Categoriearchief: Nicolette

Verdrugst

Vorige week zou ik hier eigenlijk over schrijven, het werd een week later.
Verdrugst, ik denk niet dat het een bestaand woord is, wel denk ik dat een ieder snapt waar ik het over heb.
Alles lijkt om drugs te draaien.
Vorige week gedonder vlakbij mijn woonplaats.
Kijk een serie, hoe vaak gaat het om drugs?
Gisteren las ik het boek Paul Roozendaal, uit de goot.
Helemaal maar dan ook helemaal naar de kloten geweest.
Met enorme wilskracht en de juiste mensen op zijn pad is hij afgekickt.
De impact op zijn ouders en zussen was enorm.
Thuis las ik : we regelen het zelf wel van
Bram Endedijk. De xtc en wiet verhalen uit Brabant en omstreken. Verhalen om bang van te worden, en aan de orde van de dag.
Bijna uit heb ik het boek van Dirk Boterblom, u haalt de veertig niet.
Gepokt en gemazeld is het hem gelukt om te stoppen.
Alle drie de boeken over mensen, gezinnen en drugs.
Kijk eens om je heen, wie drinkt, blowt, slikt, snuift……….
Steeds meer en vaker, het lijkt bijna normaal.
Hoeveel jongeren en volwassenen zijn er verslaafd aan blowen?
Hoeveel mensen drinken er niet teveel?
Kunnen niet meer zonder xtc of nemen steeds meer?
Hebben speed nodig om verder te kunnen?
Of snuiven nog even gauw dat lijntje weg?
Maar hee, jullie weten wat jullie doen, toch?
Heb jij grip op je trip?
Hieronder een mailtje wat ik eergisteren ontving.
Nicolette

 

Lieve Nicolette

Wekelijks ontvang ik inbox berichten van mensen die ik niet ken.
Deze mensen “volgen” mij in stilte via social media en besluiten soms om mij te contacten.
Zo ook nu, dit bericht ontving ik zojuist.
Hallo Nicolette,
Ik volg uw pagina nu al een tijdje. Ik ben een stille volger zoals men dat noemt. Ik ben zelf 23 jaar oud, en een niet slikkend persoon. Ik ben er simpelweg nooit nieuwsgierig naar geweest. En ik hoop dat dit ook zo zal blijven.
Wel heb ik vrienden in mijn omgeving die zo nu en dan wel is wat gebruiken. Mede dankzij de informatie die ik tot me neem van team stichting Danielle kan ik wel mijn vriendenkring informatie geven hierover. Ik blijf ze doorverwijzen naar de facebook page.
Ik zelf heb al 6,5 jaar geen moeder meer. Niet door drugsgebruik maar verloren aan kanker. Ik weet wat rouwen en gemis inhoudt en ik bewonder echt uw kracht en doorzettingsvermogen voor alles waar u nu voor staat en doet om bewustwording te creëren.
Wat ik met dit berichtje eigenlijk duidelijk wilde maken is dat ik me heel erg bewust ben van wat er kan gebeuren, en dat ik als jong persoon uw informatie ook deel met de mensen om mij heen. Ik hoop dat dit soort berichten dan ook een motivatie zullen zijn om door te gaan na dit tragische verlies.
Ontzettend veel sterkte en succes met alles. Lieve groet…….
Ik ben er stilletjes van……

Zomaar een foto…

Eerder schreef ik over het moment dat je dood ging.
Dood in mijn handen, gewoon dood!
Deze foto maakte wij op mijn verzoek.
Je was net overleden, ik hield jou net zolang vast als dat ik kon.
De verpleegster vroeg mij of ik nog gips afdrukken wilde, het antwoord was ja.
Ik vroeg of zij crêpe papier hadden, roze……dat vond je een mooie kleur.
Jouw hand en mijn hand samen in het gips, jouw hand en mijn hand samen in elkaar. Jouw leven en mijn leven voor eeuwig bij elkaar, maar stoffelijk voor eeuwig uit elkaar.
De foto van alle handen zijn van alle kinderen……
Toen ik jou 6 dagen later het crematorium in reed, had ik jouw linkerhand vast, de hand die ik ook op 26 juli vast had.
Mama

 

Seizoen

Het seizoen is weer begonnen
Vanavond was ik bij Kenter jeugdzorg. Een kwetsbare groep jongens en meiden die om welke reden dan ook (tijdelijk) niet meer thuis kunnen wonen.
In de huiskamer 120 minuten 14 jongeren….
* zitten
* praten
* luisteren
* lachen
* huilen
Wat een bijzondere avond was dit, met als afsluiting het filmpje van Danielle met de kusjes erbij.
Bij vertrek allen een armbandje, lippenbalsem of sleutelhanger mee.
Morgen 0900 spreek ik bij de Brijder met de medewerkster die namens hun de presentaties op scholen verzorgd.
Ook werd ik vna door Ronald en Cecilia Kooiman gecontact. Zij gaan voor een goed doel ontzettend veel landen doorreizen, mijn stichting is hun goede doel……
Nicolette

Gewoon k@t

Een week lang voel ik mij nu niet ok.
Ik praat vd week met mijn collega die aankomende week wederom oma mag worden. Toen zij aangaf hoeveel verdriet zij had toen haar moeder en broer overleden, vroeg zij zich hardop af hoeveel verdriet het overlijden van je eigen (klein)kind gaf.
Samen spraken wij hierover, ik ben helaas met dat wat zij zei bekend.
De overleefstand is heftig aanwezig, ik doe alles wat ik moet doen, maar het gaat niet van harte.
De presentaties komen eraan, het klinkt gek, maar ik heb er zin in.
De afgelopen weken contact met diverse instanties gehad. De komende maand zal ik twee maal voor ouders op een school spreken. Ouders die vaak denken “dat doet die van mij niet”.
Ouders die menen te weten hoe zaken zitten, enorm benieuwd ben ik hoe zij op de presentatie reageren.
De komende week start het ADE, vanuit heine en verre komen mensen naar Amsterdam om te genieten van dat waar zij voor komen.
Mocht je dit nou lezen en ook heerlijk uitgaan;
Weet dat je met testen test op
* mdma
* zuren
* kleur, grote, diameter.
Er wordt niet gekeken wat er nog meer in zit.
Dat kan je wel laten testen als je je pil inleverd. Na 1 week krijg je keurig je papiertje met inhoud, je pil krijg je niet terug.
Onthoud het verhaal over hele en halfjes, een halve pil zegt niets over de inhoud!
Geniet van dat waar je voor komt en wees voorzichtig.
Want je wil toch niet dat de volgende tekst voor jou van toepassing is:
Dans jij vanavond de sterren van de hemel, of ben jij vanavond een ster aan de hemel?
Nicolette

Veilig gebruiken.

3x word ik deze week geconfronteerd met een verhaal over veilig gebruik van xtc.
Ik hoor dat er gezegd wordt; ik heb liever dat ze gebruiken met mij (ouder) erbij.
Hoe kan dit nou?
Stel dat het fout gaat, wat wil je dan doen?
112 bellen?
En dan, het proces is zelden omkeerbaar, de dood volgt spoedig bij het proces.
Voordeel is dan dat je erbij was en het nooit maar dan ook nooit meer in je hoofd haalt zoiets te doen.
Ik werd gebeld toen Danielle naar het ziekenhuis was, er was nog niet bekend wat er aan de hand was.
Stel je nou voor dat ik wist dat zij slikte, was het proces dan anders geweest?
NEE!
Toen ik binnen kwam trof ik de hel op aarde aan die zoals een ieder bekend is dodelijk afliep.
Ik weet wat de adviezen zijn;
Zorg dat je uitgerust bent
Zorg dat je gegeten hebt
Neem niet meer dan 1x per 2 a 3 MAANDEN
Begin met een kwart
Maar wat nou als je lijf er anders over denkt?
Je geest er de geest aan geeft?
Nou?
Veilig gebruiken bestaat NIET.
Die discussie hoef je met mij niet te voeren.
Als je meent te weten wat je doet, dan hoop ik dat je de mooiste hallucinaties uit je leven mee maakt.
Als je het wilt gaan gebruiken, lees mijn blogs eens op www.teamdanielle.nl
Alles wat ik schrijf is uit eigen ruif, helaas ben ik door schade en schande wijs geworden.
Illusies daar heb ik niets mee, de werkelijkheid, dat is waar ik in leef.

Hartverscheurend…..

 

Ik moest nadat ik zelf net het slechte nieuws had gekregen mijn kinderen hetzelfde nieuws brengen.

Al eerder beschreef ik dat ik Maaike belde en haar naar het ziekenhuis liet komen.
Wessel wakker maakte en hem hetzelfde nieuws bracht.
Ilse moest ik bellen, telefonisch het nieuws vertellen, 12 uur in de auto en daarna haar zus zien.
Hartverscheurend was het om mijn schoonmoeder van 80 intens verdrietig te zien. Mijn schoonzus (sen) naar de bodem van de put heb zien gaan.
Hartverscheurend was het moment dat neven en nichtje afscheid namen.
Hartverscheurend was het dat haar echte vrienden die langs kwamen.
Hartverscheurend is het dat sommige mensen nooit meer iets hebben laten horen, mensen die close met haar waren.
Hartverscheurend is het dat ik mensen spreek die dikke shit met drugs hebben meegemaakt.
Hartverscheurend is het gemis, iedere dag weer. Vanavond zie ik een meisje fietsend hoesten, vuist voor haar mond, knot op haar hoofd. Zo hoeste Danielle altijd.
Hartverscheurend vind ik dat mijn kinderen hun zus moeten missen, mijn neven hun Pelleboer, Peter zijn Pellie en ik mijn lieverd.
Hartverscheurend.
De foto is met toestemming van Ilse geplaatst.
Diana Boschman maakte deze foto, een foto die meer zegt dan alle woorden op de hele wereld.

 

Vrijdag…..

Vrijdag, gewoon vrijdag….maar wat is nu eigenlijk gewoon vrijdag?
Vanmorgen was ik vrij, ben ik eigenlijk nooit op vrijdag.
0830 fysio…..0850 kwam ik hier achter…
Vriendin Bianca kwam een bakkie doen en niet veel later reis ik met mijn jongste naar mijn moeder.
Klinkt allemaal gewoon, is het absoluut niet. Moeizame jaren liggen achter haar en mij, vandaag lunchte wij samen en spraken over vroeger. Het was ontspannen en gezellig.
Smiddags weer naar huis, eea met Ilse geregeld en naar mijn werk.
Hartstikke leuke cliënt waar ik even heerlijk mee naar buiten was. Lopend door de winkelstraat maakt hij zijn geluidjes en geniet ik van zijn aanwezigheid.
1700 ben ik klaar, stap in mijn auto en check de fb pagina’s. Er staat een bericht gepost en ik raak er geëmotioneerd door.
Ik besluit nadat ik bij de action was geweest even naar het graf te gaan.
Na een nieuwe kaars, dromenvanger en geharktp te hebben zit ik een half uur later huilend in de auto.
Bewustwording daar sta ik voor, zet ik mij voor in! Afgelopen week kreeg ik diverse malen inboxen van verschillende mensen.
Dit werden mooie gesprekken, die mij deden beseffen hoe bizar het gesteld is in ons land.
Ook ontving ik een bericht van iemand dat ik veel (mensen) bereikte zonder dat ik dat wist.
Onderstaand bericht werd vmi gepost, deze persoon vroeg zich vorige week hardop af of ik ook positieve dingen schreef? Hiertoe heb ik hem uitgenodigd, dit kwam ik vmi tegen.
Wauw heftig en heel veel sterkte. Hieruit blijkt ook weer dat jongeren de gevaren niet inzien. Uppers en downers gaan niet samen dat pheb ik ook uit ervaringen ondervonden maar nooit zo erg. Er word zoveel gerommeld met drugs tegenwoordig dat het echt niet leuk meer is.
Ik wou eigenlijk hier iets plaatsen over dat je er ook leuke dingen mee kunt maken die heb ik persoonlijk nogal vaak gehad namelijk. Maar hier kom ik dus op terug nu ik dit lees. Jongeren moeten beter voorgelicht worden.
En misschien een idee voor de overheid om het zelf te maken en te verkopen op feesten/evenementen. Het probleem zit al te diep om het uit het straatbeeld te krijgen. Ze kunnen er beter een zelf, gecontroleerd, slaatje uit slaan.
De avond doet nu zijn entree, ik doe vanavond niets!

Dinsdag 26 september

Gisteren precies 14 maanden dood.
14 maanden stilte, verdriet en vragen.
De dag begon om 0730 met mijn werk, om 0930 door voor een bestuursvergadering van team Danielle.
Samen met Sylvia en Tien heb ik diverse zaken doorgenomen.
1230 met de jongste even weg, al wachtend schreef ik over het autoritje met een 15 jarige en het verhaal van de zus van deze persoon.
1430 met ena oudste ziekenhuis.
1530 thuis, theetje met man lief.
1630 -2200 werk ik. Leuke cliënten, boeiende casussen en een klok die stevig doortikte.
2200 eet ik mijn andijvie, drink wat en plof daarna op de bank.
Tijd om antwoord te geven op berichtjes, apjes en tv te kijken.
Ik word gecontact door een jonge man, gevorderd 20 en werkzaam binnen de hardcore. In het kort gesproken over dat wat hij nuttigde en genuttigd had. Meerdere malen ernstige fysieke problemen na gebruik van de middelen die hij tot zich nam.
Hij was door een vriend op mijn sites gewezen en contacte mij.
De vraag die hij zichzelf stelde was waarom hij nou eigenlijk gebruikte, hij snapte het zelf ook niet altijd meer.
Hij wilde wat voor mij doen, zaterdag als hij op een hardcore feest werkt wil hij flyers uitdelen, ik zeg hem toe deze morgen op te sturen.
Tijdens deze chat krijg ik een tweede chat. De moeder van wie haar kind net als Danielle aan xtc overleed. Sinds kort zijn wij bevriend met elkaar, wij hebben praktisch een exact gelijk verhaal meegemaakt. Zij en ik zullen elkaar binnenkort ontmoeten.
0000 stap ik onder de douche, 26 september wordt vervangen door 27 september.
Ik mis Danielle iedere dag, en met mij een boel anderen.
Mijn missie wordt steeds duidelijker voor anderen, bewustwording is een feit.

Kusje erop….

Daar zit je dan, boos en opstandig.
Het was jouw dag niet zei je zonet.
Het gemis wordt met de dag erger, en er zijn van die dagen.
Als je zo jong als jij bent, de hormonen door je lijf gieren, weet je soms niet meer wie je bent.
Je moet wennen aan je nieuwe ik, gaat situaties anders ervaren.
Vroeger gaf ik een kus op je knie, hoofd, arm als je pijn of verdriet had.
Nu praten we, huil, schreeuw of doe je dingen die het verdriet helpen te dragen.
Kusjes geven helpen niet meer, dit verdriet heeft alles overtroffen.
Vanavond spraken we over dit verdriet, jouw bezoek aan het graf en de k@tdag.
Als moeder wil ik jouw pijn weg nemen, jouw verdriet wegnemen.
Niets kan dit verdriet wegnemen, ik kan er wel voor je zijn.
We praten, huilen en ik kus je op je hoofd.
Ik hou van jou xxx

Gewoon..

In de auto rijdend praten wij, jouw zus verslaafd aan diverse middelen, een hulpverleningstraject en hoe nu verder?
Jij een gewoon kind van jonge leeftijd, jouw zus al wat ouder en andere keuzes makend in het leven.
Pillen in allerlei vormen, slikken, snuiven, noem maar op.
Mensen denken altijd dat dit hun niet overkomt. Dat gebeurt alleen bij anderen, bij gezinnen waar misschien wel vooroordelen over zijn.
Helaas kan een verhaal zoals hierboven beschreven bij iedereen voor komen.
Schroom niet om hulp te zoeken als dit nodig blijkt te zijn.
Want hoe gewoon is gewoon eigenlijk?

Spreekrecht

Ik kijk en luister zojuist naar een fragment van het programma spreekrecht. Ik hoor deze dappere moeder en ik huil, ik huil om dat wat zij zegt en om dat wat ik herken.
Ons leven is volledig op de kop gezet, de dood van je kind, de dood die voorkomen had kunnen worden. Nee ze is niet door een misdrijf in de zin van een wapen omgekomen, ja ze heeft er zelf voor gekozen om drugs te nemen.
Er bleek iemand in de omgeving van mijn Danielle , en ja ik weet nu wie dat is, wie drugs verkocht. De shock toen Danielle dood was, het dood gaan, de dagen daaraan voorafgaand, het was de hel.
De zaterdagavond toen ik buiten zat om even de geluiden en de bewegingen te ontlopen ben ik meteen op jacht gegaan naar……….
Het is moeilijk, want het is HAAR keuze geweest, maar er mensen die dit in dit geval verkopen. Je weet wat je verkoopt, je wet wat het met mensen kan doen, en toch doe je het.
Ik kwam er redelijk snel achter in welke hoek ik kon gaan zoeken, ben gaan bellen. Na enige tijd werd dat wat ik dacht werkelijkheid. De persoon die haar verkocht was een bekende van haar. en hij had bekend dat hij haar verkocht had.
Ik hoor de moeder op het fragment vertellen over het geluk en de hel die in een paar uur over elkaar heen schoven. Geluk is zo fragiel, voordat je het weet is het weg.
De kelder zoals zij zei waar zij niet aan haar zoon mocht komen, ik die Danielle niet in mijn armen kon nemen omdat er zoveel slangen aan haar zaten. Ik voel wat deze mevrouw zegt, ieder woord dat er gesproken wordt, iedere emotie die er vrij komt.
Ik hoor haar over haar andere zoon praten, de strijd die hij moet leveren om te (over)leven. Hier binnen het gezin is dit ook herkenbaar en heb ik hier grote zorgen over (gehad).
Mensen staan er niet bij stil wat ze een ander aandoen, Mensen staan er niet bij stil wat zij zichzelf aan kunnen doen.
Mensen staan er niet bij stil wat ze de achterblijvende mensen aan doen.
Verbitterd ben ik niet, maar verpletterd ben ik wel.
Mijn leven is geen dag meet hetzelfde geweest, mijn verdriet is soms zo groot dat ik mijzelf afvraag of dat nog over gaat?
Je kiest bewust voor een kind, als het je gegeven is een kind te krijgen, dan ben je de koning te rijk. Nu, bijna 14 maanden later heb ik net gehuild om deze dappere moeder, heb ik bloemen gemaakt voor mijn prachtige kind en mis is het gelukt dat ik 14 maanden geleden nog had.
Maar nu kom ik terug op spreekrecht…….. Helaas werkt het verhaal met drugs iets anders, heb ik geen aangifte gedaan omdat ik niet kon bewijzen dat mijn kind van zijn drugs dood was gegaan. Had hij al een keer eerder een boete gekregen omdat hij toen gepakt was met verkopen (600 euro boete). De politie kwam na een paar dagen toen bleek dat er nog 2 slachtoffers waren, maar verdwenen nog sneller toen er niets gevonden kon worden. Ook niet terwijl ik ze vertelde wie haar dealde. De wijkagent fietst vrolijk door mijn dorp heen, ook hier heb ik nooit een woord van gehoord.
Spreekrecht…….. wat zou ik nog moeten zeggen?
Nicolette

Studenten….

 

Ik loop in Nijmegen en word omringt door studenten en studentenverenigingen.

Shirtjes aan en uit, opdrachten uitvoeren, hoop gelach.

De gedachtes laten mij niet los als ik aan de avonden en weekenden denk.
Hoe zal het een ieder dan vergaan?
Sommige meiden (ik zag vooral meiden) zien er nog zo bleu uit.
Nu zie ik ze met de ontstane groepjes meedoen. Sommige meiden kijken nog wat onwennig om zich heen,

Hoe gaat dit als er gedronken, gesnoven, geslikt en wat nog meer gaat worden?
Ik denk ook aan de ouders, vaak denken dat die van hun……

Ik denk aan mijn kind, deze week flink gehuild, god wat mis ik haar.
Ook zij had haar dromen, groepjes met wie zij omging, zij had een toekomst…..

Nu zit ik een terras, theetje erbij, zon op mijn bol.
Overal jongeren, vaak onwetend en vooral genietend.

Danielle haar spreuk galmt door mijn hoofd…..

September

Vakantie 2017

Ook in de vakantie gebeuren er mooie team Danielle dingen.
De tv uitzending bij SBS was er.
* ontzettend leuke reacties hierop gekregen*
Naar aanleiding van een vraag van OOK
*ouders overleden kind* wordt er in hun blad een door mij georganiseerd en geschreven stuk geplaatst.
Na de vakantieperiode hebben wij facetoface contact over wat wij mogelijk voor elkaar kunnen betekenen.
Een verzoek tot meewerken aan een einscriptie in de vorm van een documentaire. Na hierover met elkaar gesproken te hebben zal ik in September een filmintervieuw geven.
#bewustwording

De kip en het ei

Vandaag een artikel op de Linda site over slikkende moeders. Los van wat ik hiervan vind lees ik massaal dat drank minstens zo slecht is.
En dat stoort mij, niet omdat drank slecht voor je kan zijn, maar dat dit de discussie niet is.
De discussie gaat over xtc en niet over drank.
Met de huidige eier crisis in Nederland zeg je toch ook niet dat je beter veganist kunt worden? Dat antwoord slaat nergens op in verhouding tot de eier crisis.
Persoonlijk ervaar ik het als een soort van Ja maar……..
Wat mij betreft hoef je met mij niet te discussiëren, jij vindt wat jij vindt en ik vind wat ik vind.
Geen ge-ja maar, gewoon diverse meningen.
Als jij wilt slikken, als kind, opa, oma, vader, moeder…..ga je gang! Maar ga nou niet zeggen dat het geen kwaad kan, want daar zijn teveel voorbeelden van…….

Alles onder controle?

Ik tref vandaag een jonge voor mij bekende dame, zij en ik raken aan de praat en ik stel haar vragen.
Zeer open geeft zij mij antwoorden, ik ben niet veroordelend, hierdoor kunnen wij een open gesprek hebben.
Pratend over de reacties die ik van diverse mensen hebben gehad stel ik diverse vragen. Ik probeer een “helder” beeld van slikkend Nederland te krijgen.
Waarom slik je nou toch, wat is dat wat jou ertoe drijft om te slikken? Als ik dit aan Danielle had kunnen vragen had ik het gedaan, maar ik kan haar niets meer vragen, maar kan dit wel aan andere mensen vragen.
Helemaal “los” van alles hoor ik terug, mijn eigen cocon, mijn eigen wereld.
Ik heb geen mensen getroffen die mij aangaven maximaal 6 keer per jaar 1 pil te slikken, nee ik hoor dat vele mensen veel pillen van hoge doseringen slikken. Daar waar door instanties over pillen van 140 of 150 mg gesproken wordt, hoor ik 240 mg en zelfs 330 mg MDMA.
Ook hoor ik veel andere middelen voorbij komen, cocaïne, ketamine en GHB.
Er zit geen rem op, dat wat voor handen is, dat wordt er geslikt.
Op mijn vraag of er geen angst is dat het fout gaat hoor ik dat dit er niet is. De zin, je kan niet dood gaan aan 1 pil doet mij nu toch wel mijn mening te geven. Dit kan 100% wel, we hopen allemaal dat dit ons niet overkomt, en het overkomt de meeste ook niet. Het onsterfelijke overheerst, een ieder denkt en hoopt dat het hen niet gaat overkomen, want zij weten waar zij hun pillen vandaan hebben.
Op de vraag of ouders op de hoogte waren……….nee.
Hier rust toch een soort van taboe op, kinderen kunnen, willen of durven hier niet met hun ouders over te praten.
Vorige week zag ik een documentaire van Jan Ikema, een zeer goede schaatser. Hij raakte verslaafd aan o.a. cocaïne, de zin die hij uitsprak blijft ook na dit gesprek van vandaag naar voren komen: “ik dacht dat ik alles onder controle had”.
Waarop hij antwoorde dat hij niet lager dan lager kon komen, hij had steeds meer nodig. Zoals hij zelf zei, ik had zelfs mijn medaille opgesnoven als die thuis had geweest (deze hangt in een café).
Ik denk dat veel mensen denken dat zij het prima onder controle hebben, feestje links, pilletje links, snufje rechts, ghbtje in het midden en nog een extra middeltje er bovenop.
Heb jij jezelf wel een afgevraagd waarom jij slikt, snuift of gebruikt?
Is dat omdat je jezelf zo ontzettend fijn voelt?
Als ik hoor dat na veel gebruik je de hele week naar de klote bent, je lijf op allerlei manieren protesteert, je niet kan eten, je kaken zo zeer doen………je toch weer voor die paar uur met dat ene gevoel gaat………
Ik zal van een andere generatie zijn, of ben oud aan het worden, ben misschien saai?
Toch ben ik blij dat jullie er met mij over willen praten, ik hier weer over kan schrijven, zo komen we misschien toch ergens tot elkaar.
Begrijpen zal ik het nooit, maar dat is waarschijnlijk omdat ik mijn kind van a tot z aan dit zelfde middel dood heb zien gaan.
En mijn angst is dat dit jullie misschien ook overkomt, maar ik hoor dan……………………..ik heb alles onder controle…………..

De dag dat mijn leven veranderde

De dag dat mijn leven veranderde.
Dit was het eerste stuk dat ik vorig jaar schreef nadat Danielle overleed.
Op veler verzoek plaats ik hem nogmaals.
23 juli 2016
Ik word gebeld dat het niet goed gaat met mijn kind.
Na een 2e telefoontje rijden wij zsm naar het ziekenhuis .
Bij aankomst zijn wij enige uren getuigen van wat later gebruik van xtc bleek te zijn.
Heftige bijwerkingen, zeer hoge koorts en nog wat akelige zaken zorgen ervoor dat 6 verpleegsters en 2 dokters er werkelijk alles aan doen om de temperatuur van 42.7 en de hartslag van 168 naar beneden te krijgen.
3 ventilatoren, ijs, water en wat al niet meer moeten hierbij helpen.
Bloeduitslagen gaven xtc aan, wij ouders kijken elkaar aan, xtc?
Rond 0030 ligt mijn kind op de IC en gaan wij naar huis.
Ik bel om 0200 nog even om te vragen hoe het gaat, naar omstandigheden gaat het redelijk.
1100 in het zh en ook om1430, ze reageerd op vragen, avonds weer bellen. Ze had een paar hapjes ijs gegeten en een slokje thee gedronken.
Wel had ze een neussonde omdat er dan voedingsstoffen naar binnen konden.
Ook veel infussen en enkele medische zaken om te kunnen functioneren, het klonk best goed.
Smorgens sta ik klaar om weer naar het ziekenhuis te gaan, mijn telefoon gaat, ziekenhuis, dokter, het gaat niet goed met uw kind, jullie moeten rekening met het ergste houden.
Ik maak de kinderen wakker en zeg wat er ad hand is. Eerst bel ik mijn kind die al aan het werk was, wek mijn zoon en bel de jongste die in Frankrijk op vakantie is. Zij moet direct terug naar Nederland, maar hoe? Mijn beste vriend rijdt direct naar Frankrijk om haar te halen.
Ik bel in de auto met veel mensen om dingen te tegelen, ondertussen zijn wij zijn ih zh.
Weer gesprekken, procedure wordt uitgelegd, na een ieders afscheid wordt mijn mooie kind in slaap gebracht en wordt ad beademing gelegd.
Een IC ambulance zal haar met een speciaal team naar Leiden brengen.
Wij rijden hier als ouders ook heen.
Hier volgen weer gesprekken en onderzoeken.
Danielle reageerde savonds om 2215 uur 3x op de jongste haar stem, een bijzonder moment.
Moe en totaal in de war gaan wij rond 2315 naar huis.
Hier is mijn vriendin ondertussen, we praten nog wat en om 0200 bel ik naar het zh om te vragen hoe het gaat.
0600 bel ik weer, ze gaan haar nu opereren, deze operatie duurt minimaal 6 uur.
0830 de telefoon gaat, de dokter belt met het nieuws dat de situatie die hij aantrof niet meer verenigbaar met het leven was. Hoge koorts en xtc hebben haar lijf verwoest.
Wij worden verzocht zsm te komen, de behandeling zal dan gestaakt worden, met het overlijden als gevolg.
Wij roepen alle kinderen beneden, vertellen hen dit vreselijke nieuws en laten ze bij mijn vriendin achter.
Nog geen uur later zijn wij in het ziekenhuis, een laatste gesprek met de dokters. Wij krijgen uitleg over wat er plaats had gevonden en wat er zou gaan gebeuren.
We worden weer naar ons kind gebracht.
De beademing deed zijn werk goed, wij gaven elkaar de ruimte om indien gewenst nog even alleen met haar te zijn.
Veel kusjes, knuffels en woorden later gaat om 1130 de 1e knop uit, de andere volgen.
1139 mijn partner zegt, daar gaat ze….hartslag gaat van 130 in stappen van 5 naar beneden.
1140 is 0 bereikt en slaapt mijn rebelse dochter met haar hand in mijn hand in, 21 jaar oud.
Emoties komen nog meer los, wat moeten we nu toch?
Partner belt naar huis, ik informeer vrienden.
We wachten op de speciale schouwarts, het is een niet natuurlijke dood, ander protocol.
Na een dik uur komt er iemand, wij moeten weg.
5 minuten later mogen wij er weer bij. De officier van justitie wordt gebeld, deze moet het lichaam vrijgeven.
Weer een half uur later gebeurt dit. De apparatuur mag nu van haar lijf af.
Wij bellen de uitvaart leidster die ik er graag bij willen hebben, de stap is gezet.
Ik help bij het opfrissen van mijn kind en kam haar geweldige bos haren.
Zonder kind verlaten wij huilend het zh en gaan naar huis.
Hier zijn onze kinderen, vrienden en familie. Er wordt veel gehuild, geknuffeld en gepraat.
Veel tijd hebben wij niet, de uitvaart leidster en wij hebben de 1e afspraak.
Mijn kind komt die avond om 1915 aan in het uitvaartcentrum .
De uitvaartleidster legt stap voor stap uit wat wij zullen zien.
Wij ouders kleden haar zelf aan, de kinderen zullen haar hierna van make up en accessoires voorzien.
Een avond vol nieuwe ervaringen en indrukken verder kom ik savonds laat thuis.
De slaap is nog ver te zoeken, en als ik niet meer kan val ik rond 0215 in slaap.
De volgende dag 1030 afspraak met de uitvaartleidster over welke stappen nu te maken.
De kist wordt uitgezocht de kaart ontwikkeld.
Daarna naar mijn kind om haar zonnebril en sjaal om te doen, ze ziet er zelfs overleden prachtig uit.
Ondertussen zijn wij iedere dag bij ons kind en zien wij de uitvaartleidster om het draaiboek kloppend te maken.
De kinderen proberen wij te laten wennen aan de situatie, we praten er zoveel mogelijk over en laten alles zien.
Vriendin gaat weer naar huis en andere vriendin neemt veel over.
Wij hoeven niet te koken of ons over andere zaken druk te maken. Vrienden en buren koken voor ons, iedere avond eten wij met een groep.
Vrijdag is de kist er voor mijn dochter, ik ben er eerst zelf in gaan liggen om te voelen waar zij in komt, na mijn buik, wieg en bedden was dit een niet verwachte plek om haar neer te leggen.
Ook dit doen wijzelf, wij leggen haar zelf in de kist.
Zondag is de condeolance, het is ontzettend druk, wat een troost! Veel mensen willen een knuffel, ik vind alles goed!
Maandag, de uitvaart…..
1145 naar het uitvaartcentrum , ik ga achter id lijkenwagen zitten, kijk voel en huil.
Na de bloemen id auto’s gedaan te hebben gaan wij met onze dochter naar de ingang.
Wij tillen haar zelf in de auto en ik wil graag bij de chauffeur zitten.
1250 aankomst crematorium, heel veel mensen in een erehaag, de chauffeuse en ik huilen, wat mooi.
Iets na 1300 gaan wij op Beyonce naar binnen, verstand op nul, blik op oneindig.
Wat een mensen, ik durf niet te kijken.
De 1e speach wordt gevolgd door Racoon
dan ga ik. Niet voorbereid en vanuit mijn moederhart spreek ik, zonder enige twijfel. Ik open met de zin, ik ben Nicolette de moeder van Danielle.
Ik weet wat ik de jeugd die aanwezig is wil vertellen.
Onze live zangeres zingt waanzinnig mooi een lied van Marco Borsato, een gedicht volgt en de kinderen volgen. Wauw wat heb ik toch geweldige kinderen, prachtige verhalen hebben zij over hun zus, echt top!
Weer muziek, de familie en mijn vriendin. Muziek volgt en ook de vriendin van mijn dochter doet een verhaal, weer muziek en dan…. de uitvaart is klaar…..
Huh nu al denk ik, de laatste muziekstukken starten en een ieder verlaat de zaal.
Wij blijven met ons allen achter om de kist te sluiten, ook dit doen wij samen.
De kinderen verlaten de ruimte, wij brengen onze dochter zelf naar de oven.
Weer horen wij stap voor stap wat wij te zien krijgen.
Niets engs, de procedure wordt uitgelegd en ik leg mijn zakdoek op de kist. De kist gaat in de oven en dat was het dan.
De uitvaaertleidster brengt ons naar de condeolance, lieve vrienden wachten hier op ons.
Om 1630 gaan wij met ons allen op het leven te proosten.
Savonds aten wij met al onze vrienden en sloten zo deze hectische dagen af.
Thuis hebben de bloemen veel kleur gegeven.
Hebben we ontzettend veel kaarten gehad, inbox berichten en WhatsApp berichten.
Nu vrijdagnacht zit ik op de bank en schrijf mijn verhaal op.
De jongste zei vna nog, mam hoe moet dat nou zonder Daan?
We moeten verder, zullen situaties een plek moeten geven. We huilen, lachen en doen ons best.
Hier probeer ik een manier in te vinden hoe hier mee om te gaan.
Dit alles is nu bijna 1 jaar geleden
Een jaar waarin wij als gezin overleefde, waar wij diepe dalen hebben gezien en gevoeld.
Ik heb Stichting Team Daniëlle opgericht, ontwierp Kusje van Daan, kreeg een website. Ik gaf interviews, deed tv en ben presentaties op scholen gaan geven.
Kortom, een verschrikkelijk jaar. Een jaar waar ik het liefste verloor wat ik bezat, mijn kind.
Wel heb ik lieve mensen mogen ontmoeten, mooie projecten op mogen zetten en uitvoeren.
Ik heb gemerkt wie mijn vrienden zijn en hoe waardevol mijn gezin en familie zijn.
Nicolette

 

Gebroken rouw deel 2

 

Al eerder schreef ik gebroken rouw.
Twee gezinnen die totaal verschillende blikken op het leven ėn Danielle hadden.
Alle spullen van Danielle lagen bij haar vader, daar was haar slaapkamer. Gevolg was nadat zij overleed wij letterlijk met lege handen stonden
Wij hadden wel een aantal spullen, maar haar sieraden, make up etc lag niet bij mij. Ilse had de badjas waarin zij naar het ziekenhuis werd vervoerd direct na haar dood gekregen. Ik een foto en oh zo.n waardevolle test  Maaike een horloge, Wessel vnl foto.s. De ring gaf ik zoals beloofd aan Kelly.

Nu rouwen beide gezinnen op totaal eigen wijze, probeert een ieder de ander te respecteren.

Zoals vele onder ons gescheiden zijn, bedenk jezelf eens dat jullie dit nog samen moeten doen. Met totaal andere kijk op leven en misschien de dood?

Na de uitvaart die voor beide naar wederzijds respect verliep scheiden onze wegen. Soms kwamen wij elkaar tegen, maar elkaar opzoeken, nee dat doen wij niet.

Vanavond ontvang ik een apje, ben je thuis? Dat was ik niet, Ilse wel, er waren spullen van Danielle die hij wilde brengen. Ilse heeft de tassen aangenomen en heeft alles waar zij bijna 11 maanden op heeft moeten wachten op de tafel gelegd.

De oorbellen van haar zus
De kettingen van haar zus
De shirtjes van haar zus
De broeken van haar zus

Hevig geëmotioneerd hebben wij elkaar zojuist aan de telefoon.
Mam weet je wat er ook bij zat, zegt Ilse snikkend…..een wimperhaartje en alles ruikt naar Danielle. Samen huilen wij aan de telefoon vertel ik haar dat we vanavond met Wessel en Maaike de spullen uitzoeken.

Gebroken rouw…..respecteren en waarderen, zo moeilijk met ieder zijn eigen verdriet. Toch ben ik er trots op, dat het lukt om dit stuk te doen. Je eigen verdriet en misschien je eigen trots ondergeschikt maken is niet makkelijk. Toch is dit gelukt en zullen broer en zussen een stukje zus bij zich kunnen dragen.

Ikzelf heb even een flink potje gehuild, mijn ex een bedankje gestuurd en rij nu terug naar Nederland.
Zodirect mijn kinderen in mijn armen sluiten is waar ik nu behoefte aan heb.

Nicolette

Daar zit je dan…..

 

Drie presentaties vandaag op het Technisch en Maritiem college. Drie totaal verschillende groepen op alle fronten.

Daar zie ik jou zitten, tikkie bijdehand tegen mij, in uitspraken en blik. Dan start ik de presentatie en zie ik jouw houding veranderen. Als ik klaar ben zie ik je draaien en kijken, kom je via een omweg nog even naar mij toe. We praten wat en je gaat weer weg
10 minuten later ben je er weer,nu met iemand bij je. Je vraagt of wij even kunnen praten, natuurlijk kan dat……
Jouw zus had xtc geslikt, het was heel fout gegaan, zij raakte ook oververhit en haar lever was er ook mee gestopt….zij kreeg ook een levertransplantatie……En die was gelukt! Nu met medicijnen ging het goed met jouw zus, ze had zelfs een baan.

Ik ben erg onder de indruk van dit verhaal, het raakt mij erg
Ik geef een armbandje mee die jij aan je zus zou geven.

We praten nog over jouw opleiding en over jouw hobby’s. Jij bent ergens heel goed in, daar krijg ik foto’s van te zien.

Ook vertel je mij dat je blowt, om af en toe je problemen te vergeten.
Hier praten we samen nog over, 20 minuten later gaat de bel, zeg jij doei en ga ik mijn volgende presentatie in.

Lief lief kind, dank je wel voor het vertrouwen dat jij in mij had om dit te durven te vertellen.

Veel liefs Nicolette

ANBI

Zeer mooi nieuws!!

Ik heb een ANBI status gekregen!!!

Met het engelengeduld van Tien Heuvel is er een geweldig plan uitgeschreven.

Ik ben zeer trots!!!!

Wil jij ook helpen om het Kusje van Daan langs de wegen te krijgen?

Je kan nu dus met je bedrijf doneren en dit bij je belasting opvoeren.
Misschien nog goed om te weten dat als mensen voor 5 jaar doneren en dit vastleggen is de jaarlijkse donatie volledig aftrekbaar. Als mensen eenmalig doneren geldt nog een drempel van 1 procent van het inkomen.

Wil je gewoon doneren, dat kan natuurlijk ook, alle beetjes helpen!

X Nicolette

foto van Nicolette Roze.