Auteursarchief: Nicolette Koopen

IJmuider courant mee naar een presentatie

Zo’n 300 leerlingen van het Driehuizense Ichtus Lyceum hebben een bijzondere ontmoeting achter de rug. Tijdens gastlessen op scholen vraagt de Velserbroekse Nicolette Koopen schier onvermoeibaar aandacht voor de risico’s van xtc-gebruik. Haar dochter Daniëlle moest het slikken van die harddrug twee jaar geleden met de dood bekopen.
Vrolijk, gek, ondernemend. Een meisje met een gulle lach. Zo omschrijft Koopen Daniëlle bij haar bezoek aan het Ichtus Lyceum. Om de ‘kennismaking’ kracht bij te zetten, laat zij de leerlingen die zich donderdag voor de presentatie hebben verzameld een serie foto’s zien. Daniëlle moet inderdaad een opgewekte jonge vrouw zijn geweest. De ene na de andere afbeelding uit het familiealbum verschijnt op het scherm in het leslokaal. Maar als Koopen de tieners heeft verteld hoe ingrijpend haar leven na een alarmerend telefoontje op 23 juli 2016 is veranderd, worden de leerlingen met een heel ander plaatje geconfronteerd. Daarop is Daniëlle opgebaard vereeuwigd.
Tijdens de gastles – waarbij Koopen ook uitleg geeft over de ingrediënten van xtc en over de motieven van handelaren in die harddrug – verslapt de aandacht van de middelbare scholieren vrijwel geen seconde. Geconcentreerd luisteren ze naar het betoog van de Velserbroekse, die onlangs is uitgeroepen tot ‘IJmonder van het Jaar’.
Gedrogeerd
Met een kleine peiling probeert Koopen duidelijk te krijgen of Ichtusgangers zelf ook ervaringen met xtc hebben. Dat doet zij bij elke presentatie. ,,Een 16-jarige leerlinge van een school in Den Haag vertelde mij bijvoorbeeld dat ze met een vriendin was gedrogeerd en dat er daarna seksfilmpjes van de meisjes waren gemaakt”, zegt de Velserbroekse voor het begin van haar presentatie op het Driehuizense lyceum.
Koopens verhaal maakt ook indruk op Ichtus-rector Alexander Volmer. ,,Nicolette Koopen waarschuwt pubers niet alleen, zij laat ze ook nadenken over de gevaren van xtc.’’ Of zich op de Driehuizense school wel eens incidenten met de harddrug hebben voorgedaan? Volmer: ,,Nee, dat niet. We hebben een paar jaar geleden wel een leerling gehad die in wiet bleek te handelen. Die jongen is hier weggestuurd. Want dergelijk gedrag kun je niet door de vingers zien.’’
De gastles van Koopen past in het onderwijsbeleid op het Ichtus Lyceum, zegt de rector. ,,Wij besteden al geruime tijd aandacht aan drugs en roken. Maar bijvoorbeeld ook aan de problematiek rond loverboys. Op elke school gebeurt wel eens iets vervelends. Daarom hebben we regelmatig contact met de wijkagent en zijn we zelf heel alert.’’

 

Mee naar een presentatie

Even bijkomen met een kopje thee…
Ik heb vandaag een presentatie van Nicolette bijgewoond op het Ichthus, 2e klas.
Indrukwekkend, respect, een missie, vol passie zijn even wat woorden die nu in me opkomen. Bewonderenswaardig dat Nicolette met Tom heel Nederland doorkruist om mensen/kinderen bewust te maken van wat drugs met je doet.
Ikzelf heb het vroeger nooit gebruikt, zal het ook nooit doen en ik hoop dat mijn kinderen dat zich ook bewust worden. Daar doe ik thuis mijn best voor.
Wat Nicolette en haar naasten moeten doormaken is afschuwelijk. Je kind verliezen is je ergste nachtmerrie.
Nicolette, dank dat ik erbij mocht zijn!
Kusje van Daan: Allesverwoestend.
Liefs, Esther

Presentatie

Vandaag was ik voor de eerste keer mee naar de presentatie van Nicolette.
Mijn gedachtes vooraf aan de presentatie waren: verdriet en uitleg betreft xtc.
Toen de klas van het Ichtes Lyceum binnen kwam dacht ik dat het een lastige groep zou zijn om voor te staan. De leeftijd van rond de 14 jaar: midden in de puberteit en vol in ontwikkeling. Waar dus bijdehand en grote mond bij hoort.
De klas van 36 kinderen namen plaats en ik paste me aan door zo onopvallend mogelijk een andere tafel te nemen en de kinderen de ruimte kregen om “lekker” te zitten.
Het was een klas zoals een klas is: beetje rumoer.
Nicolette begon haar presentatie en het viel stil…
Ook ik keek mee naar de foto’s en hoorde het verhaal van Daniëlle. Slik. Pffff die tranen….. ze prikte in mijn ogen en had moeite ze binnen te houden. Ik dacht aan de momenten dat ik Daniëlle had meegemaakt en de momenten die Daniëlle aansloot bij de mannen. (Daar bedoel ik mee de vrienden van Peter). Het schater gelach en de volume in haar stem.
Maar goed; dat zijn de mooie herinneringen waarvan jullie ze denk ik niet willen weten ivm de lengte van dit verhaal.
Nicolette haar stuk ging door op de xtc: het maken, het gebruiken, het testen etc. Hierbij stelde ze vragen aan de klas en betrok zo allen erbij. En ze waren er bij! Super geïnteresseerd. Ik keek af en toe door de klas en zag dan alle koppies gericht naar haar ipv het smoezen wat ik altijd in de klas deed op die leeftijd😅.
“De kusjes” en de kaartjes van “als ik aan Daniëlle denk dan…” werden uitgedeeld. Hierdoor keek ik naar de klok en besefte dat de tijd is gevlogen. Pakkende kusjes werden voorgelezen.
Toen de bel ging bleef het rustig. Ook daar keek ik van op. Geen kinderen die alles snel in hun tas gooide en rennend het lokaal uit. Huh.
De presentatie vond ik boeiend!! Die uitleg was zo goed naar nivo omgezet en de voorbeelden erbij vond ik steengoed. Zo noemde Nicolette over het lachgas dat de longen 20 seconden doen bevriezen. 20 seconden is niet veel toch? Nou neem je hand in vuur 20 seconden of je vinger aan stroom 20 seconden; daar wil je niet aanzitten.
Of het voorbeeld over de ingrediënten van een pil (scheikundige rommel) en de uitleg naar het alledaagse leven.
Eenmaal naar huis rijden dacht ik terug aan hoe het was gegaan. Hoe Nicolette op haar rustige manier alle aandacht van de kinderen kreeg. Hoe ze hun erbij betrok en ook aan hoe ze de informatie gaf. Petje af!! Ik kan alleen maar zeggen: well done! Je hebt de bewustwording achtergelaten. Ik hoop dat ze daardoor eerst goed na zullen denken en een percentage zelfs ‘nee’ durft te gaan zeggen.
Daan liefie: je moest eens weten…. je bent bekent. Door heel Nederland ‘beroemd’. Maar dood.
Monique

Recensie Mondriaan College

Francis Kramer

Je bezoek heeft weer een boel losgemaakt… was goed. Onze projectweek staat in het teken van ‘jij en de ander’ …. jij maakte gisteren en vandaag weer anderen wakker. In de gangen gonsde het sinds gisteren… het woord werd gedeeld, sommigen kwamen bij voorbaat al langs “juf, ik vind het eng”…

Dapper

Dapper!
Gisteren en vandaag was ik op het Mondriaan college in Den Haag.
2 kleinere en 2 zeer grote groepen meiden en enkele heren die op het MBO zitten.
Hier ontmoet ik jou gisteren, je zit aan het gangpad en knikt als ik iets uitleg.
Je vinger gaat oDapper!
Gisteren en vandaag was ik op het Mondriaan college in Den Haag.
2 kleinere en 2 zeer grote groepen meiden en enkele heren die op het MBO zitten.
Hier ontmoet ik jou gisteren, je zit aan het gangpad en knikt als ik iets uitleg.
Je vinger gaat omhoog “mag ik iets zeggen”?
Jij verteld in de klas over jouw xtc gebruik, waarom jij het graag gebruikt.
Ik hoor ohhh en ahhh om jou heen.
Wat vind ik jou een stoer wijf, voor je mening uitkomen in een groep is niet voor iedereen weggelegd, maar jij doet het! Ik zeg jou direct dat ik jou waanzinnig dapper vind.
Ik luister naar jou, en jij naar mijn presentatie. Aan het einde van de presentatie ben jij vrij snel vertrokken, we hebben elkaar niet meer gesproken.
S’avonds vertel ik thuis over jou, hoe goed ik het vond dat jij voor jouw mening uit kwam.
Vanmorgen was ik wederom bij jou op school, voor de toiletten zag ik je zitten.
Ik praat eerst met je klasgenoten, jij mengt je in het gesprek “ik heb na uw presentatie echt goed nagedacht en weet niet of ik volgende keer zo snel meer slik”. Ik vertelde je dat ik vanavond over jou ging schrijven, dit omdat jij zoveel indruk op mij maakte.
Vandaag na mijn tweede presentatie blijft er een dame “hangen”, of ze nog even met mij mag praten?
Tuurlijk mag en kan dat (ik maak hier altijd tijd voor).
Een voor jou bekend persoon heeft jou en je vriendin gedrogeerd. Een zeer persoonlijk verhaal volgt.
Deze jongen heeft dit vaker gedaan, heeft mensen zonder toestemming op beeld vastgelegd.
Deze week doe jij aangifte, hoe dapper ben jij!
In de gang krijg ik een dikke knuffel, met een team Danielle lippenbalsem en aansteker scheiden onze wegen.
Wat een bijzondere verhalen heb ik mogen horen.
Wat een tranen zijn er door jullie gelaten.
Wat maken jullie op jullie nog jonge leeftijd veel mee.
Gisteren en vandaag had ik 2 verschillende gasten bij mij. Beiden hadden mij gecontact, de een voor haar studie criminologie, de ander als journalist, zelf voorlichting gevend persoon en nu een boek over drugs aan het schrijven.
Het waren “mooie” dagen, tot gauw ROC Mondriaan.
mhoog “mag ik iets zeggen”?
Jij verteld in de klas over jouw xtc gebruik, waarom jij het graag gebruikt.
Ik hoor ohhh en ahhh om jou heen.
Wat vind ik jou een stoer wijf, voor je mening uitkomen in een groep is niet voor iedereen weggelegd, maar jij doet het! Ik zeg jou direct dat ik jou waanzinnig dapper vind.
Ik luister naar jou, en jij naar mijn presentatie. Aan het einde van de presentatie ben jij vrij snel vertrokken, we hebben elkaar niet meer gesproken.
S’avonds vertel ik thuis over jou, hoe goed ik het vond dat jij voor jouw mening uit kwam.
Vanmorgen was ik wederom bij jou op school, voor de toiletten zag ik je zitten.
Ik praat eerst met je klasgenoten, jij mengt je in het gesprek “ik heb na uw presentatie echt goed nagedacht en weet niet of ik volgende keer zo snel meer slik”. Ik vertelde je dat ik vanavond over jou ging schrijven, dit omdat jij zoveel indruk op mij maakte.
Vandaag na mijn tweede presentatie blijft er een dame “hangen”, of ze nog even met mij mag praten?
Tuurlijk mag en kan dat (ik maak hier altijd tijd voor).
Een voor jou bekend persoon heeft jou en je vriendin gedrogeerd. Een zeer persoonlijk verhaal volgt.
Deze jongen heeft dit vaker gedaan, heeft mensen zonder toestemming op beeld vastgelegd.
Deze week doe jij aangifte, hoe dapper ben jij!
In de gang krijg ik een dikke knuffel, met een team Danielle lippenbalsem en aansteker scheiden onze wegen.
Wat een bijzondere verhalen heb ik mogen horen.
Wat een tranen zijn er door jullie gelaten.
Wat maken jullie op jullie nog jonge leeftijd veel mee.
Gisteren en vandaag had ik 2 verschillende gasten bij mij. Beiden hadden mij gecontact, de een voor haar studie criminologie, de ander als journalist, zelf voorlichting gevend persoon en nu een boek over drugs aan het schrijven.
Het waren “mooie” dagen, tot gauw ROC Mondriaan.

Recensie internationale taalklas.

Judith Middelburg Van Duijn

 

Lieve Nicollete,
Wat was het een bijzondere ochtend. Mijn kinderen heb ik gister enigszins proberen voor te bereiden op jouw komst. Vanmorgen waren ze dan ook vol verwachting. En wat ben je binnen gekomen bij ze.. zo mooi om te zien hoe duidelijk je jouw verhaal hebt kunnen vertellen. Duidelijk, rustig, zoekend naar makkelijkere woorden, duidelijke uitleg van moeilijke woorden. Echt heel knap. Niet iedereen beschikt over zo’n talent.
Ik weet zeker dat onze kinderen een hoop informatie rijker zijn geworden en daarmee hopelijk in de toekomst verstandige, bewuste keuzes kunnen maken.
Nogmaals heel erg bedankt en ik had al zoveel respect voor je, voordat je kwam, dat respect is nu nog groter.
Liefs, Judith

Internationale taalklas.

Internationale Taalklas
Vanochtend heb ik wel een heel bijzondere presentatie mee mogen maken.
Heel dichtbij mij in de buurt heb je de Internationale Taalklas, een school voor nieuwkomers, kinderen die net uit het buitenland komen en nog geen Nederlands spreken. Nicolette gaf een presentatie voor kinderen tussen de 11 en 14 jaar. Kinderen die kwetsbaar zijn vanwege hun verleden, heden en toekomst. Voor het overgrote deel gevlucht uit onveiligheid omdat ze in een oorlogsgebied woonden en hun ouders op de vlucht gingen of op zoek waren naar vrijheid. Kinderen uit alle windstreken van deze aarde: van Syrië tot Somalië, van Amerika tot Iran, van Afghanistan tot Eritrea, van Irak tot Birma.
Nicolette had al haar improvisatietalent nodig om letterlijk en figuurlijk verstaanbaar en begrijpbaar voor deze kinderen te zijn. Om een klein stuk van haar verhaal over bewustwording van de gevaren van het gebruik van XTC over te kunnen dragen. De juffen van deze kinderen vinden het uitermate belangrijk dat dit verteld wordt aan deze sterke, maar ook kwetsbare kinderen die al een heel verleden met zich mee dragen.
Over het algemeen beheersten deze kinderen de Nederlandse taal redelijk en konden zij haar verhaal goed volgen.
Het eerste gedeelte van de presentatie, over Danielle als persoon en de manier waarop zij overleed zorgde bij sommigen voor verwarring, het maakte veel emoties los, ook vanwege het feit dat zij zelf al veel met dood, verlies, verdriet en los laten te maken hebben gehad. En er kwamen vragen, soms pijnlijk.
“Waarom heeft jou meisje drugs gegeten?”
“Als je aan haar denkt, waar denk je dan aan.”
“Ik denk dat U heel verdrietig bent dat U kind dood is gegaan.”
“Wat dacht je toen je dochter stierf?”
“Wat voelde U toen Danielle dood ging?”
Vervolgens ging het over bewustwording. En de kinderen werden nog stiller, maar er werden ook vragen gesteld, zo helder. Maar wat mij het meest verbaasde is dat zij al zoveel wisten over drugs. Het verbaasde mij niet alleen, maar ook de juffen.
“De juf: Waarom weten ze dit?”
Over de kleur van XTC:
“Dan kunnen ze pilletjes mooier maken.”
Als ik aan XTC denk dan: “De S van Superman of slecht. Snoep.”
Over de giftige stoffen in XTC:
“Chloor ken ik van het Boerhaavebad.”
“Cafeïne doet mij aan mijn moeder denken, ze drinkt veel koffie.”
Over het aan een pilletje komen:
“Wil je ook? Doe gewoon mee.”
“Ik moet wat dingen onthouden, ik schrijf het op.”
Wat ben ik blij dat ik in Nederland geboren ben. Wat heb ik in een paar uur tijd veel geleerd van deze kwetsbare groep kinderen, die tegelijkertijd zo sterk zijn.
Zij, die hebben los moeten laten, om opnieuw te kunnen ontvangen en open te kunnen staan voor nieuwe dingen. Net als Nicolette dit heeft moeten doen na het overlijden van haar zo geliefde Danielle.
Francis

Drie en twintig

Vandaag ben jij 23 jaar geleden geboren.
Voor het tweede achtereenvolgende jaar ben je er niet meer bij.
Wat kan ik er nog over zeggen, mijn gedachtes zijn te veel om op te schrijven.
Ik ben erg emotioneel, heb vandaag op Peter zijn verjaardag een paar keer gehuild. Stilletjes als ik in de keuken stond of naar de wc moest.
Drie en twintig, je had moeten shinen, je huisje op orde hebben, vriendje, kindje……maar van dit alles niets.
Je bent weg, zo onnoemelijk ver weg.
Ik ben bang je stemgeluid te vergeten, je geur te vergeten. Ik ben bang dat mensen jou gaan vergeten, dat je naam niet meer genoemd gaat worden.
Ik kreeg lieve berichtjes van Megan, Steffie en Roos, wat een toppers van meiden zijn dat!
Deze week ga ik een paar honderd leerlingen vertellen hoe leuk jij was, hoe stoer jij was, hoe stront irritant jij kon zijn en hoe ik je mis.
Tot aan de sterren en terug zouden we zeggen als we dat nog hadden gekund.
Je grafsteen is deze week waarschijnlijk klaar. Een prachtige grote glazen plaat met jouw foto erop.
Groot, zodat mensen niet om jou heen kunnen, met de vlinders erop, de vlinders die nu op mijn schouder en in mijn hart zitten.
Drie en twintig kusjes op toet.
Mama

 

Presentatie

Vandaag was ik bij een presentatie op het Sancta Maria in Haarlem aanwezig. Er werd een filmpje gemaakt voor de slotavond van de IJmonder van het jaarverkiezing en mijn stem komt daaronder. Ik zat achterin de klas en de 4de jaargang VWO kwam binnen. Beetje nonchalant, allemaal met oortjes in en plaats nemend zo van: “Wat gaan we nou toch weer krijgen?” Lekker onderuitzakkend en afwachtend. Gaande de presentatie zag ik dat de leerlingen langzaam maar heel zeker het verhaal werden ingezogen, dat ze zich openden en zich lieten raken. De aandacht focuste zich, er werd rechtop gezeten en ze keerden ook duidelijk met hun aandacht naar hun eigen binnenwereld. Ze werden er letterlijk en figuurlijk stil van al hoorde je bij elk van hen, bij wijze van spreken, de raderen draaien. Aan het einde van de presentatie was het muisstil en verliet iedereen in stille zelfreflectie het klaslokaal. Bewustwording is een feit! Prachtig om te zien!

Ijmonder van het jaar.

Een beetje in de war, dankbaar en moe ga ik nu naar mijn bed.
IJmonder van het jaar 2017, ikke…..
Wie op mij gestemd heeft, bedankt!
Wie er vanavond was, bedankt.
#bewustwording
# ijmondervanhetjaar

 

Druk

Zo, de drukte begint wat af te zakken…..na een paar duizend!!!!!! berichten zal ik de eerste update weer posten.
Gisteren in alle vroegte reden Tom en ik naar Den Bosch toe.
Koning Willen 1 had mij wederom benaderd om 153 leerlingen in twee groepen mijn presentatie te laten volgen.
Bij het vertrek hoor ik los van “dank u mevrouw” ook “dit had ik nodig”.
Lieve, mooie kusjes heb ik voorbij zien komen, dank jullie hiervoor.
Ook had ik een gaste, zij verloor een jaar voor mij haar mooie dochter.
Haar dochter was net als Danielle 21 jaar, en ja……helaas overleed Laura net als Danielle na xtc gebruik.
Lieve Wilma, ik vond het heel bijzonder en fijn dat jij erbij was!

Moeder van een vriendin

Lieve Nicolette,

Zaterdagavond zagen wij elkaar weer voor het eerst sinds lange tijd. Na meerdere keren naar je kijken, want ik twijfelde of jij het was ben ik op je afgestapt. Het was fijn om weer even met je te praten.
Je openheid over het overlijden van Danielle. Je vertelde ook over je lezingen die je geeft op scholen of daar waar het nodig is of waar je nadrukkelijk gevraagd wordt. Meteen daarop vroeg je of ik misschien een keertje mee wilde om te luisteren wat je allemaal te vertellen hebt over XTC en de dood van Danielle als gevolg. Wat ben ik ontzettend blij dat ik vandaag ( 2 februari ) met je mee ben geweest. Het was zo indrukwekkend! En zoals je zelf al zei; niet met een vingertje maar gewoon als een cadeau in de vorm van informatie. Zelf dacht ik dat ik best veel wist. Maar ook ik moet bekennen dat je meerdere dingen vertelde die ik niet wist. Alleen al je uitleg over het laten testen van XTC pillen. En net zoals de kinderen dachten dacht ik ook, je laat een pilt testen en dan denk je dat het ok is. Maar niets is minder waar! Want als ze de test afnemen van een pil waarvan de inhoud niet goed is gemengd/verdeeld. En ze krabben wat af aan de kant waar minder MDMA zit omdat de pil niet goed gemengd is. Dan komt er een te lage dosis naar voren en denk je misschien wel dat je er twee kunt slikken om wat te voelen.
Ik ben blij en dankbaar dat jij mij de kans hebt gegeven dit mee te maken.
Het was zeer leerzaam, maar toch ook mooi! Mooi hoe de kinderen reageren en hoe jij daar dan weer op reageerde! Het was een emotionele maar zekere een mooie ochtend!
Dikke kus, Marlon

1,5 jaar door Ilse

Anderhalf jaar missen geschreven door Ilse…….
1.5 year, 18 months, 549 days
Al zo veel maanden, al zo veel weken, al zoveel dagen, al zoveel uren, onrust. Onrust door middel van huilen, angst, pijn, verdriet, woede, en heel veel leegte.
1.5 jaar geleden stond ons leven stil, kwam er een enorme leegte, kreeg onze onrustzaaier uit de familie rust. Ging mijn moedige zus de reis tegemoet als een engel. Na gevochten te hebben als een vlinder zonder vleugels.
Zoveel moedige keuzes kunnen maken in je leven. Je leefde als een rebel, maar hoe slecht het ook ging, hoeveel pijn je ook had, hoeveel verdriet er in de om ging, jij gaf nooit op, je was een doorzetter. Je familie stond altijd op nummer 1, altijd lieve berichtjes, altijd gekke foto’s, altijd mooie herinneringen.
Ik heb nog steeds zo veel vragen, nog steeds zo veel gevoelens, en zo veel leegte.
Volgende maand ben je jarig, zou je 23 worden, zou er een feestje komen net zoals altijd, zouden we samen gek doen. Maar wij gaan jouw 2e verjaardag zonder jou vieren. Jij gaat boven een feestje bouwen zonder ons, en ooit op een goede dag, hoop ik dat het zo zou mogen zijn dat we weer net zoals vroeger samen kunnen vieren, en samen gek kunnen doen.
Een jaar geleden schreef ik over ons geweldig avontuur op de avond van Marco Borsato, over de dingen waar ik toen aan dacht, en de dingen die ik toen miste, nu een jaar later kan ik nog wel veel meer dingen opnoemen die ik zo erg mis, zoveel liedjes waarbij ik aan jou denk, zoveel dingen gedaan waar papa en mama boos om zouden worden maar wij keihard om zouden kunnen lachen.
Mijn woorden raken op, mijn gedachtes schieten vol, en de tranen lopen over mijn wangen. Liedjes lijken mijn gevoel te beschrijven, en de juiste liedjes goed te beluisteren, lijkt het enige wat mij begrijpt.
Het doet zo veel pijn. Iloveyou ❤.
Ilse

1.5 jaar

1.5 jaar gemis door Maaike geschreven……

1.5 jaar zonder jou. 1.5 jaar vol emoties….wat missen we jou. Terwijl ik dit schrijf sta ik in het Spaanse zonnetje, probeert Princessa mijn aandacht te krijgen en kijk ik uit over een groot land met veulens die van de zon genieten. Vandaag denk ik extra aan je. Laat je wat van je weten? Dan drink ik vanavond een drankje op je ❤❤

Jij….

Ik schrijf dit stuk speciaal voor jou…
Jij en ik kennen elkaar, best al lang, al vanaf dat jij klein bent.
Jij, tikkie rebels, ik vond je eigenlijk altijd wat onzeker overkomen.
Sinds een jaar ben jij naar festivals, hier slik jij xtc.
Jouw ouders hebben jou het verhaal van Daniëlle verteld, jij zegt als jouw ouders hier iets over zeggen “jaha ik weet het nu wel”.
Gelukkig test je wel je xtc, maar zoals jij ook weet is het gebruik na testen NIET veilig.
Toen jij de eerste keer een kwart pil nam, wist jij ook dat dit niet zegt dat het 0.25 is. De inhoud van xtc is niet altijd zoals bij bijvoorbeeld paracetamol evenredig.
Jij gaf aan het risico te willen nemen, ookal kende jij Danielle.
Want als je de hele nacht met jouw vrienden en jouw relatie door wil gaan, moet je wel.
De vermoeidheid en jouw vrienden die allemaal slikken hebben de doorslag gegeven te slikken.
En niet geheel onbelangrijk, ook jij wil erbij horen….
Wel ben ik blij dat jouw moeder het gesprek met jou aanging.
Ookal vindt zij het heel moeilijk dat jij deze keuzes maakt, toch praten jullie erover.
Wekelijks vertel ik ad kinderen waar ik kom, praat er met je ouders over!
ik hoor regelmatig: ” dan breken ze mijn benen”….
Ookal ben je het er als ouders niet mee eens, blijf er toch over praten.
Weet waar je kind heen gaat, probeer zonder te veroordelen elkaar te informeren.
Daarom schrijf ik vandaag dit stukje voor jou, maar ook voor jou!
Want ookal kennen wij elkaar niet, jij leest mijn stuk. Ookal kennen wij elkaar niet persoonlijk, toch schrijf ik dit ook voor jou.
Jij maakt ook keuzes, keuzes om risico’s te willen nemen.
Jij weet waarschijnlijk ook wel dat middelengebruik risico’s met zich meeneemt.
Zoals ik wekelijks op scholen vertel:
Iedereen doet het
Het gaat toch altijd goed
Het mag van mijn ouders
Ik neem er af en toe 1
In een vertrouwde omgeving
Het was maar een halfje
Herken jij dit ook?
Aankomende week ben ik in Heemskerk en Haarlem, misschien komen wij elkaar daar tegen?
Weet dat je altijd een keuze hebt, die heb ik en die heb jij.

Stuk van Myrthe

De blijheid, het vrije gevoel en gewoon omdat je vrienden het ook doen. Wanneer je (net als ik) 17 bent, komen vooral de redenen waarom je XTC een keer zou moeten proberen ter sprake. Zoals Nicolette zegt: Die positieve kant kennen jongeren allemaal wel. Wat zo’n pil óók met je kan doen, wordt vaak vergeten.
Ik zit in het eerste jaar van de studie Media, Informatie en Communicatie aan de HvA. Op dit moment zijn we druk bezig met een project voor LINDAnieuws. Hiervoor schrijf ik een artikel over hoe belangrijk het is dat ouders met hun kind praten over drugs. Als iemand hier wat over kan vertellen, is het Nicolette wel. Daarom ben ik gisteren met haar mee geweest naar een presentatie en ik kan je vertellen: dat maakt indruk.
Ik ken Daniëlle niet. Maar wanneer Nicolette ons kennis laat maken met Daniëlle zie ik een leven dat voor mij heel herkenbaar is. Gekke en gezellige foto’s met vriendinnen en familie. Ik kende het verhaal maar als Nicolette nog eens vertelt dat het leven van Daniëlle op haar 21e tot een abrupt einde kwam, krijg ik overal kippenvel en moet ik echt even drie keer slikken.
Mensen moeten zich beseffen dat dit is wat er gebeuren kan. Mensen moeten zich beseffen wat voor troep ze slikken. Mensen moeten zich beseffen dat óók die geteste pil allesbehalve veilig is. Ik weet zeker dat er samen met mij heel wat mensen zijn die zich dat inderdaad beseffen na de presentatie van gisteren. Bewustwording dus. Een betere manier van bewust worden dan door het verhaal van Daniëlle is er niet. Daarom hoop ik dat nog heel veel mensen de presentatie van Nicolette gaan horen en zien

Mooie ontmoetingen…..

Vroeg in de ochtend ontmoet ik jullie,
jongens en meiden rond de 17 jaar.
Beetje “stoer” bij binnenkomst, onverschillig zuchtend “pfff zoooo lang”?
In de tijd dat wij elkaar zagen en spraken ontdooide jullie, gingen jullie steeds rechter op zitten en kwamen de vragen:
* dus als je test zegt dat niets over DE pillen?
* dus als je test zegt dat niets over de ANDERE pillen?
* mijn vader zei “als ik wil slikken doe dat dan met mij erbij, dan kan ik ingrijpen”….”maar ik zie nu dat als dokters niet meer kunnen helpen, mijn vader mij ook niet kan helpen”…….
Na afloop komt de docente naar mij toe ” ik wist dat van dat testen ook niet, ik heb echt wat geleerd….en ik wist er echt wat van af dacht ik”……
En ook jij komt naar mij toe….”mijn neef is doodgeschoten, dat waar Ilse met haar gevoel over schreef, is ook hoe ik mij voel (de)”.
Mooie ontmoetingen met mooie mensen, iedere week heb ik ze.
Vandaag had ik ze met mooie jongeren en hun docenten, gisteren had ik ze misschien wel met jou, of jou….morgen heb ik ze met …….

When it feels like the world gone mad…

Ik zit, ik lees, ik voel.
Vanmorgen en vanmiddag na een drukke week zit ik op de bank.
Hier lees ik tijdschriften, folders, kranten, volg ik het nieuws.
Muziek op de achtergrond, Bastille ….
Hoe zit het nu toch in elkaar?
De wereld, het leven, mijn leven?
Ik lees over toename Ketamine, ik denk aan gedachtes van mensen over xtc.
Ik lees over vervuilde cocaïne…….
Mijn missie is bewustwording……in de krant lees ik over mijn strijd tegen xtc….
Zucht….ik strijd maar om 1 ding…
Bewustwording, ik strijd niet tegen xtc.
Het verschil zit hem in 1 woord…..

Daar gaat ze….

21 jaar, blonde haren, moedervlek op je lip.

Al vaker schreef ik over het afscheid dat ik van Danielle moest nemen.
In de bloei van haar leven, een leven vol dromen.
Daar gaat ze….
21 jaar, donkere haren, moedervlek op je wang.
Voor 8 maanden vertrek jij op dit moment naar jouw droom in het buitenland.
In de bloei van je leven, een leven vol dromen.
Daar gaat ze……
1 kind in de hemel…..
1 kind in de wolken…..

Zoute tranen op je ziel…

De wereld draait door, pinrecords worden verbroken, en ik….ik huil.
Een bewogen jaar laat ik achter mij, een jaar waarin mijn stichting de vorm kreeg die ik bedacht had.
Mooie mensen mocht ik ontmoeten.
Geweldige presentaties mocht ik geven.
Prachtige reacties mocht ik ontvangen.
Mooie tv verscheen er over mij.
Geweldige nominatie ben ik voor in de strijd.
Lotgenoten mocht ik ontmoeten.
Lotgenoten die net als ik moeten vechten om niet kopje onder te gaan.
Lotgenoten die net als ik een lege stoel aan tafel hebben.
Lotgenoten die ouders zijn, ouders van een zoon of dochter die overleden is.
Lotgenoten die op wat voor manier dan ook horror hebben meegemaakt en nu zoeken naar “hoe overleef ik”?
Zoute tranen op mijn ziel, die ik soms open en bloot leg, om anderen te laten zien dat het is zoals het is.
Of ik nou bij de staatssecretaris, de burgemeester of de school van jouw (klein)kind kom, jullie (kinderen) hebben een stukje bewustwording ontvangen.
Dat kan misschien net genoeg zijn om te weten wat je doet en vooral waarom?
Want xtc blijft linke soep, of je het nou links of rechtsom draait.
Zoute tranen…..god wat waren het er veel.
Sommige dachten dat ik nooit huilde, het laat zich niet dwingen, ik huil als ik moet huilen. En ja ik lach als ik moet lachen.
Zoute tranen op mijn ziel…….