Categoriearchief: Zussen en broer

Recensie Mondriaan College

Francis Kramer

Je bezoek heeft weer een boel losgemaakt… was goed. Onze projectweek staat in het teken van ‘jij en de ander’ …. jij maakte gisteren en vandaag weer anderen wakker. In de gangen gonsde het sinds gisteren… het woord werd gedeeld, sommigen kwamen bij voorbaat al langs “juf, ik vind het eng”…

1,5 jaar door Ilse

Anderhalf jaar missen geschreven door Ilse…….
1.5 year, 18 months, 549 days
Al zo veel maanden, al zo veel weken, al zoveel dagen, al zoveel uren, onrust. Onrust door middel van huilen, angst, pijn, verdriet, woede, en heel veel leegte.
1.5 jaar geleden stond ons leven stil, kwam er een enorme leegte, kreeg onze onrustzaaier uit de familie rust. Ging mijn moedige zus de reis tegemoet als een engel. Na gevochten te hebben als een vlinder zonder vleugels.
Zoveel moedige keuzes kunnen maken in je leven. Je leefde als een rebel, maar hoe slecht het ook ging, hoeveel pijn je ook had, hoeveel verdriet er in de om ging, jij gaf nooit op, je was een doorzetter. Je familie stond altijd op nummer 1, altijd lieve berichtjes, altijd gekke foto’s, altijd mooie herinneringen.
Ik heb nog steeds zo veel vragen, nog steeds zo veel gevoelens, en zo veel leegte.
Volgende maand ben je jarig, zou je 23 worden, zou er een feestje komen net zoals altijd, zouden we samen gek doen. Maar wij gaan jouw 2e verjaardag zonder jou vieren. Jij gaat boven een feestje bouwen zonder ons, en ooit op een goede dag, hoop ik dat het zo zou mogen zijn dat we weer net zoals vroeger samen kunnen vieren, en samen gek kunnen doen.
Een jaar geleden schreef ik over ons geweldig avontuur op de avond van Marco Borsato, over de dingen waar ik toen aan dacht, en de dingen die ik toen miste, nu een jaar later kan ik nog wel veel meer dingen opnoemen die ik zo erg mis, zoveel liedjes waarbij ik aan jou denk, zoveel dingen gedaan waar papa en mama boos om zouden worden maar wij keihard om zouden kunnen lachen.
Mijn woorden raken op, mijn gedachtes schieten vol, en de tranen lopen over mijn wangen. Liedjes lijken mijn gevoel te beschrijven, en de juiste liedjes goed te beluisteren, lijkt het enige wat mij begrijpt.
Het doet zo veel pijn. Iloveyou ❤.
Ilse

1.5 jaar

1.5 jaar gemis door Maaike geschreven……

1.5 jaar zonder jou. 1.5 jaar vol emoties….wat missen we jou. Terwijl ik dit schrijf sta ik in het Spaanse zonnetje, probeert Princessa mijn aandacht te krijgen en kijk ik uit over een groot land met veulens die van de zon genieten. Vandaag denk ik extra aan je. Laat je wat van je weten? Dan drink ik vanavond een drankje op je ❤❤

Maaike haar verhaal.

Mijn verhaal…
Daniëlle.
23 juli 2016. Terwijl ik bij mijn toenmalige schoonouders aan het avondeten was, kreeg ik een telefoontje van mama, of ik naar papa wou gaan. Danielle was onwel geworden en ging met de ambulance naar het ziekenhuis. Samen met T ben ik de auto ingestapt om 2 straten verder bij mijn vader aan te komen. Zelf stapte Daniëlle de ambulance nog in, ik heb haar gezicht niet kunnen zien. Achter de ambulance aan naar het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk.
Onderweg stopt de ambulance en komt de chauffeur naar mij toe, of ik de zus ben, om uitleg te geven dat we naar het ziekenhuis rijden en er kans is dat hij er met spoed vandoor moet, voor zover het er zo uitziet niet omdat het zo slecht gaat met Daniëlle, maar omdat er een andere spoedrit tussendoor kan komen. Op de snelweg komt dit dan ook uit, ik zie de zwaailichten en hoor de sirenes aangaan en voordat ik het me goed kan beseffen maakt de ambulance snelheid.
Terwijl ik in lichte paniek raak, niet wetende of dit voor mijn zus is of voor een ander spoedgeval, probeert T mij rustig te houden, wat weinig zin heeft….boetes of niet, ik wil mijn zus niet alleen laten! Voor zover ik me kan herinneren heb ik de 130 op mijn km teller voorbij zien komen. Ik raak achter een vrachtwagen in de verkeersbocht, er wordt aan de velsertunnel gewerkt dus moeten we via een omleiding. Achter de vrachtwagen rijdende wordt mijn paniek meer wanneer ik de ambulance uit mijn zicht zie gaan. Gelukkig weet ik waar hij heen is gereden. Als ik bij het ziekenhuis aankom, al rennend, word ik bij de balie gelijk naar de spoedpost doorverwezen waar ik gelijk naar door ren.
Als ik bij Danielle in de kamer aankom, ziet het er in alle opzichten uit als een epileptische aanval. Ik heb dit eerder gezien en dit is ook niet waar ik me al te druk om maak. Het is meer het aantal artsen wat constant bij haar aanwezig is. Lang mag ik niet bij haar zijn, ik word weggestuurd…omdat ik geen ruzie wil maken hier, zeg ik nog tegen Danielle dat ik op haar wacht, mocht ze me horen.
Terwijl T en ik in de wachtkamer zitten hoor ik mijn naam door de gang geroepen, R is ook in het ziekenhuis aangekomen. Wanneer ik vraag hoe ze wist waar ik was, zei ze dat Danielle meerdere keren mijn naam had gezegd en mij was komen zoeken.
De tijd die hierna komt bestaat alleen maar uit wachten. Ik mag niet bij Danielle en ik kan dus ook helemaal niks. Ondertussen probeer ik wel met mama in contact te blijven die net is aangekomen op haar vakantieadres aan de andere kant van het land ongeveer.
R komt zo nu en dan terug om mij updates te geven, en in de gang zie ik alleen maar dokters de kamer in- en uitlopen. Chaos.
Mama wordt ondertussen 2 keer gebeld. De eerste keer wordt er gezegd dat het niet nodig lijkt om naar huis te komen. De 2e keer is hier verandering ingekomen….Danielle gaat slechter en mama wordt gevraagd om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te komen. Ik heb ondertussen ook contact met mama en beloof haar in het ziekenhuis, zo dichtbij als ik kan komen, bij Danielle te blijven.
Het lijkt uren te duren voordat mama eindelijk in het ziekenhuis is, maar zodra ik haar stem hoor in de gang overvalt mij een zeker soort rust. Mama is er, wat voor mij betekend dat er iemand is die Danielle overneemt en mij kan overtuigen naar huis te gaan. Geen dwang of geschreeuw, rust. Terwijl ik door de gang loop, kan ik Danielle niet meer zien door de vele witte jassen aan haar bed.
Terwijl we naar huis rijden, wordt ik al overspoeld door vermoeidheid, mama houdt iedereen ondertussen op de hoogte. Ondanks de vermoeidheid doe ik geen oog dicht, hetzelfde geldt voor de nachten daarop.
De volgende dag ben ik niet in het ziekenhuis geweest, mama en papa gaan en houden ons op de hoogte hoe het met Danielle gaat. Het lijkt beter te gaan, zondag kan ik me verder niet veel van herinneren. Enkel dat mama met ons afspreek de volgende dag gewoon allen ons ding te gaan doen. Wessel heeft vakantie en is vrij, Ilse is in Frankrijk. Peter blijft constant bij mama, en biedt veel steun. We spreken af de volgende dag na mijn werk naar het ziekenhuis te gaan.
Op maandagochtend ben ik om 0900 op mijn werk. Moe. Mijn baas een korte uitleg geven van hoe en wat, met het dringende verzoek dat ik mijn telefoon bij me houdt en moet opnemen. .sindsdien heb ik altijd op werk mijn telefoon op zak. Om 1000 belt mama, terwijl ik opneem reken ik nog snel een klant af en vraag de volgende even te wachten i.v.m. een spoedgeval. Mama vraagt me iemand mijn kassa over te laten nemen en rustig richting het ziekenhuis te gaan. Ze wacht daar op me zegt ze, meer informatie krijg ik niet. Terwijl mama mij belt is ze al onderweg naar de auto.
Rust heb ik niet, zo snel als het verkeer toelaat ga ik naar het ziekenhuis, later bedacht erg roekeloos…. Tegelijkertijd met mama en papa kom ik aan op de parkeerplaats van het ziekenhuis.
Papa loopt een stukje verderop, als mama roept hoort hij haar niet, pas als ik ‘papa’ schreeuw blijft hij staan. Met zijn allen gaan we naar binnen, mama geeft ondertussen uitleg dat Danielle haar lever is uitgevallen en dat ze nu meer te horen krijgen. T bel ik ondertussen, na een paar keer krijg ik hem te pakken.
In het ziekenhuis krijgen we Danielle te zien. De laatste keer dat ik haar zag lag ze op de eerste hulp, nu ligt ze op een eigen kamer in het brandwondencentrum onder volledige bewaking, omringd met snoeren van infusen en een leverdialise. Zo heb ik mijn zus nog nooit gezien. Nog gekleed in mijn werkkleding, waar ik nog grapjes naar Danielle over maak, komen we met zijn allen bijeen in een familiekamer. Hier krijgen we van de artsen te horen hoe slecht het gaat, en worden de opties besproken. Hier komt uit dat Danielle naar het LUMC gaat onder speciale begeleiding. Haar bloed is zo dun, dat ze van een klein wondje al kan doodbloeden. Een voor zich, en met zijn allen mogen we nog naar Danielle toe. We kunnen wel tegen haar praten, maar ze is constant met haar hoofd aan het schudden en ogen aan het draaien. Een hand vasthouden wil ze niet, dus ik wrijf over haar arm en geef haar nog een dikke kus en knuffel.
Dan is het tijd om afscheid te nemen…waarop de artsen er bij zeggen, dat we er rekening mee moeten houden dat dit ‘het’ afscheid zou kunnen zijn, maar ik blijf vol goede moed en fluister nog in je oor hoe trots ik op je ben en dat je gaat vechten zo lang je kan.
Helemaal naar Leiden moet je…een academisch ziekenhuis…verder gespecialiseerd…de beste dokters krijg je…
Mama en Peter gaan ook na een korte stop thuis door naar het ziekenhuis, ik blijf met Wessel thuis. Ilse wordt opgehaald in Frankrijk en komt ’s avonds met mama en Peter mee terug naar huis
Ondertussen blijft mama iedereen op de hoogte houden via de app, zoveel als mogelijk.
’s Avonds komen mama en peter thuis. Het is ondertussen bekend dat Danielle op de nr 1 Europese donorlijst staat en wanneer er een matchende lever vrijkomt deze voor haar is.
Om 2 uur is de lever bekend en wordt Danielle operatie klaar gemaakt. Ik weet dat ze in slaap is gebracht om vervoerd te worden naar het LUMC, maar kan alleen maar hopen dat ze hier niks van meemaakt. Ik weet nog hoe zenuwachtig ik was voor mijn operatie, en hoe trots ze was toen ik weer naar huis mocht. Ik kan alleen maar hopen dat ik als zij eruit komt, ik dan ook zo trots op haar kan zijn.
Om 0600 krijgt mama het telefoontje dat de operatie gaat beginnen, het gaat een zware operatie worden van minstens 6 uur, na 12 uur wordt mama weer teruggebeld.
Ik zit ondertussen beneden op de bank. Niet kunnen slapen zit ik al vanaf 8 uur beneden. Ik wil alleen maar wachten. Rond 10 uur komt peter naar beneden, ik zie aan zijn gezicht dat er iets niet klopt. Ik heb mama haar appje nog niet gelezen, maar peter komt mij het nieuws vertellen dat mama om 10 uur is gebeld….de operatie is stopgezet….Danielle is verwoest. Mijn lieve, stoere en sterke zus is kapot…letterlijk. Mama en peter gaan weer naar het ziekenhuis, wetende dat Danielle daar haar laatste adem zal uitblazen. Weer mag ik niet mee. Ik blijf thuis om wessel en ilse op te vangen, zij hebben mij nodig. Er komen steeds meer mensen bij, T neemt een groot deel van de zorg van iedereen op zich en ontlast mij hier veel mee. Ik sluit me van iedereen af, Wessel en Ilse komen op de eerste plek.
Terwijl wij op het berichtje wachten, het berichtje dat zij haar laatste adem heeft uitgeblazen, kom ik op facebook berichtjes tegen naar Danielle alsof ze al dood is, woest ben ik….mijn zus is nog aan het knokken, nog niet dood, ookal komt dat wel. 26 juli 2016, 11.40u. Danielle is dood. Hierna wachten wij tot mama en peter thuiskomen.
Hierna gaat alles snel. Heel snel. Dezelfde dag zien we Danielle weer. Dood. In het uitvaartcentrum. Als wij haar zien is ze al aangekleed, ik herken haar niet meer. Dit is niet mijn Danielle, ik wil dan ook niet in de buurt komen. Mijn nu dode zus…dezelfde zus met wie ik 2 weken daarvoor nog voor mijn verjaardag naar Beyoncé ging, waarvoor ik de eeuwige taxi naar het werk was en die altijd te laat kon komen, en er ook nog mee wegkwam ook. Mijn stapmaatje, drinkmaatje, feestmaatje, mijn zus. Dood.
De uitvaartbegeleidster is Patty, ze legt alles uit en we mogen haar alles vragen. Fijn is dat.
Elke dag gaan we naar Danielle toe.
Het eerste wat ik heb gedaan toen we het doodbericht kregen, is iedereen inlichten. Iedereen waarvan ik wist met wie ze omging, vrienden en collega’s. Dat was ook het enige wat in me opkwam. Zodra de rouwkaart er was, heb ik deze weer naar iedereen gestuurd, de enige stress of ik niemand was vergeten. Ik weet bijna zeker dat iedereen toen de kaart heeft gehad. Zowel bij de condoleance als bij de uitvaart. Honderden mensen.
De dagen tot de condoleance gaan we dagelijks naar haar toe. 1 keer ben ik even alleen met haar geweest, even maar. Ze lag er zo rustig bij, en ik zal haar grapjes nooit vergeten, dat ik er van overtuigd was dat ze zo op kon springen en dat het allemaal een grap was. 1 grote kutgrap.
Bij de condoleance maak ik me nuttig waar het kan, uiteindelijk is dit praktisch alleen in de ontvangstkamer…ik blijf bij Wessel en Ilse in de buurt. Ik kan me sterk houden, ben andere mensen aan het troosten. Totdat mijn klasgenootjes binnen komen lopen, dat is me teveel. Deze meiden met wie ik lief en leed deel, zij zijn er ook nu voor me.
Dan is het de dag van de uitvaart. Danielle had precies, met grappen, aangegeven hoe haar ideale uitvaart eruit zag….ik in jurk was daar deel van…lieve zus, die kutjurk heb ik aangehad. Mijn speech heb ik geschreven, voor het geval mijn improvisatiekunsten niet helemaal meewerken. Ik ga met de gewone auto mee. Mama rijdt met Danielle mee.
Aangekomen bij het crematorium staat er een enorme erehaag voor Danielle, wij lopen met het gezin en aanhang achter de auto aan. Wat een mensen, wat een groots gebaar dat iedereen er was. Ook wanneer de kist weggevoerd wordt naar de oven mag ik niet mee. Hier heb ik het erg moeilijk mee, ik mis een stukje afscheid. Maar ook hierin zet ik me om in het steunen en troosten van een ieder die dit nodig had. Wanneer we een tijd erna weggaan weet ik , Danielle is nu al as.
De tijd hierna blijf ik proberen iedereen te steun, het is moeilijk om ontlopen te worden omdat mensen niet weten wat ze moeten zeggen. Terwijl het enige wat ik wil is dat mijn leven gewoon weer verder gaat, ik zet alles aan de kant en wil weer mijn ding doen. Rouwen wil ik niet, leven wil ik.
5 weken hierna vertrek ik naar Spanje, in overleg met school en thuis ben ik toch gegaan. De beste keuze. Wat heb ik hier een geweldige tijd gehad, vol liefde en steun.
De tijd hierna ben ik zoveel mogelijk bezig om alles gewoon te doen zoals ik dat al deed. Leven.
Op 26 juli 2017 wordt Danielle haar urn alsnog begraven. Een hele begrafenis, waarin ik mag helpen de kist te laten zakken. Een stukje afscheid neem ik hiermee. Ik ga wekelijks langs het graf, om een kaarsje aan te steken, een bloemetje neer te leggen of om gewoon even gedag te zeggen.
Afstuderen doe ik , diploma op zak.
Leven, doe ik.
De enige angstmomenten die ik heb, zijn ambulances. Wanneer ik dit op 28-12-17 schrijf, ben ik net een paar uur thuis. Terwijl ik naar huis reed, kwam een van Danielle haar liedjes op de radio, en kwam er een ambulance met gillende sirenes voorbij. Elke keer als dit gebeurt, denk ik terug aan dat moment waarin haar ambulance er plotseling ook met gillende sirenes vandoor ging. Dan krijg ik even een moeilijk moment.
Reanimeren, ook zo’n ding…wat ik ondertussen kan. Omdat ik op de dierenambulance rijd, ben ik hulpverlener. Een titel waar ik trots op ben. Tijdens de RDW training kregen we ook uitleg hoe je moet samenwerken met andere hulpdiensten. Ambulances dus ook. Ook weet ik dat ik ga leren reanimeren. Tijdens deze cursus houdt ik eigenlijk geen rekening met geluidsfragmenten, totdat het omgaan met stikgedeelte komt. Ik breek hierbij, dit geluid herken ik uit duizenden.
Ondertussen kan ik wel reanimeren, ben ik aangesloten bij de hartstichting en hoop ik wanneer dit nodig is dat ik een leven kan redden.
8 januari vertrek ik naar Spanje, een langere tijd deze keer. 8 maanden ongeveer. Ik ben deze keer zenuwachtiger, maar weet ook wel dat het goed gaat komen. Het is moeilijk om alles en iedereen zo achter me te laten, ook de honden en Jouke. Maar ook de dierenambulance, hier heb ik mijn plekje gevonden en ligt mijn hart. De dieren zijn wat mij er de vorige keer doorheen geholpen heeft, ik weet zeker dat zij mij deze keer ook gaan helpen.
x Maaike

 

 

De dood en het leven.

Ik heb een hekel aan de dood. Het neemt dat weg wat ik lief had en of heb.
De dood is genadeloos, maakt geen onderscheid, de dood neemt.
Ik hou van het leven, ik hou van mijn leven. Een leven dat 49 jaar geleden werd gegeven. Een leven waar ik altijd heel hard mijn best in heb moeten doen.
Geen cadeautjes, hard werken en goede investeringen maakte dat ik hier en nu in het leven sta.
De dood ontnam mij een stuk van mijn leven, de dood nam mijn kind mee.
Mijn alles, mijn mooiste en liefste wat ik had en heb.
Vandaag ben ik jarig en dat is geen feest. Ik ben blij met het leven, maar ik ben boos op de dood.

D E C E M B E R 🎄🎅🏽🌟.

Lieve Daan ,
De maand december is weer aangebroken, de laatste, maar leukste maand, onze lievelingsmaand. Vorig jaar schreef ik over dat ik er zo geen zin in had , het is dit jaar niet heel veel anders. Ik mis je zo verschrikkelijk erg , al bij zo veel dingen jou moeten missen.
Vandaag sprak ik met mama over de tijden tussen 23 juli & 1 augustus. Het is allemaal zo heftig geweest , en ik heb zo veel vragen en gesprekstof voor jou. Ik vraag me zo erg af wat jij heb gedacht en heb gevoelt in die tijd , ik vraag me zo af of er echt een hemel is waar jij in leeft. En ik vraag me zo af hoe ik zou zijn als je nog zou leven.
Ondertussen shine ik m in me examenjaar , loop k stage bij de kapper , en raken me kledingkasten en make up stage net zo vol als dat van jou was.
En dan komen de vragen , hoe zou jij nu zijn? , hoeveel nieuwe leuke herinneringen zouden we nu hebben gemaakt?, Hoeveel goede en slechte gesprekken zouden we nu hebben gehad? En zo heb ik nog wel 300 vragen waar ik nooit antwoord op ga krijgen.
Daan k mis je in deze tijd , maar ik mis je ook in het dagelijkse leven. Ik mis jou en je aanwezigheid. Denk je aan me in de hemel 🌟. LoveYouZus 💛.

 

Recensie

Zojuist contact gehad met de mentor van me dochter. Over een info avond bij haar op school. Ik heb vertelt hoe het ons al raakte en impact maakte om alles te lezen. Zo open over het rouw proces en de verwerking. Maar ook de kracht om een boodschap over te brengen. Het maakt bij ons het onderwerp drugs gebruik zeer bespreekbaar. De mentor gaat zeker kijken voor een info avond op school. Ik hoop je met vele ouders te mogen ontmoeten en dat er vele ogen geopend zullen worden.

Met 2 benen….

Op het moment van het schrijven van dit stuk, vlieg ik hoog in de lucht.
Ik bedenk mij eens en te meer hoeveel ik Danielle mis. Met de andere kinderen app ik de afgelopen dagen hoe het is. Mijn zoon stuurt mij net nog een lief berichtje.
Wij staan met ons allen vol in het leven, zonder zus en kind.
Een paar dagen weg van alles, het is mij gelukt om mijn hoofd leeg te maken.
Ik las boeken, deed mijn social media en zocht naar de rust focus.
Ik besef mij dat ik mij rijk prijs met dat wat ik heb. Nu hoog in de lucht denk ik toch aan de hemel. Want daar is wat ik niet meer heb.
Je wil zo graag dat het bestaat, dat ze het goed heeft. Dat ze geen pijn en verdriet heeft.
Als ik straks land en met 2 benen weer op de grond sta, sta ik ook weer met 2 benen in het leven.
Vanavond eerst de kinderen in mijn armen, ik heb ze gemist.
Morgen een presentatie in Kampen, nieuwe aanvragen inplannen en sporten. Het dagelijkse leven weer oppakken en door leven.
Het blijft een klus, maar wel de moeite waard.
Nicolette

Inbox

Vandaag ontving ik deze mail, deze persoon en ik hadden al eerder (nav mijn vraag)contact met elkaar.
Een verhaal zoals ik er vele mocht ontvangen, een verhaal zoals het ons zomaar kan overkomen.
Lees mee, het verhaal is niet door mij opgeschreven, gewoon zoals het is.
Weet dat je mij altijd jouw verhaal mag sturen, en nee…..ik schrijf en of plaats niet alleen negatieve verhalen.
Ik ben en blijf oprecht benieuwd naar jullie verhalen, stuur ze mij gerust.
Dit kan je doen via info@teamdanielle.nl.
Nicolette
Beste team danielle,
Ik heb u een keer eerder gesproken, en zou mijn ervaring met xtc delen,
zodat jullie er misschien wat mee kunnen. Ik kan helaas niet over sommige dingen teveel in detail treden. Maar wel open kaart spelen over mijn ervaringen, en wat ik heb meegemaakt, zodat jullie wellicht misschien hier wat mee kunnen. En ik wil even zeggen dat het super mooi is wat jullie doen.
Hieronder mijn verhaal, wellicht kunnen er een paar typ fouten in zitten, dit is zo’n beetje alles wat ik mee heb gemaakt. Ik wil graag anoniem blijven omdat dit niet iets is wat je aan de grote klok hangt.
En ik er niet trots op ben, dit is overigens een afgesloten hoofdstuk in mijn leven.
Ik nam mijn eerste xtc pilletje toen ik 18 jaar was, ik ging met een groep vrienden naar mijn eerste party toe.
Zelf was ik hier altijd erg op tegen.
Die dag had ik weinig, een evenement is namelijk erg duur.
Voor we naar de party toe gingen, dronken we samen wat in, een maat zei neem gewoon een halfje.
Dan kan je kijken of het wat is, omdat ik zo weinig geld had dacht ik waarom niet. We hadden onderling wel afgesproken om goed bij elkaar te blijven. Ik vond het erg spannend namelijk, en wist niet wat mij te wachten stond.
Op het feestje voelde ik me top, iedereen was mijn vriend, op een of andere manier trok ik ook andere gebruikers aan.
Vreemde die je normaal als je niks op zou hebben voorbij zou lopen, maar dan tegen zei hij; “gaat lekker he”?
Gelukkig veel water gedronken die dag, aan het einde van het feestje besloten we nog de stad in te gaan,
Ik mocht dit niet van mijn moeder die had, zo iets van je hebt al 8uur op je poten gestaan, dat is lang genoeg.
Maar omdat ik wat op had en me letterlijk niets meer kon schelen ben ik toch naar huis gegaan, smorgens om 6 uur,
Ik kwam ergens aan, helaas stond mijn moeder beneden aan de trap te wachten, die is namelijk niet van gisteren,
En die zag meteen dat ik wat op had, dus die was flink pissig, en zei dat dit mijn laatste feestje was.
Ik ben toen naar bed gegaan, de dag erop voelde ik me flink beroerd, geen zin om te eten en merkte dat het flink zijn tol had geëist .
Daarna ben ik door die keer vaker gaan experimenteren, met drugs, en is het in mijn leven berg afwaars gegaan.
De drang naar xtc bleef ik lang aanhouden, wanneer het weekend was ik de drang kreeg om te feesten.En als ik op een party was dan liep ik naar de eerste beste dealer toe, om wat te kopen om lekker te gaan op een party.
Ik ben een keer nockout gegaan en ook een paar keer als ik drank op had dat ik ineens weg was de dag erop wakker werd.
Ook een keer 48 uur lang geslapen na gebruik van mdma christallen. Het gekke wat ik vooral merkte bij xtc, of mdma wanneer ik het gebruikte elke keer was anders. Ik wist nooit wat ik deed, je bent gewoon jezelf niet meer.
Mensen kunnen dit ontkennen maar ik denk dat veel mensen die eerlijk, en open kaart spelen dat ze dit herkennen.
Ook wanneer ik wel eens de drang had om wat te nemen, en de gene waar ik het bij haalde waarvan ik zeker wistt dat het zuiver was,
Als die niet kon ging ik het via iemand anders halen, of op een andere manier. Er zijn namelijk genoeg manieren om eraan te komen.
Via een chat,of het wordt je aangeboden in het centrum of evenement.
Veel mensen zeggen dat er op een evenement toch niks wordt gebruikt.
Er staat security, nee dat is dus onzin. Het wordt gewoon bij een dame in de bh, bij een jongen via de boxershort naar binnen genomen.
Daar fouilleren ze immers niet.
Maar goed ik wil even terug komen dat als ik geen zuiver spul kon krijgen ik het via een andere weg haalde.
Ik nam daarmee risico,s, pillen die na 1 uur niet werke dan mag je niets meer innemen omdat er zooi in kan zitten. Hier denk je vaak op dat moment niet meer over na waardoor je toch het risico neemt en er nog een bij gaat nemen. Dit met alle gevolgen vandien.
Verdere side effects die ik vaak had, bij xtc erna de dagen erna een kortje lontje, moeilijk kunnen plassen, soms slechte ontlasting”diaree”.
Toen ik vaak gebruikte dat ik dingen zag die er niet waren. Een mooi voorbeel:
ik liep in de winkel, er stond een vreemde man voor mij.
Ik keek hem aan en zag ineens het gezicht van mijn buurman, en het flitste weer weg. S’avonds als ik wilde slapen leek het soms net alsof ik in een
diepe kuil na beneden viel. Dit verdween gelukkig toen ik ging minderen. Soms dat ik de dag erop dacht dat ik nockout ding “soort van schokken”
Ik kan het niet precies uitleggen, soort schokken door je hoofd, en lichte evenwicht stoornissen.
Kortom dit alles bij elkaar opgeteld wil ik alleen maar zeggen dat het in werkelijkheid, niet bij één keer blijft.
En dat een pilletje alles op zijn kop kan gooien, of je moet heel sterk in je schoenen staan en het bij één keer laten.
De herinnering en het goede gevoel van je eerste keer zal altijd bij je blijven. Wanneer het even kut gaat in je leven is de kans ook groot dat je hier naar gaat grijpen of andere middelen. Als iemand je over wil halen moet je toch eens gaan nadenken of je dit het waard is.
Sommige zullen wel zeggen dat dit overdreven is, maar lees maar eens forms over xtc gebruikers bijvoorbeeld partyflock daar staat het er vol mee.
Ook zijn de pillen van tegenwoordig niet meer te doen, omdat ze rond de 180 tot 240 mg mdma bevatte hierdoor kunnen er sneller side effects optreden.
Ook is het niet fijn voor je omgeving als ze je zien lijden, of voor je vader of moeder, vriendin etc..
Wat ik heb gedaan om niet meer naar dit spul te grijpen, is gaan werken, sporten.
Al de nummers van de dealers uit mijn telefoon gegooid.
Ook is er een punt geweest dat ik het zelf niet meer kon, toen ben ik naar een afkick centrum gegaan omdat ik wist dat het anders grote gevolgen zou hebben voor mijn gezondheid.

Lieve Lievelingszus,

Het gaat allemaal zo snel, niet normaal. Ik heb herfstvakantie, normaal zouden we allemaal leuke dingen gaan doen, samen daagjes weg, ik mis het allemaal zo erg. En zoals iedereen altijd zegt, het leven gaat door, maar hoe de fack kan ik leven zonder jou om me heen, al zo fucking veel dagen geen leuke appjes & Snapchats gekregen. Al zo veel dagen aan je gedacht zonder een top gevoel, ik kan het niet, ik kan niet de leuke dingen op een rij zetten en alleen daar aan denken, want als ik aan jou denk, dan gaat alles wat ik heb gezien door me hoofd. De pijn die ik had toen je daar lag, de gedachtes die ik had op dat moment, en nog veel meer. Daan soms zijn der liedjes die ik bij leven van jou nooit zou luisteren, maar me nu nu je dood bent zo erg helpen. Teksten luisteren, en een stukje voor je schrijven. Al is het alleen maar te zeggen hoe belangrijk sommigen banden zijn, Daan ik mis je zo. Ik denk aan je, dag en nacht. Ooit gaan we weer een feestje maken samen en de oh zo leuke herrineringen samen ophalen.
Liefs van Ils 💋💕.

Drie en twintig zeven……

Deze dag was je nog in het leven, apte wij de hele dag heen en weer.
Na een drukke week waarin je broer geopereerd werd gingen wij die zaterdag op vakantie.
De week vulde zich met werk, vakantie dingen die nog geregeld moesten worden en voorpret.
Ilse ging lekker met Kristi naar Frankrijk, Maaike maakte zich op voor haar aankomende stage en jij werkte nog even door.
Nog een paar weken dan zou jij met je vriendin naar Mallorca gaan. Eindelijk naar de zon, het was al geboekt, je keek er zo naar uit.
Zaterdagochtend apte jij en ik nog, je was druk, ik moest met je broer naar de spoedpost wat onwijs lang duurde.
Na een paar uur eindelijk op weg naar vakantie.
Jij en ik apte nog en je vroeg nog ” wat is er met Wessel?”
Je was de laatste tijd “afwezig” had het druk en “vergat ” afspraken.
Je was zelfs zo druk dat we je al twee weken niet gezien hadden. Zo lang hadden we je nog nooit niet gezien.
De operatie van je broer en vakantie van je zusje waren voor het eerst in je leven aan je aandacht ontsnapt.
Drie en twintig zeven om veertien uur zeven en achtien secondes hebben wij onze laatste apjes gehad.
23_07_2016 14 :07:18
Niet lang hierna heb jij dat genomen waar ik s’avonds voor naar huis kwam.
Wat zou je nou toch gedacht hebben, gevoeld hebben.
Je moest naar je werk om 1700, was moe…..
1830 kreeg ik het eerste telefoontje, 1930 het tweede.
2145 zag ik je, was je al verwikkeld in een helse strijd om leven en dood.
Nu ik het schrijf zie en hoor ik alles weer, voel ik de onmacht en voel ik het verdriet van die avond.
Jij, zo mooi en ijdel, overgeleverd aan de goden, goden die jou niet gunstig gezind waren.
Geluiden en beelden die ik nooit van mijn leven meer zal vergeten.
Vooral dat laatste heeft mij strijdbaar gemaakt.
Dat maakt dat ik mensen wil voorlichten, ze wil uitleggen dat er een schaduwzijde is.
Ik hoop zo dat je niet zoveel hebt meegekregen van wat wij wel hebben meegekregen.
Ik hoop zo dat er een hemel bestaat of iets waar je rust hebt.
Xx mama

 

Oneerlijk.
Ik heb best vaak dat er wat vreemds gebeurt, zo heb ik al eerder geschreven dat ik de tunnel onder het station doorliep, mijn ketting met een beetje van jou daarin heen en weer ging en ik opeens jouw geurtje rook.
Soms lig ik in mijn bed, word ik wakker, ga ik slapen, of lig ik na te denken met muziek op en dan denk ik standaard aan jou.
Ik heb het heel lang zwaar kut gevonden dat ik niet over je droomde, dan bedacht ik tja, dood is dood en er is niks na de dood.
Maar toen ik vorige week bij jouw plek was en ik opeens weer je geurtje rook, liepen de tranen over me wangen en besefte ik alles dubbel hard. Ik besefte nog een keer dat alles al zo lang over en klaar is. Dat ik je nu dingen had kunnen vertellen waar je zo hard om zou kunnen lachen, en dat je zo trots zou zijn dat ik zo op je lijk, en dat niet alleen qua uiterlijk, nee Daan ik lijk qua gedrag knetter veel op je! En ik ben er zo trots op!
Ik heb veel gesprekken over je gehad en de ene keer gaat het heel gemakkelijk, en de andere keer lukt het me niet en komen de tranen weer.
Ik kom op een leeftijd waar ik van alles ga ondekken, ik mag steeds meer, en soms ook steeds minder. Soms word ik vergeleken met je en vind ik het totaal oneerlijk aangezien jij geen makkelijke puber was. En soms word ik vergeleken met je en ben ik er alleen maar heel blij mee, ik word er vrolijk van omdat ik gewoon zo trots ben dan.
Daan ik kan nog 1 ding zeggen, en dat is dat je me alles was, bent en blijft! Proud of you. Iloveyou 💜.

Studenten….

 

Ik loop in Nijmegen en word omringt door studenten en studentenverenigingen.

Shirtjes aan en uit, opdrachten uitvoeren, hoop gelach.

De gedachtes laten mij niet los als ik aan de avonden en weekenden denk.
Hoe zal het een ieder dan vergaan?
Sommige meiden (ik zag vooral meiden) zien er nog zo bleu uit.
Nu zie ik ze met de ontstane groepjes meedoen. Sommige meiden kijken nog wat onwennig om zich heen,

Hoe gaat dit als er gedronken, gesnoven, geslikt en wat nog meer gaat worden?
Ik denk ook aan de ouders, vaak denken dat die van hun……

Ik denk aan mijn kind, deze week flink gehuild, god wat mis ik haar.
Ook zij had haar dromen, groepjes met wie zij omging, zij had een toekomst…..

Nu zit ik een terras, theetje erbij, zon op mijn bol.
Overal jongeren, vaak onwetend en vooral genietend.

Danielle haar spreuk galmt door mijn hoofd…..

Leraar

Leraar……

Bij mijn presentaties zijn altijd docenten aanwezig.
Mannen en vrouwen die met passie hun beroep uitoefenen.

Gisteren na de 1e presentatie spreek ik met u. U vertelde mij dat 3 familieleden waaronder uw broer aan drugs waren overleden. Ik benoem dat dat niet misselijk is.

Het uur erna ontmoet ik u.
U wil mij iets zeggen, maar dat lukt niet omdat u moet huilen. Ik geef u een pepermuntje en wacht tot u rustig bent.
Uw zoon had ketamine gebruikt en dat ging heel fout…..u moest in het ziekenhuis komen, waar uw zoon gelukkig weer opknapte.

Ook u was er, u vertelde over uw zoons en de teleurstelling die zij u brachten. Teleurstellingen die drugs gerelateerd waren.

U sprak ik 2 maanden geleden. Een leerlinge van u at paddo,s en voor uw ogen sprong zij van de flat af.

Leraar, een mooi beroep, maar zoals u vanmiddag zei; ” dit jaar zit het mij tot hier!”

Weet dat ik het erg waardeer en respecteer dat u onze kinderen onderwijs wil geven.

Tot gauw!

Nicolette (team Danielle).

7 juli 2017

Lieve Daan,

Lekker typische avond om naar je toe te schrijven. Mama een weekend weg met Sylvia, Maaike lekker boven op haar laptop, Wessel met vrienden, ik lekker op de bank muziekje luisteren en papa, papa is naar de wildeman, de vrijdag avondjes behouden die jullie samen hadden moeten meemaken.

Ik heb muziek aan en plotseling komt er een liedje van jou voorbij, ‘treur niet’ van diggie Dex. Maar de dingen die hij zegt ‘treur niet om mij’ hoe zou ik niet om jou kunnen treuren? Ik treur de hele dag door. Over een week ben ik jarig, we hadden het vorig jaar zo gezellig! Helium, foto’s schieten, en zo als gewoonlijk heel veel lachen samen.

Nu ruim 11 maanden verder, merk ik aan mezelf dat ik volwassenen ben geworden dan hoe ik een jaar geleden was. Natuurlijk is dat logisch ik bedoel ik groei ook, ik word ook weizer en ik word ook ouder. Maar toch is het gek, ik had nu al zo veel dingen meer mogen doen met je. Ik had het zo graag gewild. Het is bijna 1 juli en dan heb ik je al 11 fucking langen, stomme, moeilijke, maanden niet gezien? Wat een hel is het.

Dat alle nabestaanden van jou in een hel zitten is een feit, ik hoop zo dat waar je ook mag zijn je het goed heb. Ik hoop dat je alles kan doen en laten wat je hier niet kon. Ik hoop dat je net zo veel aan mij denkt als ik aan jou.

Ik wil niet erover denken dat je al zo lang bij ons weg bent, maar het beseffen komt steeds weer terug. Hoeveel steun mensen me ook bieden, hoeveel aandacht mensen me ook maar geven, hoeveel liefde mensen me geven. Ik had het veel liever allemaal van jou gehad.

Lieve Daan, me wereld staat op ze kop en me hoofd slaat op hol als k dingen besef. Zus, ik mis je meer dan ooit! Ooit hoop ik je alle leuke dingen te mogen vertellen, en hoop k dat we samen weer lol mogen maken. Je was het beste voor me, ik hou van jou.

If you had been here it would have been a lot better, I have to accept it. How hard I find it. You pulled all the energy out of my body and you were what I needed and have in these times.

Ontelbaar veel kusjes van mij ❣️💥💋.

foto van Ilse Koopen.
foto van Ilse Koopen.

24 juli 2016

Zondag

Zaterdagnacht sliep ik slecht, smorgens moesten wij er vroeg uit, Ilse ging op vakantie. In overleg met de doktoren kon zij weg, zoals zij zeiden “Danielle is 50% van de dood af, ik zou het doen”. Daar stonden wij met een grote glimlach om Ilse uit te zwaaien. Bij het verlaten van de straat kon ik alleen nog maar huilen.

Daarna direct naar het ziekenhuis bellen, kopje thee drinken en naar het ziekenhuis toe.

Daar lag je dan…..ik rook direct een luchtje, melde dit. Het was chemisch, vermengd met ontlasting qua lucht. Ik bedacht mij steeds maar hoe ijdel jij was en wat jij hiervan vond. De dokters update ons, je spieren namen af, het zag er verder beter uit.

Als ik je wat vroeg kneep je in mijn hand om antwoord te geven. Toen ik je vroeg of je wist wie ik was zei je “ja natuurlijk mijn moeder”. Dit mompelde je, maar ik verstond je wel.

Je had een neussonde, wel nog steeds te hoge temperaturen, maar hė je ging vooruit! Ventilatoren hingen om je heen, een laken over je heen.

Na het bezoek weer naar huis veel bellen regelen en een paar uur later weer heen. Je hand vast houden, in je haren kriebelen en kleine verhaaltjes aan je vertellen. Ik sprak niet over de xtc, spanning gaf een negatieve fysieke en ook psychische druk. Wel had ik bedacht wat ik tegen je ging zeggen als je weer thuis kwam…….

Ondertussen contact met Ilse die bijna in Frankrijk was. Bewust hadden wij haar niet over dit alles verteld, wat was dat moeilijk.
Savonds had je bezoek van je papa, wij aten bij mijn schoonzus. Ik werd ge update over hoe dit bezoek verliep, het zag er nog steeds goed uit.

Thuis nog weer met het ziekenhuis gebeld, er was vla gegeten en ze had gepraat. Dat was allemaal een stuk positiever dan s middags.

Ilse was ondertussen op de plaats van bestemming en zo blij dat haar lang gekoesterde droom in vervulling was gegaan.

We besluiten op tijd naar bed te gaan, zijn doodop.
Wederom kon ik de slaap niet vatten, draaien en draaien, denken en malen over dat wat ons overkwam.
Rond 0300 (nadat ik nogmaals naar het ziekenhuis had gebeld) kon ik de slaap vatten.

Onrustig droomde ik over van alles om rond 0700 wakker te worden.

foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.

Maandag 26 juli 2016

Maandag 25 juli 2016

Weer slaap ik slecht, ik ben blij dat het ochtend is en ik mijn bed uit kan.
De verpleger van vanacht klonk positief, ik ga zo weer naar het ziekenhuis eens kijken hoe het gaat.
Mijn man en ik hebben besloten dat als alles weer goed gaat wij weer terug naar ons vakantieadres gaan.

Ik zet koffie en thee en mijn telefoon gaat, ik zie het kengetal van het ziekenhuis, huh waarvoor hebben zij mij nu nodig?
Het hoofd van de IC aan de telefoon, zeer temide, een slecht nieuws gesprek volgt…..
Ik hoor lever stopt, rekening houden met ergste en ander ziekenhuis. Gisteren nog 50% van de dood vandaan en nu rekening houden met het ergste?

Ik bel Maaike die op haar werk is, zeg haar de kassa over te dragen en naar het zh te komen.
Wessel sliep nog, zo wakker gemaakt worden met dit nieuws……En dan Ilse……1000 km bij mij vandaan…..Eerst bel ik met de moeder van haar vriendin, daarna met haar. Ze schreeuwt en gilt ik probeer niet te huilen en blijf rustig. Ze moet terug naar Nederland, maar hoe? Mijn man en ik kleden ons aan en samen met onze zoon rijden wij naar het ziekenhuis. In de auto bel ik mijn beste vriend, of hij Ilse op kan halen is mijn vraag……hij pakt zijn sleutels en gaat! Volgende telefoontjes pleeg ik en we komen aan in het ziekenhuis. Dit is zo.n slechte film, en wij spelen de hoofdrol. Er komt een ic ambulance om mijn kind op te halen om naar een ander zh te brengen. Tot die tijd kunnen wij afscheid nemen. Ik ga met zoon, man, dochter en schoonzus naar mijn kind. Ze wordt als de ambulance er is in slaap gebracht, de kinderen beseffen dat de situatie zeer ernstig is. Dan wordt ze opgehaald, ik kan niet mee met de ambulance, deze gaat met gillende sirenes richting de snelweg. Kinderen gaan naar huis waar de hulptroepen zijn, wij naar Leiden.

In dit inmense ziekenhuis is Danielle “kwijt”. Met een lieve dame loop ik verschillende afdelingen op, voel paniek, ze zeiden toch dat het dit ziekenhuis was? Na een half uur vinden we haar, de familiekamer wordt onze kamer. Nog vol in de onderzoeken is Danielle ver bij mij vandaan.
Ik bel en app continu met Ilse, waar zij nu is……2215 is zij er dan (eindelijk).
Wij zijn ondertussen steeds bij Danielle en hebben veel gesprekken met allerlei doktoren.
Ik bereid Ilse voor op dat zij te zien krijgt, haar grote voorbeeld haar alles…….samen gaan zij en ik naar haar zus. Danielle is in een diepe slaap gebracht, het middel wordt vermindert om te kijken hoe het met haar neurologisch functies is. Ilse legt haar hoofd op het kussen naast Danielle haar hoofd en fluistert in haar oor dat ze er is. Danielle doet haar ogen wijd open als ze Ilse hoort, ik moet huilen. Ik breng Ilse naar mijn man en neem samen met mijn beste vriend afscheid van Danielle. Dit doe ik ook samen met mijn man en Ilse adviseer ik nog een keer gedag te zeggen. En weer doet Danielle haar ogen open bij het horen van Ilse, in totaal gebeurt dit 3 keer.
Na veel kussen en veel lieve woorden moet ik naar huis, iets wat ik niet wil. Mijn man zegt dat ik mee moet, de andere kinderen hebben mij ook nodig en ik moet slapen. Huilend verlaat ik de afdeling en het ziekenhuis om thuis de andere kinderen in mijn armen te sluiten.
Slapen wordt moeilijk, mijn beste vriendin en ik praten lang met elkaar.
0200 uur bel ik naar het ziekenhuis, goed nieuws, er is een donor en er wordt alles aan gedaan om zo snel mogelijk te opereren.
ik ga naar bed en check meerdere malen of mijn telefoon het doet……En met de telefoon tussen mijn oor en schouder val ik in slaap tot 0600 uur.
De dokter die gaat opereren belt mij persoonlijk, het ziet er goed uit wens ons succes wij gaan nu naar de OK.
ik zeg nog geef haar een kus en succes!
Hij en ik zullen elkaar rond 1200 uur weer spreken. Met een onrustig gevoel ga ik weer slapen……

foto van Nicolette Roze.
foto van Nicolette Roze.

Een jaar

Al een jaar lang jou niet gezien, een jaar lang niet een kus of knuffel kunnen geven, een jaar niet meer je geur ruiken, en een jaar lang al niet jaloers kunnen zijn op hoe mooi je was. Lieve zus je word gemist! Ik hoop dat je trots neerkijkt op jou ‘kleine prinsesje’ en trots bent op dat ik me grote mond van jou heb 💋.

foto van Ilse Koopen.
foto van Ilse Koopen.
foto van Ilse Koopen.
foto van Ilse Koopen.

Wat nou als………………….

Ik fiets vanmorgen door ons dorp heen en kom diverse mensen tegen. Mensen pratend met elkaar, hondje erbij of boodschappen doend zeggen mij gedag. Ik heb mijn team Danielle jas aan en ben mocht men het nog niet weten herkenbaar als team Danielle.

Zodra ik voorbij ben zie ik dat mensen elkaar aanschieten, de rest kan ik niet zien en of horen, maar met enige regelmaat hoorde ik mijn naam en de zin gelukkig doet die van mij dat niet……….Ondertussen ben ik een flinke stap verder en ben redelijk op de hoogte wie en wat wel of niet. Stel nou voor dat jouw kind ook experimenteert, dezelfde gedachte als mijn kind had of heeft en het hele gebeuren onderschat?

Wat nou als jij de volgende moeder bent die in deze hel terecht komt, of denken jullie dat het jullie niet kan overkomen? Ik plaats hieronder één van mijn eerste stukken, een stuk dat ik schreef vlak nadat Danielle overleden was.

 

Vorige week had ik een aangenaam gesprek met een bekende.
Pratend over de situatie waar ik nu inzit, komt het gesprek op haar kinderen.
Zij wil de zin uitspreken dat haar kinderen dat wat mijn kind wel gedaan had niet deed.
Bij het uitspreken vh laatste woord slikte ze het toch in, want zei ze, ik weet het niet.

En zo zit het ook, ik heb de afgelopen weken veel mensen mogen spreken.
Een aantal hiervan slikte er heerlijk op los, dit moet je wat mij betreft zelf weten.
Ook sprak ik ouders, zoals zij zelf zeiden, dat doen die van mij gelukkig niet…….
En sprak ik dus ook met ouders die zeiden, ik weet het niet.

Nou, ik wist het ook niet, maar weet het nu wel.
En ondertussen weet ik meer dan dat.
Weet ik dat de kinderen van sommige ouders absoluut wel slikken of iig een keer geprobeerd hebben wat een pilletje deed.

Weet ik ook dat veel ouders met hun kinderen hebben gesproken.
Kennen die kinderen vooral slikkers, maar slikken zelf niet…….

Bewustwording, dat is wat ik ambiër.

Als je wel wilt slikken, ik kan jou niet zeggen dat je het niet moet doen.
Wel kan ik je zeggen dat mijn dochter door xtc te slikken is overleden.
Ook zij dacht waarschijnlijk ah ging vorige x ook goed……
Ook zij zei tegen mij, nee mam ik gebruik geen drugs, maar die en die en die wel.

Wat ik hier nou eigenlijk mee wil zeggen is, denk na als je keuzes maakt.
Je hoeft niet mee te doen, jezelf “stoer” voelen kan ook in hele andere zaken zitten. Bijvoorbeeld nee te zeggen c;

Danielle haar verhaal staat niet op zichzelf, zoals een ieder kan lezen, hebben er de afgelopen weken meer ouders team Danielle aangeklikt. Deze ouders hebben onder dezelfde omstandigheden hun zoon of dochter verloren. En geloof mij, die omstandigheden wil jij of willen jouw ouders nooit meemaken.

Om deze bewustwording over te brengen ben ik Team Danielle begonnen.
Om Team Danielle uit te kunnen dragen, heb ik besloten om over 4 weken 5 km tijdens de halve van Haarlem te gaan lopen. Dit doe ik om geld voor de stichting binnen te halen.
Denk jij nou, appeltje eitje, dan heb jij mazzel! Jij kan mij dan mooi sponsoren, want voor mij is het geen appeltje eitje.
Onderaan de flyer staat mijn rekeningnummer, ieder bedrag is welkom.

Met het geld zorg ik dat ik op jouw school (jaja je gaat mij live zien en horen) langs kom om met jullie samen te kijken hoe bewust jullie jezelf van alles zijn.

Ook zal ik met ouders spreken, waarschijnlijk slikken jullie kinderen geen xtc, maar mogelijk zit het toch anders.

En dan zijn er ook nog de leeftijdsgenoten die op z.n tijd een pilletje slikken……tja wat moet ik jullie nou toch zeggen?

Tegen een ieder hierboven zeg ik

Denk na!

Team Danielle is ontstaan nadat mijn kind overleden is. Ik hoop dat ik bewustwording kan creëeren zodat jouw kind niet de volgende is.

Voor nu trek ik mijn hardloop kleding aan, luister ik naar de muziek van 4.5 week geleden en ren door de bossen.
Met mijn kind in mijn gedachtes.

Nicolette

 

 

Een tweeling met 6,5 jaar verschil.

Lieve Daan,

Op 19 februari 1995 werd mama voor de eerste keer moeder, van een prachtig mooi meisje. Al snel volgde Maaike op 11 juli 1996. Je werd voor de eerste keer zus, en mama werd voor de tweede keer moeder. Op 17 oktober 2000 kreeg je voor het eerst een broertje, mama werd voor de derde keer moeder. Op 7 juli 2002 werd mama voor de vierde keer moeder en was het gezin compleet.

7 juli 2002 werd jij voor de 3e keer zus, je wilde dolgraag een klein zusje. Trots knipte je de navelstreng van mama en mij door. Je wilde me het liefst wel 100x per dag op schoot, je deed me dolgraag in bad en wilde samen met me slapen.

We hebben vakanties samen meegemaakt, weekendjes weg, uitjes, van alles. Hoe ouder ik werd, hoe beter onze band werd.

Toen ik een jaar of 8 was ging ik een keer in de twee weken op maandag op je bovenbed zitten wanneer jij je kamer ging schoon maken en stofzuigen. Je had hard je muziek aan en schoonmaken maar! Mama riep je altijd dat je stil moest doen want ik moest slapen! Dan zei je tegen me haha mama is gek, je deed je muziek weer aan en door stofzuigen maarrr…. als je klaar was met stofzuigen en ik bij je wilde slapen bracht je me naar me bed en zei je altijd, in het weekend mag je weer bij me slapen!

We werden allebei ouder, we konden steeds meer dingen samen doen, als jij bij je vader was ging ik altijd stiekem in je kamer snuffelen.. ik wilde maar dol graag je spullen hebben. Je kleding kreeg ik altijd als je het niet meer paste, ik wilde het liefst je hele kleding kast hebben!

Je werd ouder, je kreeg de leeftijd dat je dingen ging uitproberen, en werd anders. Je bent 2x blijven zitten, moest naar het Nova en je werd anders. Op een vrijdag kwam ik terug van voetbal training en hadden mama en jij besloten dat je bij je vader moest gaan wonen, het drong niet tot me door… nooit meer die maandagavonden je kamer samen schoonmaken? Nooit meer bij je slapen? Nooit meer door je spullen snuffelen? Wat….?

Ik zag je een stuk minder dan ik gewend was, de maandagavonden waren wennen. Ik miste het. We deden ook meer dingen samen, ik werd ook ouder natuurlijk.

Vakanties bij ons waren de leukste! Italië, Spanje, en later ook Frankrijk. Samen winkelen, zwemmen, en natuurlijk lekker bruin worden! Het kwam steeds dichterbij, Cran Canaria 2014! Voor het eerst gingen we met ze 6en met het vliegtuig. Papa en Mama samen in een bungalow, en wij met ze 4en samen. We komen binnen, kijken waar de slaapkamer is met het 2 persoons bed en je roept; DEZE KAMER IS VOOR ILSE EN MIJ DOOEEEIII! En je gooit zo de deur dicht! Wat een top week hebben we samen gehad, selfies maken, zonnen, ijsjes eten. Toen we terug kwamen van de vakantie hadden we afgesproken dat we als ik ouder was, we samen naar Cran Canaria zouden gaan. Steeds als we foto’s zagen dat mensen daar heen gingen zeiden we NOG EVENTJES WACHTUUU!!!! Nooit geweten dat het de laatste vakantie samen zou zijn…

Hoe ouder ik werd, hoe vaker we te horen kregen hoeveel ik op je ging lijken. Dan was ik altijd blij als ik dat hoorde, ik dacht dan word ik ook zo mooi!

Je kreeg in 2014 een vriendje, eerst vond ik dat maar niks, ik dacht dat je me dan geen aandacht meer zou geven. Maar toen je er zo vaak over praatte, zei ik op een geven moment, ga ik hem ook nog ontmoeten of wat? Nou daar kwam het hoor. We gingen samen naar Hoofddorp shoppen, en daarna langs Albertheijn Westergracht. Nou daar stond ie dan rondjes te lopen als teamleider, je zei voordat we naar binnen liepen tegen me, Ilse je gaat je wel gedragen hoor! JAAHAA…! We liepen naar m toe en je stelde m voor, meteen mocht ik hem, hij maakte me druk, P e r f e c t! Lekker rondjes door de appie rennen! . Top zo’n vriendje voor je. Iedere zondag avond bleven jullie eten. Onze band werd nog sterker. Totdat het eind januari 2016 uit ging, ik baalde als een stekker! Ik wilde het echt niet!

Je veranderde, we zagen mekaar niet zo vaak meer. 12 juni 2016 hadden we een selfie sessie, we hadden de selfies op instagram en Facebook gezet en we kregen zo veel reacties dat we zoveel op mekaar leken! Zo leuk om te horen! Het was 7 juli 2016 en ik werd 14, je verwende me weer heerlijk! Snachts toen je uit je werk kwam gaf je me cadeautjes en je sliep bij me! 9 juli 2016 vierde Maaike en ik onze verjaardag. We maakte eigelijk nooit een foto dat we naast mekaar stonde, maar wat ben ik blij dat we deze gemaakt hadden. Ik had toch nooit in me hoofd gehaald te denken dat dit onze laatste foto samen geweest zou moeten zijn? Laat staan de laatste keer dat ik je levend & sprekend zou zien?

23 juli 2016 was ons laatste appcontact samen, onze snapscore verliep. En je kwam in het ziekenhuis te liggen. Ik dacht, het is vast niet ernstig, een epileptische aanval. Die nacht ging ik op vakantie naar Frankrijk, samen met me beste vriendin Kristi en haar ouders. Ik keek hier samen met haar maanden naar uit. Zondag 24 juli begin van de avond kwamen kristi haar ouders en ik aan in Frankrijk. We hadden ons kamertje ingericht en we hadden er zo veel zin in! De volgende ochtend gingen we naar voor even op de WiFi. De vader van Kristi was eventjes weg, wist ik veel dat hij bellen was met mama? Later belde hij de moeder van Kristi die naast ons in het restaurantje zat? Ik dacht huh? Waarom belt mama niet gewoon mij? Ze kwam terug en zij mama belt je zo? Ik bedacht veel dingen maar toch echt nooit dat Daan op sterven zou liggen en ik met spoed naar huis zou moeten?

Daar ging de lange reis weer, half Frankrijk haalde ome Tom me op. Samen reden we naar leiden waar jij lag. Dit was één grote nachtmerrie om te zien, me lievelings zus die op sterven lag, ik zei tegen je Daan hou vol ik kan niet zonder je. Je ogen sprongen open en keken me aan. Mama riep meteen de verpleegster. Dit was de allerlaatste keer dat ik je levend gezien heb, me lievelingszus waar ik zoveel mee meegemaakt heb, waarom jij? Waarom?

De volgende ochtend nadat ik 3 uurtjes geslapen had maakte mama mij en je beste vriendin die bij me geslapen had wakker, we moesten naar beneden komen zo snel mogelijk. Ik weet het nog zo goed, mama vertelde dat ze zo snel mogelijk naar het ziekenhuis moesten, en je zou sterven. Ik kon het me maar niet voorstellen. Ik wil dit niet!

Familie en vrienden kwamen naar ons toe en trooste ons. Mama en papa waren in het ziekenhuis. Op 26 jullie 2016 om 11:40 stierf jij, een prachtig mooie 21 jarige meid. Aan een fucking XTC pil. Die dag zal ik nooit maar dan ook echt nooit meer vergeten.

Je lag in het yarden centrum op de zijlweg, eind van de dag ging ik samen met mama, Maaike, Wessel en Sylvia naar je toe. Ik mocht je make up en haren doen. Je kleding uitzoeken, en tegen je praten. Het wende niet. Ik zat in een nachtmerrie en ik kom er nogsteeds niet uit.

1 augustus 2016 werd jij gecremeerd. Ik heb over je gepraat op je crematie. En ik heb een fotoboek van herinneringen in me hoofd gemaakt. We draaide je kist dicht, en dit was het dan. Dit was dan wat we allemaal samen meegemaakt hadden, het fotoboek kwam bij de laatste bladzijde. Een nieuwe bladzijde gaat er niet meer komen, nooit meer.

Dag in dag uit, het went niet. Iedere dag huil ik weer omdat ik je zo mis. Ik krijg zo vaak te horen dat ik zo op je lijk, ik onddek steeds meer dingen die jij ook had. Ik draag steeds vaker dingen hoe jij het ook zal dragen. Ik heb het niet eens door.

Daan het doet kei veel pijn dit voor je te schrijven, als er een hemel is, hoop ik dat je dit kan lezen. De liefde die ik voor je had en altijd zal houden stopt niet. Ik zal iedere dag aan je blijven denken. Iedere dag een kaars voor je branden, en iedere avond een kus naar je sturen. Ik draag je iedere dag bij me, en ik mis je iedere dag meer. Ik hou zo veel van je. Je was me alles. Vergeet het niet, besef het. Until we meet again. Heel veel kusjes voor jou. Liefs je 6,5 jaar jongere ‘tweeling’ zusje Ilse.

foto van Stichting Team Daniëlle.