandaag op Peter zijn verjaardag een paar keer gehuild. Stilletjes als ik in de keuken stond of naar de wc moest.
Drie en twintig, je had moeten shinen, je huisje op orde hebben, vriendje, kindje……maar van dit alles niets.
Je bent weg, zo onnoemelijk ver weg.
Ik ben bang je stemgeluid te vergeten, je geur te vergeten. Ik ben bang dat mensen jou gaan vergeten, dat je naam niet meer genoemd gaat worden.
Ik kreeg lieve berichtjes van Megan, Steffie en Roos, wat een toppers van meiden zijn dat!
Deze week ga ik een paar honderd leerlingen vertellen hoe leuk jij was, hoe stoer jij was, hoe stront irritant jij kon zijn en hoe ik je mis.
Tot aan de sterren en terug zouden we zeggen als we dat nog hadden gekund.
Je grafsteen is deze week waarschijnlijk klaar. Een prachtige grote glazen plaat met jouw foto erop.
Groot, zodat mensen niet om jou heen kunnen, met de vlinders erop, de vlinders die nu op mijn schouder en in mijn hart zitten.
Drie en twintig kusjes op toet.
Mama

 

Ijmonder van het jaar.

Een beetje in de war, dankbaar en moe ga ik nu naar mijn bed.
IJmonder van het jaar 2017, ikke…..
Wie op mij gestemd heeft, bedankt!
Wie er vanavond was, bedankt.
#bewustwording
# ijmondervanhetjaar

 

Druk

Zo, de drukte begint wat af te zakken…..na een paar duizend!!!!!! berichten zal ik de eerste update weer posten.
Gisteren in alle vroegte reden Tom en ik naar Den Bosch toe.
Koning Willen 1 had mij wederom benaderd om 153 leerlingen in twee groepen mijn presentatie te laten volgen.
Bij het vertrek hoor ik los van “dank u mevrouw” ook “dit had ik nodig”.
Lieve, mooie kusjes heb ik voorbij zien komen, dank jullie hiervoor.
Ook had ik een gaste, zij verloor een jaar voor mij haar mooie dochter.
Haar dochter was net als Danielle 21 jaar, en ja……helaas overleed Laura net als Danielle na xtc gebruik.
Lieve Wilma, ik vond het heel bijzonder en fijn dat jij erbij was!

Jij….

Ik schrijf dit stuk speciaal voor jou…
Jij en ik kennen elkaar, best al lang, al vanaf dat jij klein bent.
Jij, tikkie rebels, ik vond je eigenlijk altijd wat onzeker overkomen.
Sinds een jaar ben jij naar festivals, hier slik jij xtc.
Jouw ouders hebben jou het verhaal van Daniëlle verteld, jij zegt als jouw ouders hier iets over zeggen “jaha ik weet het nu wel”.
Gelukkig test je wel je xtc, maar zoals jij ook weet is het gebruik na testen NIET veilig.
Toen jij de eerste keer een kwart pil nam, wist jij ook dat dit niet zegt dat het 0.25 is. De inhoud van xtc is niet altijd zoals bij bijvoorbeeld paracetamol evenredig.
Jij gaf aan het risico te willen nemen, ookal kende jij Danielle.
Want als je de hele nacht met jouw vrienden en jouw relatie door wil gaan, moet je wel.
De vermoeidheid en jouw vrienden die allemaal slikken hebben de doorslag gegeven te slikken.
En niet geheel onbelangrijk, ook jij wil erbij horen….
Wel ben ik blij dat jouw moeder het gesprek met jou aanging.
Ookal vindt zij het heel moeilijk dat jij deze keuzes maakt, toch praten jullie erover.
Wekelijks vertel ik ad kinderen waar ik kom, praat er met je ouders over!
ik hoor regelmatig: ” dan breken ze mijn benen”….
Ookal ben je het er als ouders niet mee eens, blijf er toch over praten.
Weet waar je kind heen gaat, probeer zonder te veroordelen elkaar te informeren.
Daarom schrijf ik vandaag dit stukje voor jou, maar ook voor jou!
Want ookal kennen wij elkaar niet, jij leest mijn stuk. Ookal kennen wij elkaar niet persoonlijk, toch schrijf ik dit ook voor jou.
Jij maakt ook keuzes, keuzes om risico’s te willen nemen.
Jij weet waarschijnlijk ook wel dat middelengebruik risico’s met zich meeneemt.
Zoals ik wekelijks op scholen vertel:
Iedereen doet het
Het gaat toch altijd goed
Het mag van mijn ouders
Ik neem er af en toe 1
In een vertrouwde omgeving
Het was maar een halfje
Herken jij dit ook?
Aankomende week ben ik in Heemskerk en Haarlem, misschien komen wij elkaar daar tegen?
Weet dat je altijd een keuze hebt, die heb ik en die heb jij.

When it feels like the world gone mad…

Ik zit, ik lees, ik voel.
Vanmorgen en vanmiddag na een drukke week zit ik op de bank.
Hier lees ik tijdschriften, folders, kranten, volg ik het nieuws.
Muziek op de achtergrond, Bastille ….
Hoe zit het nu toch in elkaar?
De wereld, het leven, mijn leven?
Ik lees over toename Ketamine, ik denk aan gedachtes van mensen over xtc.
Ik lees over vervuilde cocaïne…….
Mijn missie is bewustwording……in de krant lees ik over mijn strijd tegen xtc….
Zucht….ik strijd maar om 1 ding…
Bewustwording, ik strijd niet tegen xtc.
Het verschil zit hem in 1 woord…..

Daar gaat ze….

21 jaar, blonde haren, moedervlek op je lip.

Al vaker schreef ik over het afscheid dat ik van Danielle moest nemen.
In de bloei van haar leven, een leven vol dromen.
Daar gaat ze….
21 jaar, donkere haren, moedervlek op je wang.
Voor 8 maanden vertrek jij op dit moment naar jouw droom in het buitenland.
In de bloei van je leven, een leven vol dromen.
Daar gaat ze……
1 kind in de hemel…..
1 kind in de wolken…..

Zoute tranen op je ziel…

De wereld draait door, pinrecords worden verbroken, en ik….ik huil.
Een bewogen jaar laat ik achter mij, een jaar waarin mijn stichting de vorm kreeg die ik bedacht had.
Mooie mensen mocht ik ontmoeten.
Geweldige presentaties mocht ik geven.
Prachtige reacties mocht ik ontvangen.
Mooie tv verscheen er over mij.
Geweldige nominatie ben ik voor in de strijd.
Lotgenoten mocht ik ontmoeten.
Lotgenoten die net als ik moeten vechten om niet kopje onder te gaan.
Lotgenoten die net als ik een lege stoel aan tafel hebben.
Lotgenoten die ouders zijn, ouders van een zoon of dochter die overleden is.
Lotgenoten die op wat voor manier dan ook horror hebben meegemaakt en nu zoeken naar “hoe overleef ik”?
Zoute tranen op mijn ziel, die ik soms open en bloot leg, om anderen te laten zien dat het is zoals het is.
Of ik nou bij de staatssecretaris, de burgemeester of de school van jouw (klein)kind kom, jullie (kinderen) hebben een stukje bewustwording ontvangen.
Dat kan misschien net genoeg zijn om te weten wat je doet en vooral waarom?
Want xtc blijft linke soep, of je het nou links of rechtsom draait.
Zoute tranen…..god wat waren het er veel.
Sommige dachten dat ik nooit huilde, het laat zich niet dwingen, ik huil als ik moet huilen. En ja ik lach als ik moet lachen.
Zoute tranen op mijn ziel…….

Tot de engeltjes op zijn…..

Dit lees ik zojuist in een artikel op de rtl site. Totaal ander verhaal, zelfde strekking.
Dit weekend lees ik(wederom) over lachgas en gevolgen. Meerdere malen is hierover geschreven en gewaarschuwd. Ik lees allerlei meningen en vooral “mij zal dat NOOIT gebeuren”……totdat de engeltjes op zijn.
Hoeveel mensen roken stug door, wetende wat de gevolgen kunnen zijn. De gedachte ” mij zal dat niet overkomen” geldt ook hier, totdat de engeltjes op zijn…..
Dagelijks lees ik kranten, volg het nieuws over alles wat ik kan volgen over drugs.
Gezonde leefstijl en id weekenden “los gaan” was het laatst gelezen artikel.
Reacties die ik veel lees zijn dat dit toch moet kunnen, hun zal vast niets overkomen……totdat de engeltjes op zijn…….
Zoals jullie weten ben ik zo.n engelenmoeder, en man oh man wat had ik dat nooit mee willen maken!
En ja, mijn kind zal absoluut gedacht hebben, dat gaat mij vast niet overkomen……totdat de engeltjes opwaren…..
Nicolette

De jaarwisseling….

Als het 0000 is geweest, 2018 het nieuwe getal is, is het in dat jaar 2 jaar dat Danielle dood is.
Ik kan er niet aan wennen, de stilte, de narigheid die zij uithaalde, de kusjes.
2017 heb ik haar 365 dagen gemist.
2017 heb ik ontzettend veel presentaties gegeven.
2017 heb ik mijn doel na haar overlijden ingezet, # bewustwording.
2017 bracht mij in contact met veel nieuwe mensen.
2017 was ik op tv bij de EO te zien.
2017 was ik bij NH tv te zien
2017 was ik op seaport FM te zien.
2017 was ik op vrouw TV te zien.
2017 was ik bij Ineke Preuter te zien.
2017 gaf ik intervieuws aan studenten van diverse opleidingen.
2017 schreef ik wekelijks.
2017 ontmoette ik John vd Heuvel.
2017 bezocht ik de Brijder stichting.
2017 bezocht ik het trimbos.
2017 bezocht ik de staatssecretaris.
2017 schreef ik de koning.
2017 zat ik bij de gemeenteraad.
2017 sprak ik op scholen, sportverenigingen, bij mensen thuis.
2017 reed Tom mij van Leeuwarden tot Den Bosch.
2017 kwam ik in de documentaire lijp of lam.
2017 brachten machtig mooie Kusje van Daan.
2017 werd jij prachtig begraven, zon, een lach en een traan en jouw eigen plek.
2017 werd ik genomineerd voor IJmonder van het jaar.
2017 was ik thuis de mama van Wessel, Ilse en Maaike, de vrouw van Peter.
2017 bleek dat ik super lieve vrienden en vriendinnen had.
2017 werkte ik bij mijn werk, de laatste weken 43 uur pw.
2017 was een bewogen jaar, een jaar waarin ik veel moest laveren.
Waar ik leerde voor mijzelf te kiezen.
2018 is bijna een feit.
In 2018:
Zal ik blijven schrijven
Zal ik presentaties blijven geven
Zal ik van mij laten horen, met als doel tv en radio.
Zal ik blijven koesteren wat ik heb.
Zal Maaike 8 maanden naar Spanje gaan.
Gaat Ilse examen doen
Hoor ik of ik IJmonder van het jaar mag worden.
Zal ik de burgemeester verblijden met een bezoek.
Gaat de staatssecretaris wederom van mij horen.
Breng ik een boek uit.
Wordt er aan mijn magazine gewerkt.
Zal ik elke dag aan Danielle denken.
Kortom, een bewogen jaar laat ik achter mij, een nieuw jaar vol uitdagingen ligt er voor mij.
Rest mij te zeggen, wees voorzichtig met dat wat je doet.
Liefs Nicolette

 

Jij snapt het….niet

Vanmorgen bij het sporten gebeurt onderstaande:
Na de workout vandaag zegt er iemand “ja dacht eerst nog zal ik een pilletje van m’n zoon innemen vanmorgen”. Ik dacht nog een Ritalin ofzo, maar nee, gewoon zeggen dat hij wel wat xtc heeft liggen.
Dat is nog eens een slimme opmerking!
Moet u doen mevrouw, kunt u heerlijk lang door gaan.
Dit gebeurt gewoon in mijn eigen dorp, waar weinig mensen niet weten wat ons overkomen is.
Deze mevrouw wens ik een fijne kerst samen met haar zoon, helaas mevrouw, mijn dochter kan er niet meer bij zijn.
Oh u wist het niet?
Nou weet u, zij moest werken, was zo moe en nam xtc, zoals u het vmo wilde nemen voor het sporten.
Zij is nu voor de 2e kerst niet meer bij ons, en ik kan u zeggen dat ik daar kapot van ben.
Weet u wat ik nou zo jammer vind, de nonchalance waarmee u hiermee omgaat.
Want wat mijn kind overkwam, kan u of uw kind ook overkomen!
Fijne kerst.

Mail aan mij….

Lieve Nicolette, wij kennen elkaar niet, dat wil zeggen, u kent mij zeker niet, ik ken u alleen van wat ik op Facebook voorbij zie komen over Daniëlle.
Sterker nog, ik kende Daniëlle ook niet, alleen als serveerster van V W waar wij veel kwamen. En toch, toch volg ik uw stukjes op Facebook op de voet.
Het overlijden van Daniëlle heeft veel indruk op mij gemaakt, ik werk in een Ziekenhuis en ook daar was zij onderwerp van gesprek. Hoe het mogelijk was dat zo’n jonge meid plotseling overleed na het gebruik van verkeerde drugs.
Voor mij zelfs is drugs een ver van mijn bed show, zelf heb ik nooit de behoefte gevoeld van alles uit te proberen (op een jointje na) en mijn kinderen (2 en 3,5) zijn nog lang niet op de leeftijd dat dat gaat spelen. En toch fascineert het me wat u allemaal laat zien over de drugs.
Ik wil u laten weten dat ik enorm veel bewondering heb voor wat u allemaal doet met stichting Team Daniëlle, en hoe u het overlijden van Daniëlle gebruikt om mensen bewust te maken van de gevaren van drugs. Heel bijzonder dat u het verdriet om kan zetten in al deze energie.
Ik wil u een hart onder de riem steken, omdat de feestdagen er aan komen en deze periode vaak moeilijker is, zonder de dierbaren om ons heen.
Weet dat er aan u en Daniëlle gedacht wordt.
Liefs

Hartezeer….

De afgelopen dagen kroop het afschuwelijke gevoel wederom in mijn lijf.
Pijn, verdriet, misselijkheid.
God allemachtig wat kan je iemand missen.
Missen zit hem in zoveel dingen.
Het kopen van de kerstcadeautjes voor de kinderen.
Het dekken van de tafel, iedere dag weer.
Het willen delen van nieuwtjes
Het ……
Ik ontmoet de afgelopen dagen mede hartezeer ouders, allen verloren wij ons kind
Zij mogen zeggen ” ik snap wat je zegt en of voelt”.
Ik lees van veel ouders de pijn van het gemis, het is zo herkenbaar.
Hoe gezellig ik mijn huis ook maak, ik word er niet blij van.
Natuurlijk heb ik de andere kinderen (godzijdank) om mij heen.
Uiteraard ben ik heel blij met ze, maar ik mis mijn andere kind.
Waar is ze?
Met wie?
Hoe gaat het met haar?
101 vragen gaan door mijn hoofd, tranen blijven over mijn wangen rollen.
Vrolijk kerstfeest, hoe dan?
2 zusjes en 1 broer, een bonusvader en ik, ALLES is anders.
Zoals ik al vaker las, KerstMIS……..
Morgen zet ik zoals iedere week een nieuwe kaars bij Danielle neer, mocht je nou niets te doen hebben, zet er dan ook 1 bij haar neer.

Eigen schuld?

Als je drugs gebruikt neem je risico’s.
Die risico’s weet je waarschijnlijk niet, toch loop je ze.
Als ouders heb je het nakijken, vaak weet je er niets van, word je ermee geconfronteerd.
De ouders van Jovi, Myrthe en nog heel veel anderen werden net als ik geconfronteerd met drugsgebruik.
Niets vermoedend werd ons leven ruw en nooit meer repareerbaar kapot gemaakt.
Horror in het kwadraat heb ik gezien, gehoord, gevoeld en geroken.
Oneerbaar sterven is niet humaan, niet voor de persoon in kwestie, maar zeker niet voor ons ouders.
Je ziet je kind, je vlees je bloed, je alles……je ziet je kind sterven of ziet je kind gestorven.
Sta je daar wel eens bij stil?
Dat die kant er ook is?
Is dat dan eigen schuld dikke bult?
Bewustwording is een lange weg, ik zal een ieder die weg op blijven duwen.
En waarom…..zodat jullie niet in een mortuarium, kist en oven eindigen.
Dat jullie ouders, broers en zussen niet de dupe hoeven te zijn van de narigheid die er ook kan volgen.
Fijne feestdagen.
Nicolette

Gezellig.

De feestdagen hebben hun entree gedaan.
Vrolijke mensen, lachende gezichten en volle tassen.
Ik loop ertussen en kijk om mij heen.
Wat is er voor mij een hoop veranderd de afgelopen jaren.
De feestdagen waren altijd 1 groot feest, sint met schoonfamilie en ons hele gezin, kerst met schoonfamilie en ons hele gezin.
Oud en nieuw met onze vrienden en alle kinderen in de nacht thuis.
Sint hebben wij ook dit jaar gevierd, dikke tranen bij vele van ons, wat missen wij Danielle allemaal.
Volgende week ben ik jarig, ik heb besloten het niet / nooit meer te vieren.
Geen zin meer, zie het nut er niet meer van in.
De kerst komt eraan, beide dagen hoef ik niets te organiseren.
Heb ik zin in de kerst…..nee, maar thuis in je verdriet zitten gaat het ook niet worden.
Oud en nieuw zitten wij zwaar afgelegen van alles en iedereen vandaan. Daar kan ik naar uitkijken, even helemaal niets.
Klinkt allemaal best heavy als ik het terug lees, maar het is zoals het is.
Met plezier doe ik mijn werk (40 uur pw). Iedere dag mag ik mensen helpen met hun doelen te verwezenlijken, echt een super job!
Team Danielle doe ik met al mijn energie en 1000% inzet.
Dinsdag mag ik 3 presentaties in Breda en 1 presentatie in Amsterdam geven.
Hoe mooi is dat?
Mijn gezin, vrienden en familie, ik koester het allemaal.
Vandaag 1030 rij ik tussen 2 gezinnen in en word gebeld…..de ijmuidrcourant……”meerdere mensen hebben u genomineerd voor ijmonder van het jaar”.
Woensdag komt er een artikel in de krant, dat is nou een leuk verjaardagscadeau!
Ook hebben veel (heel veel) mensen een wens voor mij ingestuurd naar radio 538….mijn wens is om op woensdag 20 december op de radio over mijn team Danielle te mogen praten.
Voor een ieder gezellige dagen.
Nicolette

Net als in de film….

Ik lig in bed en kijk tv, ik zap wat en zie een film.
Scène van een moeder die met haar kind op de ehbo binnen komt.
Paniek, schokkende bewegingen bij het kind.
23 juli 21.40 kom ik het ziekenhuis in, jij ligt er hevig schokkend, ik voel paniek.
De volgende scène is dat het kind dood gaat, ik zie de apparatuur en “zie” dat het kind in de film dood gaat.
26 juli 11.40 ben jij officieel dood, ik zag je wegglijden, gewoon in mijn handen. Je bewoog niet meer, de apparatuur die jouw adem regelde is al een paar minuten uit. Zonder het apparaat kon jij niet meer adem halen.
De eerst volgende scène, moeder zit aan het bed en houdt de linkerhand van haar kind vast.
26 juli 11.45 ik heb je linker hand vast, kijk naar je, voel paniek, dood……dood is nooit meer leven, dood is afscheid nemen, dood is…..
Vandaag heb ik je grafsteen besteld, het ligt als een blok op mijn maag.
Ook een bevestiging van het einde.
Ik besluit de film toch uit te kijken, de moeder zet zich in om andere kinderen te helpen, zodat zij niet sterven.
Het is haar missie.
Enkele weken na de dood van mijn Danielle is stichting Team Danielle ontstaan.
1 missie….bewustwording, met als hoop dat anderen niet overkomt wat ons is overkomen.

 

 

Met 2 benen….

Op het moment van het schrijven van dit stuk, vlieg ik hoog in de lucht.
Ik bedenk mij eens en te meer hoeveel ik Danielle mis. Met de andere kinderen app ik de afgelopen dagen hoe het is. Mijn zoon stuurt mij net nog een lief berichtje.
Wij staan met ons allen vol in het leven, zonder zus en kind.
Een paar dagen weg van alles, het is mij gelukt om mijn hoofd leeg te maken.
Ik las boeken, deed mijn social media en zocht naar de rust focus.
Ik besef mij dat ik mij rijk prijs met dat wat ik heb. Nu hoog in de lucht denk ik toch aan de hemel. Want daar is wat ik niet meer heb.
Je wil zo graag dat het bestaat, dat ze het goed heeft. Dat ze geen pijn en verdriet heeft.
Als ik straks land en met 2 benen weer op de grond sta, sta ik ook weer met 2 benen in het leven.
Vanavond eerst de kinderen in mijn armen, ik heb ze gemist.
Morgen een presentatie in Kampen, nieuwe aanvragen inplannen en sporten. Het dagelijkse leven weer oppakken en door leven.
Het blijft een klus, maar wel de moeite waard.
Nicolette