Categoriearchief: Recensies

IJmuider courant mee naar een presentatie

Zo’n 300 leerlingen van het Driehuizense Ichtus Lyceum hebben een bijzondere ontmoeting achter de rug. Tijdens gastlessen op scholen vraagt de Velserbroekse Nicolette Koopen schier onvermoeibaar aandacht voor de risico’s van xtc-gebruik. Haar dochter Daniëlle moest het slikken van die harddrug twee jaar geleden met de dood bekopen.
Vrolijk, gek, ondernemend. Een meisje met een gulle lach. Zo omschrijft Koopen Daniëlle bij haar bezoek aan het Ichtus Lyceum. Om de ‘kennismaking’ kracht bij te zetten, laat zij de leerlingen die zich donderdag voor de presentatie hebben verzameld een serie foto’s zien. Daniëlle moet inderdaad een opgewekte jonge vrouw zijn geweest. De ene na de andere afbeelding uit het familiealbum verschijnt op het scherm in het leslokaal. Maar als Koopen de tieners heeft verteld hoe ingrijpend haar leven na een alarmerend telefoontje op 23 juli 2016 is veranderd, worden de leerlingen met een heel ander plaatje geconfronteerd. Daarop is Daniëlle opgebaard vereeuwigd.
Tijdens de gastles – waarbij Koopen ook uitleg geeft over de ingrediënten van xtc en over de motieven van handelaren in die harddrug – verslapt de aandacht van de middelbare scholieren vrijwel geen seconde. Geconcentreerd luisteren ze naar het betoog van de Velserbroekse, die onlangs is uitgeroepen tot ‘IJmonder van het Jaar’.
Gedrogeerd
Met een kleine peiling probeert Koopen duidelijk te krijgen of Ichtusgangers zelf ook ervaringen met xtc hebben. Dat doet zij bij elke presentatie. ,,Een 16-jarige leerlinge van een school in Den Haag vertelde mij bijvoorbeeld dat ze met een vriendin was gedrogeerd en dat er daarna seksfilmpjes van de meisjes waren gemaakt”, zegt de Velserbroekse voor het begin van haar presentatie op het Driehuizense lyceum.
Koopens verhaal maakt ook indruk op Ichtus-rector Alexander Volmer. ,,Nicolette Koopen waarschuwt pubers niet alleen, zij laat ze ook nadenken over de gevaren van xtc.’’ Of zich op de Driehuizense school wel eens incidenten met de harddrug hebben voorgedaan? Volmer: ,,Nee, dat niet. We hebben een paar jaar geleden wel een leerling gehad die in wiet bleek te handelen. Die jongen is hier weggestuurd. Want dergelijk gedrag kun je niet door de vingers zien.’’
De gastles van Koopen past in het onderwijsbeleid op het Ichtus Lyceum, zegt de rector. ,,Wij besteden al geruime tijd aandacht aan drugs en roken. Maar bijvoorbeeld ook aan de problematiek rond loverboys. Op elke school gebeurt wel eens iets vervelends. Daarom hebben we regelmatig contact met de wijkagent en zijn we zelf heel alert.’’

 

Mee naar een presentatie

Even bijkomen met een kopje thee…
Ik heb vandaag een presentatie van Nicolette bijgewoond op het Ichthus, 2e klas.
Indrukwekkend, respect, een missie, vol passie zijn even wat woorden die nu in me opkomen. Bewonderenswaardig dat Nicolette met Tom heel Nederland doorkruist om mensen/kinderen bewust te maken van wat drugs met je doet.
Ikzelf heb het vroeger nooit gebruikt, zal het ook nooit doen en ik hoop dat mijn kinderen dat zich ook bewust worden. Daar doe ik thuis mijn best voor.
Wat Nicolette en haar naasten moeten doormaken is afschuwelijk. Je kind verliezen is je ergste nachtmerrie.
Nicolette, dank dat ik erbij mocht zijn!
Kusje van Daan: Allesverwoestend.
Liefs, Esther

Presentatie

Vandaag was ik voor de eerste keer mee naar de presentatie van Nicolette.
Mijn gedachtes vooraf aan de presentatie waren: verdriet en uitleg betreft xtc.
Toen de klas van het Ichtes Lyceum binnen kwam dacht ik dat het een lastige groep zou zijn om voor te staan. De leeftijd van rond de 14 jaar: midden in de puberteit en vol in ontwikkeling. Waar dus bijdehand en grote mond bij hoort.
De klas van 36 kinderen namen plaats en ik paste me aan door zo onopvallend mogelijk een andere tafel te nemen en de kinderen de ruimte kregen om “lekker” te zitten.
Het was een klas zoals een klas is: beetje rumoer.
Nicolette begon haar presentatie en het viel stil…
Ook ik keek mee naar de foto’s en hoorde het verhaal van Daniëlle. Slik. Pffff die tranen….. ze prikte in mijn ogen en had moeite ze binnen te houden. Ik dacht aan de momenten dat ik Daniëlle had meegemaakt en de momenten die Daniëlle aansloot bij de mannen. (Daar bedoel ik mee de vrienden van Peter). Het schater gelach en de volume in haar stem.
Maar goed; dat zijn de mooie herinneringen waarvan jullie ze denk ik niet willen weten ivm de lengte van dit verhaal.
Nicolette haar stuk ging door op de xtc: het maken, het gebruiken, het testen etc. Hierbij stelde ze vragen aan de klas en betrok zo allen erbij. En ze waren er bij! Super geïnteresseerd. Ik keek af en toe door de klas en zag dan alle koppies gericht naar haar ipv het smoezen wat ik altijd in de klas deed op die leeftijd😅.
“De kusjes” en de kaartjes van “als ik aan Daniëlle denk dan…” werden uitgedeeld. Hierdoor keek ik naar de klok en besefte dat de tijd is gevlogen. Pakkende kusjes werden voorgelezen.
Toen de bel ging bleef het rustig. Ook daar keek ik van op. Geen kinderen die alles snel in hun tas gooide en rennend het lokaal uit. Huh.
De presentatie vond ik boeiend!! Die uitleg was zo goed naar nivo omgezet en de voorbeelden erbij vond ik steengoed. Zo noemde Nicolette over het lachgas dat de longen 20 seconden doen bevriezen. 20 seconden is niet veel toch? Nou neem je hand in vuur 20 seconden of je vinger aan stroom 20 seconden; daar wil je niet aanzitten.
Of het voorbeeld over de ingrediënten van een pil (scheikundige rommel) en de uitleg naar het alledaagse leven.
Eenmaal naar huis rijden dacht ik terug aan hoe het was gegaan. Hoe Nicolette op haar rustige manier alle aandacht van de kinderen kreeg. Hoe ze hun erbij betrok en ook aan hoe ze de informatie gaf. Petje af!! Ik kan alleen maar zeggen: well done! Je hebt de bewustwording achtergelaten. Ik hoop dat ze daardoor eerst goed na zullen denken en een percentage zelfs ‘nee’ durft te gaan zeggen.
Daan liefie: je moest eens weten…. je bent bekent. Door heel Nederland ‘beroemd’. Maar dood.
Monique

Recensie Mondriaan College

Francis Kramer

Je bezoek heeft weer een boel losgemaakt… was goed. Onze projectweek staat in het teken van ‘jij en de ander’ …. jij maakte gisteren en vandaag weer anderen wakker. In de gangen gonsde het sinds gisteren… het woord werd gedeeld, sommigen kwamen bij voorbaat al langs “juf, ik vind het eng”…

Recensie internationale taalklas.

Judith Middelburg Van Duijn

 

Lieve Nicollete,
Wat was het een bijzondere ochtend. Mijn kinderen heb ik gister enigszins proberen voor te bereiden op jouw komst. Vanmorgen waren ze dan ook vol verwachting. En wat ben je binnen gekomen bij ze.. zo mooi om te zien hoe duidelijk je jouw verhaal hebt kunnen vertellen. Duidelijk, rustig, zoekend naar makkelijkere woorden, duidelijke uitleg van moeilijke woorden. Echt heel knap. Niet iedereen beschikt over zo’n talent.
Ik weet zeker dat onze kinderen een hoop informatie rijker zijn geworden en daarmee hopelijk in de toekomst verstandige, bewuste keuzes kunnen maken.
Nogmaals heel erg bedankt en ik had al zoveel respect voor je, voordat je kwam, dat respect is nu nog groter.
Liefs, Judith

Internationale taalklas.

Internationale Taalklas
Vanochtend heb ik wel een heel bijzondere presentatie mee mogen maken.
Heel dichtbij mij in de buurt heb je de Internationale Taalklas, een school voor nieuwkomers, kinderen die net uit het buitenland komen en nog geen Nederlands spreken. Nicolette gaf een presentatie voor kinderen tussen de 11 en 14 jaar. Kinderen die kwetsbaar zijn vanwege hun verleden, heden en toekomst. Voor het overgrote deel gevlucht uit onveiligheid omdat ze in een oorlogsgebied woonden en hun ouders op de vlucht gingen of op zoek waren naar vrijheid. Kinderen uit alle windstreken van deze aarde: van Syrië tot Somalië, van Amerika tot Iran, van Afghanistan tot Eritrea, van Irak tot Birma.
Nicolette had al haar improvisatietalent nodig om letterlijk en figuurlijk verstaanbaar en begrijpbaar voor deze kinderen te zijn. Om een klein stuk van haar verhaal over bewustwording van de gevaren van het gebruik van XTC over te kunnen dragen. De juffen van deze kinderen vinden het uitermate belangrijk dat dit verteld wordt aan deze sterke, maar ook kwetsbare kinderen die al een heel verleden met zich mee dragen.
Over het algemeen beheersten deze kinderen de Nederlandse taal redelijk en konden zij haar verhaal goed volgen.
Het eerste gedeelte van de presentatie, over Danielle als persoon en de manier waarop zij overleed zorgde bij sommigen voor verwarring, het maakte veel emoties los, ook vanwege het feit dat zij zelf al veel met dood, verlies, verdriet en los laten te maken hebben gehad. En er kwamen vragen, soms pijnlijk.
“Waarom heeft jou meisje drugs gegeten?”
“Als je aan haar denkt, waar denk je dan aan.”
“Ik denk dat U heel verdrietig bent dat U kind dood is gegaan.”
“Wat dacht je toen je dochter stierf?”
“Wat voelde U toen Danielle dood ging?”
Vervolgens ging het over bewustwording. En de kinderen werden nog stiller, maar er werden ook vragen gesteld, zo helder. Maar wat mij het meest verbaasde is dat zij al zoveel wisten over drugs. Het verbaasde mij niet alleen, maar ook de juffen.
“De juf: Waarom weten ze dit?”
Over de kleur van XTC:
“Dan kunnen ze pilletjes mooier maken.”
Als ik aan XTC denk dan: “De S van Superman of slecht. Snoep.”
Over de giftige stoffen in XTC:
“Chloor ken ik van het Boerhaavebad.”
“Cafeïne doet mij aan mijn moeder denken, ze drinkt veel koffie.”
Over het aan een pilletje komen:
“Wil je ook? Doe gewoon mee.”
“Ik moet wat dingen onthouden, ik schrijf het op.”
Wat ben ik blij dat ik in Nederland geboren ben. Wat heb ik in een paar uur tijd veel geleerd van deze kwetsbare groep kinderen, die tegelijkertijd zo sterk zijn.
Zij, die hebben los moeten laten, om opnieuw te kunnen ontvangen en open te kunnen staan voor nieuwe dingen. Net als Nicolette dit heeft moeten doen na het overlijden van haar zo geliefde Danielle.
Francis

Presentatie

Vandaag was ik bij een presentatie op het Sancta Maria in Haarlem aanwezig. Er werd een filmpje gemaakt voor de slotavond van de IJmonder van het jaarverkiezing en mijn stem komt daaronder. Ik zat achterin de klas en de 4de jaargang VWO kwam binnen. Beetje nonchalant, allemaal met oortjes in en plaats nemend zo van: “Wat gaan we nou toch weer krijgen?” Lekker onderuitzakkend en afwachtend. Gaande de presentatie zag ik dat de leerlingen langzaam maar heel zeker het verhaal werden ingezogen, dat ze zich openden en zich lieten raken. De aandacht focuste zich, er werd rechtop gezeten en ze keerden ook duidelijk met hun aandacht naar hun eigen binnenwereld. Ze werden er letterlijk en figuurlijk stil van al hoorde je bij elk van hen, bij wijze van spreken, de raderen draaien. Aan het einde van de presentatie was het muisstil en verliet iedereen in stille zelfreflectie het klaslokaal. Bewustwording is een feit! Prachtig om te zien!

Moeder van een vriendin

Lieve Nicolette,

Zaterdagavond zagen wij elkaar weer voor het eerst sinds lange tijd. Na meerdere keren naar je kijken, want ik twijfelde of jij het was ben ik op je afgestapt. Het was fijn om weer even met je te praten.
Je openheid over het overlijden van Danielle. Je vertelde ook over je lezingen die je geeft op scholen of daar waar het nodig is of waar je nadrukkelijk gevraagd wordt. Meteen daarop vroeg je of ik misschien een keertje mee wilde om te luisteren wat je allemaal te vertellen hebt over XTC en de dood van Danielle als gevolg. Wat ben ik ontzettend blij dat ik vandaag ( 2 februari ) met je mee ben geweest. Het was zo indrukwekkend! En zoals je zelf al zei; niet met een vingertje maar gewoon als een cadeau in de vorm van informatie. Zelf dacht ik dat ik best veel wist. Maar ook ik moet bekennen dat je meerdere dingen vertelde die ik niet wist. Alleen al je uitleg over het laten testen van XTC pillen. En net zoals de kinderen dachten dacht ik ook, je laat een pilt testen en dan denk je dat het ok is. Maar niets is minder waar! Want als ze de test afnemen van een pil waarvan de inhoud niet goed is gemengd/verdeeld. En ze krabben wat af aan de kant waar minder MDMA zit omdat de pil niet goed gemengd is. Dan komt er een te lage dosis naar voren en denk je misschien wel dat je er twee kunt slikken om wat te voelen.
Ik ben blij en dankbaar dat jij mij de kans hebt gegeven dit mee te maken.
Het was zeer leerzaam, maar toch ook mooi! Mooi hoe de kinderen reageren en hoe jij daar dan weer op reageerde! Het was een emotionele maar zekere een mooie ochtend!
Dikke kus, Marlon

Stuk van Myrthe

De blijheid, het vrije gevoel en gewoon omdat je vrienden het ook doen. Wanneer je (net als ik) 17 bent, komen vooral de redenen waarom je XTC een keer zou moeten proberen ter sprake. Zoals Nicolette zegt: Die positieve kant kennen jongeren allemaal wel. Wat zo’n pil óók met je kan doen, wordt vaak vergeten.
Ik zit in het eerste jaar van de studie Media, Informatie en Communicatie aan de HvA. Op dit moment zijn we druk bezig met een project voor LINDAnieuws. Hiervoor schrijf ik een artikel over hoe belangrijk het is dat ouders met hun kind praten over drugs. Als iemand hier wat over kan vertellen, is het Nicolette wel. Daarom ben ik gisteren met haar mee geweest naar een presentatie en ik kan je vertellen: dat maakt indruk.
Ik ken Daniëlle niet. Maar wanneer Nicolette ons kennis laat maken met Daniëlle zie ik een leven dat voor mij heel herkenbaar is. Gekke en gezellige foto’s met vriendinnen en familie. Ik kende het verhaal maar als Nicolette nog eens vertelt dat het leven van Daniëlle op haar 21e tot een abrupt einde kwam, krijg ik overal kippenvel en moet ik echt even drie keer slikken.
Mensen moeten zich beseffen dat dit is wat er gebeuren kan. Mensen moeten zich beseffen wat voor troep ze slikken. Mensen moeten zich beseffen dat óók die geteste pil allesbehalve veilig is. Ik weet zeker dat er samen met mij heel wat mensen zijn die zich dat inderdaad beseffen na de presentatie van gisteren. Bewustwording dus. Een betere manier van bewust worden dan door het verhaal van Daniëlle is er niet. Daarom hoop ik dat nog heel veel mensen de presentatie van Nicolette gaan horen en zien

Mooie ontmoetingen…..

Vroeg in de ochtend ontmoet ik jullie,
jongens en meiden rond de 17 jaar.
Beetje “stoer” bij binnenkomst, onverschillig zuchtend “pfff zoooo lang”?
In de tijd dat wij elkaar zagen en spraken ontdooide jullie, gingen jullie steeds rechter op zitten en kwamen de vragen:
* dus als je test zegt dat niets over DE pillen?
* dus als je test zegt dat niets over de ANDERE pillen?
* mijn vader zei “als ik wil slikken doe dat dan met mij erbij, dan kan ik ingrijpen”….”maar ik zie nu dat als dokters niet meer kunnen helpen, mijn vader mij ook niet kan helpen”…….
Na afloop komt de docente naar mij toe ” ik wist dat van dat testen ook niet, ik heb echt wat geleerd….en ik wist er echt wat van af dacht ik”……
En ook jij komt naar mij toe….”mijn neef is doodgeschoten, dat waar Ilse met haar gevoel over schreef, is ook hoe ik mij voel (de)”.
Mooie ontmoetingen met mooie mensen, iedere week heb ik ze.
Vandaag had ik ze met mooie jongeren en hun docenten, gisteren had ik ze misschien wel met jou, of jou….morgen heb ik ze met …….

Recensie

Zojuist contact gehad met de mentor van me dochter. Over een info avond bij haar op school. Ik heb vertelt hoe het ons al raakte en impact maakte om alles te lezen. Zo open over het rouw proces en de verwerking. Maar ook de kracht om een boodschap over te brengen. Het maakt bij ons het onderwerp drugs gebruik zeer bespreekbaar. De mentor gaat zeker kijken voor een info avond op school. Ik hoop je met vele ouders te mogen ontmoeten en dat er vele ogen geopend zullen worden.

Recensie

Wat een indrukwekkende presentatie over Xtc was dat op de Ksh. eigenlijk zou elke school vanaf groep 8 dit moeten laten zien op school. Je denkt dat doet mijn kind niet, maar is dat zo! Hou het bespreekbaar. En nee ook niet 1 x proberen of een halve dan kan het al telaat zijn. Je kunt haar ook op sportverenigingen laten komen. En voor het geld hoef je het niet te laten want het kost bijna niets. Bedankt Team Danielle ga door met dit goede werk.

Reactie

Nicolette, wat heb jij de snaar weer goed weten raken bij SBS 6.
Knap zoals jij op jouw manier duidelijk weet temaken wat xtc met je kan doen en hoe jij je voor dit doel blijft inzetten.
Het was overduidelijk en ik duim dat het bij veel meer mensen in Nederland is overgekomen

Nicolette

Nicolette,

Gisteren voorlopig de laatste presentatie van dit schoolseizoen gehad. Volgens mij nummertje 60.
Alle presentaties ben ik erbij geweest, honderden kilometers in de auto. Meestal heel vroeg op weg, jij nog de laatste mailtjes behandelen zowel privé alsmede op je werktelefoon. Op de terugweg spraken we de presentaties nog even door, daarna ging je vaak de binnenkant van je oogleden bekijken.
Op alle scholen werden we allerhartelijkst begroet dan op weg naar het lokaal, de PowerPoint installeren en wachten op wat komen ging. Daar kwamen ze binnen, telefoon in de hand, oortjes in. Luidruchtig en vaak niet wetend wat hun te wachten stond. De druktemakers gingen gelijk achterin zitten, de meer bedeesde voorin. Wij wisselen een blik van verstandhouding, na een groot aantal presentaties weten we wel dat het goed gaat komen.
Moet ik jullie introduceren vragen de docenten geregeld, nee hoor antwoord jij dan, ik neem de klas hierbij van je over. Ik glimlach dan altijd even want ik weet wat er komen gaat.
Goedemorgen, ik heb een slechte mededeling en een goede mededeling. De telefoons gaan weg, wil ze niet horen en zien en de oortjes gaan uit. Sommigen kijken zeer verongelijkt. Zo de toon is gezet. Wat is dan de goede mededeling, durven sommige te vragen. Nou dat ik er ben zeg jij.
Nadat het eerste liedje is gehoord, begint de presentatie. Als leidraad gebruik je de Power point. Doodse stilte valt, naarmate de presentatie vordert kan je een speld horen vallen. Af en toe zie ik gezichten wegkijken en huilende kinderen. Ook docenten en volwassen toehoorders kunnen het vaak niet droog houden. De interactie die vaak volgt met zo’n groep kinderen doet jouw presentatie soms gelijk veranderen. Ik zit vaak met gekromde tenen te luisteren en bij de laatste presentatie wilde ik bijna inbreken, maar hield gelukkig mijn mond. Zoals altijd komt alles op z’n pootjes terecht en waarom? Omdat jij de taal van de kinderen spreekt.
Hoe vaak is het niet voorgekomen dat kinderen blijven hangen, nog meer vragen stellen of mededelen wat er in hun nabije omgeving voorkomt. Hoe vaak staan de docenten met open mond, omdat de kinderen na afloop van de presentatie ons een hand komen geven. Dat doen ze anders nooit zegt de docent. Wat mij opgevallen is van deze presentaties is dat waar het ene kind van 15 zich nog bedeesd afvraagt of het wel speelt in hun leeftijdscategorie , de andere in dezelfde klas door de wol geverfd en het klappen van de zweep kent. Zelfde leeftijd zelfde groep.
Wat de aanleiding van het geven van deze presentaties is geweest weten we allemaal, Wat we tot nu toe in een half jaar hebben bereikt mag jij trots op zijn. Ik ben in ieder geval vereerd dat ik hierbij mag zijn. Nu toch even de rust pakken die je nodig hebt, maar iedereen weet dat rust voor jou een relatief begrip is. toch adviseer ik je pak het even.

foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.

Recencie

Ik heb hetzelfde beleefd..sprakeloos maar dankbaar voor haar komst om onze leerlingen bewust te maken van wat t met je kan doen die drugs…heel veel respect voor deze krachtige moeder met zoveel verdriet..

Recencie

Nicolette kwam bij ons op school om haar verhaal te vertellen (ROC Friese Poort). Ik volg de opleiding maatschappelijke zorg, dus voor mij en mijn klas was dit een interessant onderwerp.

Indrukwekkend, iedereen was stil, normaal is onze klas moeilijk stil te krijgen, ik zie om mij heen, hier en daar een traan, ook bij mij.. Voor ons eigenlijk zo ver weg, maar tegelijkertijd ook zo dichtbij. Hoe Nicolette haar verhaal vertelde, respect!!

Er werd ons gevraagd om een Kusje te schrijven. Ik dacht wat moet ik hier opschrijven? Ik ben nog nooit in aanraking geweest met.., ik heb nog nooit echt verhalen er over gehoord. Maar goed ik kreeg wat op papier. En vond dit een heel mooi initiatief!!

Te jong gestorven daar zijn wij het allemaal over eens, als ik de foto’s van Daniëlle zie, zie ik een hele mooie meid. Het komt hard aan, ze is van mijn leeftijd, ze had nog een heel leven voor zich.

Nogmaals ik heb heel veel respect voor Nicolette, hoe u voor onze klas stond, Zo sterk!

Nu lees ik dat het een jaar geleden is dat Daniëlle is overleden.

Ik wens alle nabestaanden heel veel sterkte! 

Recensie blog na een presentatie

Ik XTC ze, zoals ik ze nooit zag

“Yes! Geen les!” Dat was wat het grootste deel van mijn leerlingen deze week dacht. Klas drie is ‘relaxt’ op stage om er gedurende de week terug te verlangen naar het relaxte leven van school.

Klas twee blijft wel op school maar volgt geen lessen van de docenten. Het is projectweek en studenten, stichtingen en mensen uit het bedrijfsleven verzorgen deze week workshops over allerlei onderwerpen die te maken hebben met gezond verstand. De workshops gaan over verstandige keuzes maken in het verkeer, met drank, drugs, discriminatie, voeding, social media en nog veel meer aspecten van het leven.

Ze worden aan het denken gezet over de keuzes die ze maken en het leven van andere mensen, mensen met een verslaving, vluchtelingen, transgenders of de ouder van een meisje overleden aan XTC.

Wij hebben als docenten de eer om mee te kijken in deze bijzondere workshops over (soms) nieuwe werelden voor onze leerlingen. Ze schrijven raps, spelen toneel, geven presentaties en luisteren super goed. Het is pas dinsdag en ik ben nu al een tikje zenuwachtig. Je kan het je misschien voorstellen, die ene klas die bestaat uit allemaal leuke kinderen. Allemaal leuke kinderen die alleen niet het beste uit elkaar naar boven halen. Die klas waar ik alleen op mijn best kan zijn omdat het anders mis gaat. Die klas waar ik aan het begin van het jaar voor koos om ze voor twee vakken te hebben. Juist die klas heb ik voor een blokuur bij een luister “workshop”.

Mijn collega is net geweest en spreekt mij moed in. Ze gaan het super doen en ik weet ook dat ze dat kunnen maar het ze niet altijd lukt en juist tijdens een projectweek wil je geen politieagent zijn. Mijn collega is er al, de klas is er al en ik stap binnen. Ze zitten muisstil te wachten tot de spreker begint. Op tafel liggen kaartjes met de afbeelding van vrolijk uitziende pillen.

Nicolette, de spreker, begint te spreken. Vanaf woord één hangen ze aan haar lippen terwijl ze zelf waarschijnlijk nog niet weten waarom ze zo geboeid zijn vanaf minuut één. De naam van de workshop, Team Daniëlle verraadt ook niets. Ze schrijven druk over waar zij aan denken bij XTC. Dan begint het eigenlijk pas echt. Er volgen foto’s van de familie van Nicolette. Op elke foto staat Daniëlle en je ziet in de ogen van enkele leerlingen het besef ontstaan. Ze beginnen een voorgevoel te krijgen waar dit heen gaat.

Dan zegt ze het: “en toen ging ze dood, doordat dat ene XTC-pilletje haar van binnen kapot had gemaakt”. Ik voel de tranen nu al branden, maar kijk op mij heen en zie het bij anderen nog niet. Ik denk aan mijn niet waterproofmascara en kan door deze droge gedachten het ook droog houden. Ondanks dat een moeder van een pubergezin, zeven (!) maanden na de dood van haar 21jarige dochter hier over kan spreken voor mijn klas.

Ze vertelt verder, ze heeft in de afgelopen maanden veel gedaan. Onderzoek gedaan, drugslabs bezocht, informatie gegeven, andere families opgevangen, geld ingezameld en heel heel héél veel voorlichting gegeven. We beleven met haar de laatste dagen van het leven van haar dochter. We horen de stem van haar dochter. We horen over de schade aan het lichaam van haar dochter. En mijn leerlingen luisteren nu al meer dan een uur geboeid. De tussentijdje bel gaat en ze reageren niet eens, geen leerling die opkijkt of bedelt om een toiletbezoek. Ze willen blijven.

Een workshop moet de leerlingen ook actief maken en dat gaat hier dus ook gebeuren. Nicolette, namens Team Daniëlle, heeft een eigentijdse manier gevonden om haar voorlichting te verspreiden via social media. Als een soort Loesje-posters maakt zij Kusje van Daan. De boodschap verspreiden om te zorgen dat de ouders van onze leerlingen niet hoeven mee te maken wat zij heeft meegemaakt, dat onze leerlingen niet meemaken wat Daniëlle heeft meegemaakt.

De leerlingen gaan eigen Kusjes van Daan schrijven. Ze krijgen tien minuten de tijd en de mooiste teksten ontstaan. Elke zin begint met “XTC, …” en mijn leerlingen vullen dit prachtig aan. Nicolette leest ze vervolgens voor aan de klas en dat is de tweede keer tijdens deze twee uur durende workshop dat ze even werd overmant door de emotie. Het moment dat ze moest vertellen dat het zusje van Daniëlle afscheid moest nemen van haar zus en tijdens het voorlezen van een paar Kusjes geschreven door mijn leerlingen.

Dit raakt mij. Ze doet er nog een schepje bovenop en leest voor wat haar dochter Ilse schreef aan haar zus 222 dagen na het overlijden van Daniëlle afgelopen zondag. Er huilen leerlingen, mijn collega hoor ik ook snikken. Voordat we het weten is het tijd voor de vragenronde. Ze hebben geen vragen, maar veel grijpen deze kans om Team Daniëlle te bedanken, om Nicolette te bedanken. Ik kan niet anders dan beamen en benadrukken dat ik het bewonder en knap vind dat ze er zo over kan spreken na pas zeven maanden, terwijl ik mij besef dat dit haar manier is. Haar manier van verwerken, haar manier van rouwen.

Mijn collega verwoordt het prachtig: “natuurlijk hebben wij docenten wel eens onenigheid met jullie, onze leerlingen. Maar wij willen zo graag voorkomen dat zo iets met jullie gebeurt. We willen zo graag het beste voor jullie. En van ons nemen jullie deze boodschap logischerwijs niet aan.”. Sommige leerlingen blijven na het einde nog even, even de emoties onder controle krijgen, de emotie een plek te geven en na te praten.

Ik sta achter in het lokaal nog even na te denken, confronteren wij deze jonge leerlingen teveel met zo’n heftig verhaal. Ik weet dat het goed is, terwijl ik ook bang ben om ze pijn te doen. Nicolette kijkt mij aan, leest mijn gedachten en zegt: “Hopelijk is dit het eerste wat op hun harde schijf komt over XTC en spiegelen ze alles wat ze hier later over horen en denken ze dan terug aan vandaag.” Ik besef mij dat juist door de emotie dit goed blijft hangen en al helpt Nicolette maar één van mijn leerlingen, al is er maar één van mijn leerlingen hierdoor gered dan is haar missie terecht geslaagd.

Ik denk terug en glimlach. Ik heb mijn leerlingen gezien zoals ik ze niet vaak zag of nog nooit gezien gehad. Dat was prachtig, moeilijk, zwaar en geweldig tegelijkertijd. Gelukkig bleven ze ook dicht bij zichzelf en werd de pen die de jongens kregen door een paar al gauw gesloopt. En zal de doorgeefarmband die de meiden ontvingen zeker gedragen en doorgegeven worden. Zo zijn ze en dat is mooi.

Terwijl ik dit schrijf lees ik wat Nicolette op Facebook schreef over haar workshops op onze school en moet ik dit stukje aan mijn blog toevoegen:

“Een ieder gaat de klas uit en ik ruim mijn spullen op, de deur gaat weer open, 3 jongens komen terug met een vraag. Ik geef antwoord en we praten samen nog na over dat wat zij mij vragen. Ik had ze al een potlood gegeven, maar de vraag of zij ook een armbandje mochten hebben kan ik geen nee op zeggen, ik geef ze een bandje en met een lieve zin en dag mevrouw gaan ze de klas uit.

Drie presentaties gaf ik vandaag, drie klassen met kinderen voor wie alles in het leven op experimenteren nog moet gaan beginnen of net is begonnen. Ik zie al die koppies vandaag, hoor zulke mooie vragen en weet dat ik dit met al mijn liefde die ik ook voor mijn kinderen heb via mijn presentaties aan hun geef. Ik heb ze voorbereid op de vragen die ze gaan krijgen, de druk die ze opgelegd gaat worden en hoop dat ik ze een beetje meer kracht heb gegeven om zo bewuste keuzes te maken heb gegeven.

Lieve kinderen die ik tot nu toe mocht ontmoeten, dank jullie wel!

Nicolette”

Stichting Team Daniëlle heeft haar missie vandaag behaald. Het is bijna jammer dat ik volgende week zelf weer les moet geven. Ik zal een stuk harder moeten werken voor hun aandacht, maar ik hoop ook dat dit hun verder helpt – al is dit op een totale andere manier.

 

 

klik hier